خورشید داشت غروب می کرد مروارید در حال آماده کردن شام بود مروارید دختری نوجوان بود که موهای روشنِ گندمی داشت و کک و مک های ریز زیادی روی گونه اش بود. مادر مروارید سال ها پیش چشم از دنیا بر بسته بود و او حالا تنها با پدر خود زندگی می کرد. پدر مروارید مردی ماهیگیر بود که بیشتر وقت را در دریا می گذراند. پدر مروارید از دریا به اسکله آمد. او برای صید ماهی هر روز به دریا می رفت. ماهی ها که هر کدام سفید و درخشان بودند را به خریداران ماهی فروخت و به خانه رفت. مروارید با دیدن پدر لبخند زد و برای او شام کشید و روی میز قرار داد. پدر مروارید بسیار کم حرف بود و هر وقت به خانه می آمد مروارید تمام حرف های خود را که دلش می خواست بزند به پدرش می گفت.
"پدر امروز دخترکی دست فروش به اینجا آمد یک سبد تخم مرغ اردک داشت و می خواست همه را به من بفروشد وقتی پرسیدم از کجا آمدی گونه هایش مثل چی سرخ شد و هیچ نگفت"
پدر مروارید لبخندی زد و بعد از شام به خواب فرو رفت. مروارید در پستوی خانه سرش را زیر دستان خود قرار داد و به دنیایی دیگر فکر می کرد. فردای روز بعد مروارید قبل از اینکه بیدار شود پدرش به دریا رفته بود. مروارید رخت خواب خود را جمع کرد و بعد موهایش را شانه کشید و لباسی نخی یکسره آبی رنگ به تن کرد که پاپیون سفیدی روی قسمت بالایی لباس قرار داشت. آن روز مروارید سوزان را دید سوزان زنی بود که یکم سنش بالا بود اما ازدواج نکرده بود و به پدر مروارید علاقه ی فراوانی داشت سوزان به همراه زنی که همراهش بود به سمت دریا می رفت. شب فرا رسیده بود و پدر مروارید هنوز به خانه بازنگشته بود. او با دلهره و بی قراری دوید و سریع خود را به کنار دریا رساند. او سوزان را دید که اشک در چشم هایش جمع شده بود سوزان به طرف مروارید آمد. پدر مروارید هیچ وقت دیگر برنگشت و چند روز بعد در یک شب بارانی مروارید خوابی دید پدرش را از دور در دریا دید که دارد به سمت ساحل می آید او پدرش را صدا می زد و به طرفش می دوید اما هر چقدر می دوید پدرش دور تر می شد و هرگز نمی توانست به او برسد به دریا افتاد و پدرش ناپدید شد مروارید با ناله ای از خواب بر خواست. با اشک هایی که ناخوداگاه از چشم های مروارید می آمد. در کنار دریا رفت و قایق را به دریا انداخت دریا مواج بود. او پارو را در دستان کوچک خود گرفت و با تمام توان پارو زد. چیزی نگذشت که فهمید از ساحل بسیار دور شده است سرش را به عقب چرخاند چیزی جز دریا نمی دید و ساحل دیگر محو شده بود روی قایق ایستاد و دستانش را کنار دهان خود گرفت و بلند فریاد می زد
" پدر.. پدر.. پدر.."
هوا در تاریکی مطلق قرار داشت باران شدید تر شده بود و باد و بوران قایق را هر دم به این طرف و آن طرف می کشاند. موج خشمگین دریا به تنه ی قایق بر می خورد و مروارید چوب قایق را محکم در دستان خود گرفته بود و داخل قایق در نیمی از آب فرو رفته بود.
مروارید وقتی چشم های خود را باز کرد هوا روشن بود و آسمان صاف و آفتابی شده بود و پرندگان دریایی امواج صدایشان در دریا پخش می شد. مروارید دست خود را روی پیشانی خود گرفت و به دوردست خیره شد او چیزی جز آب نمی دید همه ی اطرافش را آب احاطه کرده بود. مروارید دوباره پارو را برداشت و شروع به پارو زدن کرد. صداهایی در گوش خود می شنید که به او می گفت پدرت اینجاست در قعر دریا و تو می توانی راحت پیدایش کنی و هر گاه ترسی او را فرا می گرفت و اینکه دیگر نتواند هرگز به خانه برگردد. همه ی امید او فقط یک قایق کوچک بود. دستانش را بالا گرفت و با گریه از خدا کمک خواست اشک هایش بند نمی آمد و از این همه غمزدگی گریه سر می داد. شب دریا دوباره طوفانی شد باران شدیدی می بارید موج بزرگی آمد و قایق را بلعید و قایق زیر و رو شد مروارید به زیر آب فرو رفت و آخرین لحظه لبه ی قایق را گرفت اما چشمانش به خواب رفت.
پیرمرد و پیرزنی مسن در کنار کلبه ی چوبی در حال گفتگو بودند که آن ها با صحنه ای عجیب رو به رو شدند. پیرزن با تعجب و با صدای هراسناکی گفت:
"آنجا را ببین.. آنجا.. آن.. یعنی درست می بینم.. او یک بچه است"
پیرمرد حرف او را تکرار کرد.
"هوم.. بله خانوم.. یک بچه.."
مروارید در کنار ساحل بی جان افتاده بود و هرگاه موج به بدنش می خورد. پیرزن و پیرمرد با سرعت به سمت مروارید دویدند و آن را به کلبه بردند مروارید بعد از چند دقیقه با حالتی بسیار آرام و گُنگ به هوش آمد چشم هایش را باز کرد. چهره‌ی پیرزن و پیرمردی را دید که با چشم های ریز و بادامی شکل به او خیره شده بودند. پیرزن با حالتی دلسوزانه مروارید را به آغوش کشید و به حرف آمد.
"بچه جان.. اینجا چه کار می کنی.. تو از کجا آمدی.. با یک قایق کوچک..چطور از دریا جان سالم به در بردی.."
مروارید به آن ها نگاه می کرد و نمی توانست زبانشان را بفهمد و فقط می گفت پدر..پدر.
آنها هم نمی توانستند زبان مروارید را متوجه شوند. مروارید چشم هایش را بست و دلش می خواست همه ی این ها یک خواب باشد. وقتی شب شد مروارید دوباره خواب پدرش را دید این بار خوابش این طور بود.
"مروارید خوابی؟ مروارید بیدار شو باید برویم"
مروارید با حالت خواب آلودگی زبان باز کرد.
"بابا خودت هستی؟ تا به حال کجا بودی؟.. خیلی منتظرت ماندم نیامدی می شود بگویید چه شد؟!"
"هوم شب بسیار تلخی بود دریا مواج و نامطمئن بود دخترم.. طوفان آمد همه جا تاریک و سیاه بود موج بی رحم قایق ما را ربود و من و یکی از دوستانم نتوانستیم دیگر هرگز بازگردیم"
پدر مروارید با لبخندی که گویی از جنون بود به مروارید نگریست و گفت:
"مروارید جانم بگو چرا اینجا خوابیدی سردت است؟ مروارید بیا..بیا عجله کن بیا تا با هم به دریا برویم خیلی دوست داشتی با من به دریا سفر کنی مگر نه؟ مروارید بیا تا با هم به خانه برویم سوزان منتظر من است"
پدر مروارید دست هایش را به سمت مروارید دراز کرد و به او نزدیک شد او را در آغوش گرفت و به سمت دریا رفت مروارید را سوار بر قایق کرد و دور و دورتر شدند.
