من هیچ وقت موهام رو کوتاه نمی کنم!
مدتی بود گوشه ی خونه نشسته بودم و کاملأ حس متفاوتی نسبت به دیگران داشتم از همه می ترسیدم و از همه چیز فرار می کردم دلم می خواست برم یه جایی و نباشم و ندونن کجام موهام بلند شده بود و تا نوک دماغم و می بوسید هی موهام اونا... شعر می گفتم و انگار که یه تار تو دستم گرفتم و شبیه این آدم هایِ تویِ مه خونه برای مردم که آب جو می نوشیدند و مست بودند تار می نواختم. دومین ماه از پاییز بود صبحِ زود بیدار شدم حالتی روانی و خیلی دشوار بهم دست داد برایِ چند لحظه خفه شده و با توهم گریه کردم اونطور که رستم با سوز و تابِ پدرانه برای سهراب اشک می ریخت. حرفهایی که با خودم می زدم و می دیدم چقدر با همه فاصله دارم این، این حرف ها بیشتر من و به سمت تنهایی می کشید. مامان یه بار وقتی خواب بودم با قیچی سلمونی امده بود بالای سرم و موهام و قیچی کرده بود. و من مثل یه بچه که همه چی شو ازش گرفته باشن گریه کردم بعد به موهام نگاهی اندوه بار انداختم و با کلماتی فلسفی گفتم:
موهای قشنگ من شما را چه شده است! کجا رفته اید! لطفأ می شود برگردید سر جایتان! نکند از من دل سرد شده اید! می دانم! می دانم! من گناهکارم! من شما را کوتاه کرده ام اما دیگر هرگز کوتاهتان نخواهم کرد شما چقدر نجیب و مهربان هستید آخر می دانید اگر شما را کوتاه کنم او ناراحت می شود.
مینو
همه چیز بر می گرده به اون روزهایی که وقتی من هنوز سنی نداشتم و تقريبأ بچه بودم اون روزها با دختری به نام مینو آشنا شده بودم دختری که پوستِ روشن و موهای بورِ بلندی داشت همیشه وقتی حرف می زد انگار همه چیز تو ثانیه می ایستاد و من غرق اون لبخند ها و حرف هایی که توشون ظرافت زیادی وجود داشت می شدم. من و مینو هر وقت که وقت گیر می آوردیم با هم حرف می زدیم و روزهای خیلی خوبی رو با هم گذروندیم. یه روز شنبه با مینو قرار داشتم اون با دوچرخه ی نقره ای فام رنگش همیشه به دیدنم می امد سر چهار راه یکی از خیابون های پر تردد بودم گفت بیا همونجا موهام و به دو طرف برده بودم تا بتونم جلومو ببینم این موها!. اونجا یه پیرمرد بود که فالوده می فروخت یکی برای خودم و یکی برای مینو. مینو با دوچرخه مثل یه باد تند از کنارم گذشت و صدای زنگ دوچرخه شو به صدا در آورد و مثل یه دختر لوس بلند خندید و این طور گفت:
"سلوم پسق خوبی چطوقی!"
یادم رفت بگم مینو مادرش اصلیتی فرانسوی داشت و پدرش ایرانی بود اون دختر خیلی باهوشی بود مادرش اما گاهی وقت ها اصلأ نمی تونست فارسی رو درست حرف بزنه. مینو هم بیشتر وقت ها بعضی از کلمات رو نمی تونست درست تلفظ کنه مثلأ جای کلمه" ر " " ق " به کار می برد اما من تموم حرفاش و می تونستم کاملأ بفهمم. اون روز ما به باغ بزرگی رفتیم که خیلی زیبا آذین بندی شده بود انگار اون شب عروسی مجللی تو اون باغ سبز فراهم بود و دو تا عاشق و معشوق به هم می رسیدن. اون موقع فقط من و مینو چهارده سالمون بود مینو یه پیراهن آبی نفتی به تن داشت اون لحظه دستام و گرفت و با هم چرخیدیم مینو مثل باد موهاش تو هوا رها شد و از شادی لبریز بود. مینو مثل ملکه وار روی زمین نشست و من هم مثل یه سرباز بازنده کنارش نشستم. مینو سنجاق موهاش و برداشت و به موهام بست و محکم بغلم گرفت و با صدای خیلی آروم گفت:
"دوستت داقم"
و بعد داد زد و گفت:
"دووستت داققم"
مینو ازم خواست که هیچ وقت موهام و کوتاه نکنم. اون همیشه با موهام بازی می کرد و گاهی به شوخی موهام و می کشید.
مینو می گفت وقتی بزرگ تر شدیم با هم به همه جا سفر می کنیم مثلأ باید یه سفر زیارتی به خراسان بریم و بعد به هندوستان مسجد تاج محل، بعد به بلخ، و بعد به تهران، لندن، مراکش، مادرید، پاریس... اون خیلی دوس داشت دور دنیا رو با هم بگردیم. همیشه دلم می گیره وقتی به یاد این حرفاش می افتم و دیونه وار گریه می کنم و همش با خودم می گفتم اون بره ی معصوم اون دخترک مهربون و بعد همه جا تاریک می شه.
صبح فردای اون روز تلخ ترین اتفاق برای مینو رقم خورد چیزی که برای همیشه من و از دنیا و همه چیز رها کرد. مینو داشت با دوچرخه به مدرسه می رفت وقتی داشت از خیابون گذر می کرد بدون این که متوجه بشه یکی با ماشین با سرعت زیاد بهش می زنه... خبرِ تصادفش رو وقتی شنیدم که از خود بی خود شدم و همه چیز جلوی چشمام تار شد. با عجله به بیمارستان رفتم اون بی هوش روی تخت افتاده بود و اکسیژن مصنوعی بهش وصل بود یه طرف از سرش پانسمان بسته بودن و خون مال بود. اون روز بدون اختیار گریه کردم و پشت شیشه ی اتاقی که بستری بود دستم و محکم روی شیشه فشار می دادم. یک روز بعد به هوش امد به ملاقاتش رفتم وقتی من و دید به وجد امد و ضربان قلبش بالا رفت و دستش و لای موهام برد اونقدر محکم فشار داد که می تونستم ناخن های بلندش و توی سرم احساس کنم بغضی گلوش و گرفت و اشکش روی گونه هاش روان شد و زمزمه ای می کرد شبیه (امم امم) این بغض و صدا غمگین ترین چیزی بود که می شد شنید دلم می خواست حرف های بیشتری بزنه اما نمی تونست کلمه ای به زبان ببره. چیزی که بیشتر از همه من و خانواده شو ناراحت کرده بود این بود که مینو برای همیشه قطع نخاع شده بود و باید تا آخر عمر روی ویلچر می نشست. بعد از اون به خونه انتقالش دادن چند بار رفتم تا ببینمش اما مادرش می گفت مینو نمی تونه تو رو ببینه و هر بار بهونه ای می تراشید. نمی تونستم بفهمم که خود مینو این طور خواسته یا نه! یه روز یه نامه براش نوشتم و به مادرش گفتم این و بدید به مینو.
"سلام مینوی عزیزم چرا نمی زاری به دیدنت بیام چرا خودت رو از من پنهان می کنی و نمی زاری برای ثانیه ای چهره ی زیبای تو رو نگاه کنم تمومِ مدتی که تو رو ندیدم آشفته و پریشونم بزار برای چند لحظه هم که شده تو رو ببینمت مینوی مهربونِ من لطفأ بی قراری ام رو ببخش اما خودت می دونی چقدر بی تاب یک لحظه نگاه تو هستم لطفأ مینو جان بزار اندکی ببینمت و باهات صمیمانه چند دقیقه حرف بزنم"
مینو بعد از اینکه نامه رو خوند در و با شدت زیاد باز کرد و همون طور که روی ویلچر بود نامه رو پاره کرد و تکه تکه های نامه رو روی سرم پاشید. من مثل یه روح سرد و بی حال زانو زده بودم و سرم پایین بود. اندکی بعد آسمون غرّید و بارون شدیدی گرفت. دیگه هیچ وقت نتونستم مجال دیدارش رو داشته باشم. آخرین بار که به اونجا رفتم یکی از همسایه هاش گفت اونا برای همیشه به فرانسه رفتن.
الان مدت زیادی هست که ازش بی خبر هستم... خاطراتش همیشه باهام زندگی می کنه...
من خیلی از وقت ها می بینمش و باهاش حرف می زنم. و ساعت ها بهش نگاه می کنم...
من هیچوقت موهام رو کوتاه نمی کنم...