مامان ۲

ادامه ی داستان مامان

یادداشت رو برداشتم و به فکر عمیقی فرو رفته بودم نمی دونستم باید چیکار کنم تصویر مامانم برام کاملأ نابود شده بود که اون مامانمه و این انگار به من حس بدی می داد. تو اون لحظه مامانم از کنارِ درِ اتاق عبور کرد تا من و دید وایستاد و بهم خیره شد و من یادداشت رو توی دستم قائمش کردم اون مشکوک شده بود بهم و گفت چیه؟ مگه جن دیدی؟ هان؟. با لکنت و استرس از اتاق بیرون زدم و یادداشت رو لای همون کتاب گذاشتم. مامانم داشت بهم می خندید که متوجه شدم یک لنگه جورابم و پوشیدم و یکی دیگه شو نه. تاپ سفیدی پوشیده بودم که مامان از پشت بندِ تاپم و گرفت و خبیثانه در گوشم گفت: چته مامان! پسرم! چیزی رو داری ازم قائم می کنی! صدام می لرزید و اون داشت دوباره اون لب های سیاهشو رو به گردنم نزدیک می کرد روی لب هاش دست گذاشتم یه طور بدی نگاهم کرد انگار که بخواد بزنه در گوشم. مامان!. باید چی می گفتم بهش. ازش خواهش کردم ولم کنه و اون با یه بوسه روی گردنم رهام کرد. باید می رفتم مدرسه سال اول دبیرستان بودم. مامانم کاری کرده بود به بلوغ زودرس برسم. سوار سرویس شدم و اونقدر به فکر فرو رفته بودم که یکی از بچه ها با یه تلنگر به گوشم گفت: حامد خواب موندی رسیدیم. سر کلاس هم اصلأ تمرکز خوبی نداشتم هیچی تو ذهنم نمی رفت. خیلی خسته بودم. اون دختر رو دوباره دیدمش دختری که هم کلاسی من بود شبیه به پرنسس ها بود همیشه ته کلاس می نشست آخر کلاس گفتم وایسته کارش دارم. همه بچه ها از کلاس بیرون رفتن و من با اون تو کلاس موندیم. اون چیزهایی بهم گفت که تا اون موقع نمی دونستم از کسی که داشت نقش مامانم رو بازی می کرد و بزرگم کرده بود. چیز دیگه ای که برام روشن کرد این بود که بعد از مرگ مادرم یک فرد ناشناس که حتی نگفت اسمش چیه من و به این زن می سپره. چطور باید بهش می گفتم مامان! با اون حرف ها و کارهاش داشت آزارم می داد اون داشت من و به آدمی افسرده تبدیل می کرد. بعد از اون دختر همکلاسی دستم و گرفت و گفت: می دونم سخته دووم بیار درسته مامانت نیست اما باید با این قضیه کنار بیای. به چشم های پر از بغضش نگاه می کردم سرش و به سمتم آورد یه پاپیون صورتی روی مقنعه اش بود روی گردنم جای زخم رو دید زبونش بند امد! آب دهنش و قورت داد با تعجب پرسید کار کیه؟! سرم پایین انداختم مثل یک لاک پشت تو لاک خودم فرو رفتم. دستش و روی جای زخمم گذاشت و آروم نوازش داد اون دختری زیبا با موهای سیاه بلند بود و بعضی وقت ها حتی سر کلاس آدامس می جویید گاهی اوقات بهم خیره می شد لبخند می زد آدامس و باد می کرد و بعدِ ترکوندن آدامس به لب هاش می چسبید. به خونه که رسیدم مامان توی آشپزخونه در حال آشپزی بود بی سر و صدا به اتاق رفتم اما اون زیر چشمی نگاهم کرد و فهمید به خونه امدم. وقتی به اتاقم امد شبیه به یک روح شده بود و وقتی دیدمش از جام پریدم مامان خندید و دل ظعفه رفت و گفت: چیه ترسو! نترس ماسک صورت زدم. موقع ناهار با قاشق و چنگالم هی با غذا بازی می کردم ازم سوالاتی پرسید که چته! چیه! چی می‌ خوای غذا رو دوس نداری! نمی تونستم چیزی بگم فقط می گفتم نه همه چی خوبه این چند وقت یکم اشتهام کم شده. مامان با اون مزاج گرم هوس آلودش گفت: اوم خودم حالت و خوب می کنم. بعد از صرف ناهار مامان دوباره به اتاقم امد از پشت بقلم کرد و با شیطنت خاصی چسبید بهم چشمام و بستم زبون داغش و روی گردنم گذاشت طوری لیس می زد انگار یه حلزون داشت روی گردنم راه می رفت و علامتش می موند. مثل آلاسکا داشت پوست گردنم و می مکید. اونجا که تو بقلش بودم با صدای آرومی بهش گفتم مامان! اون جوابم و با یک جان داد. چشمام و بستم موهام و با مشت گرفت خودم و بهش سپرده بودم. اون روز تو اون لحظه خوابم برد. وقتی بیدار شدم مامان کنارم پشت به من خواب بود چشم هاش بسته بود و من لحظه ای با چشم های حریصم به اندام مامان نگاه کردم. بدون اختیار دستام بردم لای موهای نرمش و نوازش دادم یکم تکون خورد اما بیدار نشد. لب هام رو بردم نزدیک صورتش نفس های سوزانش و می شنیدم. هوس بوسه ای از مامانم رو داشتم خیلی آروم روی شقیقه شو بوسیدم به گردنش دقایقی با دقت نگاه کردم چند تا خال ریز روی گردنش بود. مامانم پوست سفیدِ بی ایرادی داشت. با حالت دردآلودی از خواب بیدار شد.با لبخندی دلبرانه و شیرین نگاهم کرد و دندون قروچه رفت. مامان به شدت زیبا شده بود. یه دنیای عجیبی توی چشماش می دیدم من و گرفت و روی تخت پرتم کرد. علاقه مندانه روم نشست. هوس آلود نگاهم می کرد انگار قبیله ای از گرگ ها توی چشمای وحشی سیاهش به سمت من می دویدن و من بره ی خوبی برای مامانم بودم. با شیفتگی روی من بود. تو یه چشم به هم زدن بدنش رو برام برهنه ساخت فقط بهش خیره شده بودم و نمی تونستم لام تا کام حرف بزنم از دیدن بدن برهنه ی مامان حیرت زده شده بودم. دست های کنجکاوم رو به سمت سینه های درشت و سفیدش بردم گویی که می خواستم از شاخه ی درختی سیب بچینم حرارت داغی داشت. دامن کوتاه گلدارش رو بالا داد و بعد... بریده بریده نفس می زدم و اون صدای ظریف کِش دار زنونه اش توی اتاق می پیچد انگشت اشاره اش رو روی لب های ساکتم گذاشت قرنیه ی چشماش زیر پلک هاش غرق شد خودش و روی من پیچ و تاب می داد. روی من ولو شد وحشیانه لب هام و گرفت و مکید. بعد با یه بغض لبریز از غم توی چشم های حیونیش نگاه کردم و گفتم: مامان! ازت بدم می یاد. مامان صداش و دورگه کرد و با یه خفه شو زیر گوشم زد اونقدر دستش سنگین بود که صورتم سرخ شد. بعد مثل روانی ها بقلم کرد و گفت: ببخشید پسرم. تو مامان من نیستی این جمله رو وقتی بهش گفتم رنگش پرید و گفت: کی این و بهت گفته! چیزی نگفتم و اون هم چیزی نگفت خودش و جم و جور کرد و از اتاق بیرون رفت. تا چند روز ساکت بود و دیگه اون مامان قبلی نبود. دلم نمی امد اذیتش کنم همش به خودم می گفتم اون هر چی باشه مامانمه! مامانمه. روزهای سیاه من! ادامه داشت. بعد از اون اتفاق یه شب مامانم ماکارونی درست کرده بود سر شام حالش بد شد و بالا آورد به صورتش آب سرد زد رنگش زرد شده بود دائما سر میز به من زیر چشمی نگاه می کرد. نگاهش دنبال من بود و با حالت ملایمی آب می نوشید. یه برگه کاغذ برام آورد مات و متحیر به کاغذ چشم دوخته بودم. مامان! حامله بود!. حس تاریکی توی قیافه ام دیده می شد. دست از شام خوردن برداشتم چه اتفاق مسخره ای. شروع کردم به صدا زدنش. مامان! و اون جواب داد: هوم. مامان من! اون در جواب گفت: اهوم. آروم تر شده بود. گاهی من و می بوسید و بعد شب به خیر می گفت. چند ماه بعد شکمش بالاتر امد. ویار داشت و چیزهای ترش می خورد مثل لواشک، آلبالو، قره قروت، بعد چشم هاشو مثل بچه ها باز و بسته می کرد. یه روز خانم همسایه که خیلی هم فضول بود به خونه مون امد. مامانم و تو این وضع دید از تعجب دهنش وا موند. همه جا صحبت از حاملگی مامانم به راه افتاد. مامانم و تشبیه به مریم مقدس می کردن و گاهاً به اون اتهام می چسبوندن اینا رو مامانم بهم می گفت. چند مدت از این ماجرا گذشت. یه بار که هوا گرگ و میش بود مامانم از تو انباری صدام زد وقتی رفتم پیشش توی چشم هاش شگفت زدگی دیدم. اون گفت باید کارتن ها رو جا با جا کنم اما می دونستم مخصوصأ صدام زده. مامان در انباری و بست. بقلم گرفت. مامان حال خوبی نداشت درکش می کردم. تنها من و مامانم می دونستیم چیکار کردیم. دستم و روی شکمش گذاشتم بچه داشت لگد می زد. مامانم خندید و با عطشی لب هام و بوسید. دندونش می درخشید. باز از گردنم گرفت و دندون هاش و توی پوستم فرو کرد. امدن خون و حس می کردم. مامان خواهش می کنم تمومش کن. نمی دونم چم شد اون لحظه بی هوش شدم. چشمام و که باز کردم روی تخت توی یه اتاق در بسته افتاده بودم. صدای گریه های مامانم و می شنیدم از اتاق بغلی بود تا به اتاق تلو تلو خوران می رفتم. تا من و دید اشک هاش و پاک کرد و با سنگینی شکمش نمی تونست بایسته کمکش کردم تا روی تخت نشستیم. توی ابهام بودیم. صدایی تو سرم مدام توجیه ام می کرد می خواست من و با گذشته رو به رو کنه. هیچ فکرش و نمی کردم من همچین کاری بکنم. چند روز تعطیلات بود بعد از اون به دبیرستان رفتم همه ی بچه ها من و با دست اشاره نشونم می دادن و زیر لب با هم دیگه پچ پچ می کردن. اما خبری از دختری که باهاش در ارتباط بودم نبود. تونستم فرداش ببینمش. بهم نگاه نکرد و از کنارم رد شد. اون از همه چی خبردار شده بود. آخر کلاس بدون معطلی کنارم امد و روی صندلی نشست. فقط نگاهم کرد و با جدیت گفت: من و ببخش اما اون مامان واقعیته. توی جام خشکم زد. دستاش آورد جلوی صورتم و تکون داد و گفت: تو خوب می شی قول می دم. شروع به حرف زدن کرد. بپذیر خودت و با این موضوع کنار بیا. آخه مامانم از من! اون گفت: هیشش. تو گفتی اون مامان واقعیم نیست! چرا بهم دروغ گفتی! چرا جوابم و بده! روی صورتم دست کشید و نوازشم کرد کمی آروم شدم بقلم کرد و دوباره گفت: تو خوب می شی قول می دم. یکی از همکلاسی هام وارد کلاس شد بهم نگاه عمیقی انداخت و گفت:داشتی با کی حرف می زدی! به صندلی اشاره کردم. دوستم گفت: اینجا که کسی نیست خُل شدی!. نه،نه، اون،اون همین جا بود. بعد از مدرسه به خونه رفتم. مامانم داشت رخت می شست. و اونا رو به بند آویزون می کرد. بهش نزدیک شدم.اون همون مامان یک ماه پیش بود. شب نمی تونستم بخوابم. حالا همه چی و فهمیده بودم. نفهمیدم چطور اما خوابم برد. وقتی بیدار شدم. مامانم کنارم روی بازوم خواب بود. شکمش دوباره برجسته بود. یه هو چشماش و باز کرد و گفت: بخواب. صبح فردای اون شب لُخت و پَتی بودم. بدو بدو همه جای خونه رو نگاه کردم. هیچ ردی از مامانم نبود. من تنها زندگی می کردم.