مرد کیف چرمی دستش بود با یه لباس شیک و تر و تمیز سنش حدود چهل می زد یه عینک گرد روی چشماش بود که هر گاه اون و روی مرکز بینیش قرار می داد صورتش در هم رفته بود و چین و چروکی کنار لب هاش داشت. کنار مزارع ذرت نشسته بود و به دور دست نگاه می کرد چند مترسک با دست های باز و یک پا توی مزرعه ایستاده بودند. یه اتوموبیل قدیمی از کنارش رد شد کمی دور تر متوقف شد راننده دستش و از پنجره اتوموبیل بیرون آورد و تکون داد. مرد به سمت اتوموبیل رفت اما راننده وقتی چهره ی مرد رو دید بدون هیچ حرفی پاش و روی گاز گذاشت و با سرعت از اونجا دور شد. به یک خونه رسید که یه زن اونجا زندگی می کرد زن از لای پرده ی پنجره نگاهی به جاده انداخت و سریع پرده رو کشید. مرد خیال داشت به خونه نزدیک بشه زن در و باز کرد و بدش نمی امد از یه مهمون ناخونده پذیرایی کنه. مرد به داخل خونه رفت زن برای مرد یک فنجون قهوه آماده کرد و یک شکلات کاکائویی توی پیاله کنار فنجون جا داد. مرد با فنجون داشت بازی می کرد و دائم داخل قهوه نگاه می انداخت فنجون رو سر کشید. زن به صورت مرد خیره شده بود و با حرکت دستاش صحبت رو شروع کرد.
"اینجا خیلی وقته که آدمی رفت و آمد نمی کنه شما از کجا امدید از کدوم شهر هستید؟"
مرد نگاهی مسمم به زن انداخت و با حالتی آروم و شبیه به پیرمردها گفت:
"هوم بله من از یه جای دور شهری که شما اسمش رو نشنیدید حتی بگم نمی دونید کجاست"
"عا یعنی بله درست می فرمایید خیلی خب آقا من چند دقیقه دیگه شوهرم می یاد شما نباید اینجا باشید"
"چرا دعوتم کردید شما که من و نمی شناسید"
"آقای محترم من فقط خواستم کمی استراحت کنید حالا بهتره از اینجا برید"
"خیلی خب لطفأ نگران نباشید من نمی خوام اینجا بمونم"
مرد به قاب عکس روی دیوار نگاهی کرد مرد و زنی تو عکس بودن با یه پسر بچه که لبخندی روی لب هاش جاری بود. به یه قاب عکس دیگه هم نگاهی سرسری انداخت اما نفهمید عکس کیه! عکس یه مرد بود که شبیه به نویسنده ها می امد. مرد از خونه بیرون رفت و به جاده برگشت. شب شد و تاریکی فرا رسید مرد جایی رو نداشت به مزرعه ذرت رفت و کنار پای یه مترسک دراز کشید کیف رو زیر سرش گذاشت و به خواب رفت. صبح با صدای خنده های چند تا بچه ی کوچیک از خواب پا شد دستش و روی چشماش گذاشت آفتاب توی صورتش نور می پاشید. مثل پیرمردها ایستاد و قوسی به کمرش داد و کیف رو برداشت از مزرعه خارج شد دو تا دختر بچه ی دوقلو رو دید که داشتن بازی می کردن. تو جاده دختر و پسری جوون سوار اتوموبیل نگه داشتند و با نگاهی مضحکانه گفتند:
"آهای آقا کجا می ری می خوای برسونیمت"
"اگه تا یه مسافرخونه من و برسونید ممنون میشم"
"خیلی خب سوار شو"
نیمه های راه دختر حالش به هم خورد و از اتوموبیل پیاده شدن پسر و دختر نگاهی به هم انداختن و بعد به مرد خیره شدن. رنگ و روی دختر پریده بود. مرد چیزی رو فهمید و حدس زد و با خودش گفت این دختر احتمالأ حامله هست. مرد تو یه مسافرخونه پیاده شد. به در نزدیک شد پشت در این طور نوشته بود:
"اینجا تخلیه شده است و قرار است تبدیل به کافه شود"
مرد به راه ادامه داد به یک روستای جنگ زده رسید که تموم خونه ها خراب شده بود مردمی رو دید که تو سکوتی مبهم داشتن دنبال خانواده هاشون زیر آوارها می گشتند. یه دختر بچه با بغضی تب آلود به مرد نزدیک شد و پاچه ی شلوارش رو گرفت و گفت:
"آقا آقا بابام بابام داره می میره می شه لطفأ تا بهداری برسونیدش"
مرد دنبال دختربچه رفت و دختر بچه همچنان داشت مرد به دنبال خودش می کشید به خونه ای خرابه رسیدن اونجا خونه‌ی دختربچه بود دختربچه کنار پدرش رفت و با بغضی به زبانی محلی صحبت کرد که مرد نمی تونست بفهمه چی می گه. مرد کیف‌ش رو به دختربچه داد و مرده زخمی که نمی تونست خوب نفس بکشه رو روی کولش انداخت و به بهداری داخل روستا برد. چند پرستار مداوا رو روی مرد زخمی انجام دادن. مرد کیف رو از دختربچه گرفت و موهاش و بوسید و از روستا خارج شد.
