طاعون
دو روزی تقريبأ می شد که داشتم می لرزیدم و بدنم به رنگ کبود در امده بود و حسابی سردم می شد انگار که بخوام یخ بزنم، تموم پتو رو به دور خودم می پیچیدم و حاضر نبودم از زیر پتو در بیام. نمی تونستم به هیچی لب بزنم برای من شاید یه سرماخوردگی جزئی بود و این طور به نظر می امد دو روزی می شد این علائم ها خودشونو به من نشون داده بودن و من به این حال و روز افتاده بودم اصلأ حال و روز خوبی نداشتم نمی دونستم که می تونم تا بیمارستان برسم یا نه آیا دووم می آوردم! پالتوی خز داری پوشیدم ماسک زدم و از خونه حرکت کردم شب تاریکی بود خیابون خلوت و ساکت بود یه دختر که دفتر دستک دستش بود و لباسی یک دست به رنگ سرمه ای پوشیده بود بهم بر خورد کرد تموم کاغذهاش روی زمین پخش شد عذرخواهی کردم و سریع کاغذها رو باهاش جمع کردم و بهش دادم سریع از من فاصله گرفت و توی باریکه ی خیابون محو شد انگار داشت از چیزی فرار می کرد. به بیمارستان رسیدم مملو از بیمار بود ویزیت گرفتم و روی صندلی اتاق انتظار نشستم. یکی دو نفر با دیدن من از من فاصله گرفتن و جاشونو عوض کردن یک عده هم داشتن از بیماری طاعون توی روسیه حرف می زدن می گفتن این بیماری روسیه رو تو شوک قرار داده و عده ی زیادی قرنطینه شدن تا کی ممکنه این وضعیت ادامه داشته باشه کسی نمی دونه. با خودم گفتم نکنه من... ها نه غیر ممکنه. بالاخره نوبتم شد و داخل اتاق پزشک رفتم یه دختر خیلی نوجون بود که تازه انگار دکتر شده بود یا داشت دکتری می خوند!. روپوش سر تا سر سفید پوشیده بود موهاش بلوند بود و از زیر مقنعه چند تا از تارموهاش روی چشماش به حالت امواج موجگونه در امده بود. با صدای شیوایی گفت:
"سلام آقا چی شده؟"
با کمی مکث و سرفه گفتم
"چند روزه حالم خوب نیست و بی حالم مدام احساس ظعف می کنم و انگار حس بی قراری هم دارم"
از سر جاش بلند شد و به طرفم امد
"بگو اَاا"
دما سنج رو روی زبونم قرار داد و بعد از چند ثانیه برداشت و به بالا گرفت و نگاهش کرد و چشماش با تعجب درشت شد و بعد گفت:
"خیلی خب، تب کردی این دارو ها رو برات می نویسم برو بگیر تا چند روز مراعات کن سوپ و مایعات بخور خوب می شی در ضمن به کسی نزدیک نشو واگیر داره اگه خوب نشدی باید بستری بشی هر چی زودتر"
ازش تشکر کردم و نسخه رو برداشتم به داروخونه رفتم و اون داروها رو خریدم. به خونه رفتم و رنگ از روم پریده بود به آیینه که نگاه کردم لب هام سیاه و خشک شده بود حس بدی داشتم و انگار می خواستم از حال برم همه چیز دور سرم می چرخید این بیماری لعنتی داشت اذابم می داد. مادرم اون لحظه باهام تماس گرفت اون توی بیمارستانِ مرکز شهر شیفت بود.
"سلام حالت چطوره؟"
نفسم تنگ شده بود و با سرفه ای کِش دار گفتم
"اهوم آره حالم خوبه کی می یای خونه؟"
"چرا صدات گرفته؟ من شیفت شبم فردا صبح می رسم"
"هیچی نیست نگران نباش خوبم باشه"
"خب خیلی مراقب خودت باش"
چشمام بسته شد و به خواب عمیقی رفتم و وقتی بیدار شدم دیدم صبح شده و ابرهای نیلی رنگ توی آسمون در حال حرکت بودن. صدای در باز شدن در امد مادرم داشت به طرفم می امد شاید برای نوازش دادن موهام یا دست دادن دستام با حالتی تدافعی به طرفش گرفتم و با عجله گفتم
"نه خواهش می کنم نزدیک نیا"
"چی می گی چی شده"
"هیچی فقط یکم مریض شدم"
"خدای من چی؟!"
"رفتم دکتر حالا حالم خوبه"
اون بعد از یه استراحت کوتاه با یکی از خانوم های همکارش داشت تلفنی حرف می زد اون زن داشت از بیماری طاعون می گفت حتی صبر نمی کرد تا آب دهنش و قورت بده و داشت مثل یه خبرنگار صبحت می کرد. در و رو به خودم بستم و بغضم گرفت و از فرط اندوه با تموم وجودم گریه کردم نمی خواستم باور کنم طاعونه حرصم گرفته بود از این همه سر و صدا توی ذهنم و حتی به این فکر می افتادم که یه طوری آروم و بی صدا به یه خواب طولانی مدت می رفتم. دیگه بدنم تاقت این بیماری سنگین رو نداشت روی تخت نشسته بودم که سرفه ام گرفت این بار شدید تر سرفه می کردم که ناگهان از دهانم چند قطره خون لَخت روی کف دستم پرت شد سیاه، کِدر، و سرد بود. مادرم دوباره به بیمارستان رفت مثل همه ی روزها و شب ها که باید می رفت و مشغول کار می شد. ساعت حدود هفت و نیم شب بود چند تا از قرص ها رو خوردم و بعد به خیابون رفتم یکم قدم زدم مثل یه مُرده پاهام رو روی زمین می سائیدم و دستام رو وا می دادم انگار که داشتم رقصِ طاعون می کردم و آهنگی کلاسیک توی گوشم زمزمه می شد که کسی نمی تونست جز خودم اون و بشنوه. به خونه رفتم. نیمه های شب لباس هام و در آوردم حسابی گرمم بود دراز کشیدم و تو اون موقع از شب یک فرد ناشناس توی تلگرام بهم پیام داد.
"سلام می تونم فردا ببینمت ؟"
"شما کی هستی؟"
"ببینیم می شناسی"
"حالم خوب نیست گفتم کی هستی؟"
"وای نه! نکنه تو هم طاعون گرفتی؟"
"نه این طاعون نیست"
"خب فردا عصر می بینمت ساعت چهار و ربع جلوی سینما باش"
"هوم خب باشه"
هوا تا حدودی سرد بود و شهر حس غربت عجیبی به آدم می بخشید جلوی سینما رفتم یه دختر با موهای کوتاه روی نیمکت نشسته بود ماسک زده بود و پشت ماسک نمی تونستم بشناسمش ماسکش و به آرومی برداشت و یه لبخند ریز زد و گونه هاش مثل توت فرنگی قرمز شد با صدای آرومی گفت می شناسی من و؟
"عا آره"
اون یکی از دخترهای دوست مادرم بود که حدود دو سالی می شد به شهر ما مهاجرت کرده بودن. اون با تقلایی که توی چشماش وجود داشت نزدیکم شد و صحبت شو شروع کرد
"باید من و ببخشی تا اینجا آوردمت خواستم فقط ببینمت خیلی این روزها روزهای بدی هست متاسفانه من نمی تونم بهت دست بزنم
"لرزشی توی صداش شکل گرفت اشکش جاری شد و با آستینش اشکش و پاک می کرد دوباره به صحبت در امد"
"نمی تونم چطور بگم من این مدت حالم اصلأ خوب نبود و تو بیمارستان بستری بودم تازه ترخیص شدم...باورش سخته اما من طاعون گرفته بودم"
بعد با یه خداحافظی کوتاه دست تکون داد و با شتاب دور شد و رفت.
به خونه برگشتم بارون ریزی در حال باریدن بود مادرم به خونه برگشت و این طور از من دعوت به عمل آورد تا کمی حرف بزنیم.
"سلام می شه بیای بشینی کمی حرف بزنیم"
"سلام آره حتمأ"
دو تا قهوه ریخت و بهم خیره شد رو به روی هم نشسته بودیم حس بی نهایت استرس آوری داشتم
"حالت خوبه؟ کمتر می ری بیرون به کتابخونه دیگه نرفتی؟"
"هوم آره من خوبم نه وقت نکردم دارم یه سری مطالعات انجام می دم"
"خب خوبه پس چرا رنگت پریده؟"
"نه چیزی نیست گفتم که خوبم"
"خوبه اما یه سوال می خوام بپرسم ازت"
"چه سوالی؟!"
"راستش و بهم می گی؟"
"هوم آره حتمأ"
"تو طاعون گرفتی؟"
"هاع؟"
"نشنیدی! گفتم طاعون!"
ایستادم و تو چشم مادرم نگاه کردم لب هام جنبید اما نتونستم کلمه ای به زبون بیارم می خواستم برم بیرون تا کمی هوا عوض کنم جلوی در رفتم در و باز کردم دو نفر پشت در بودن یه خانوم و یه مرد با لباس یکسره سفید و مخصوص اون ها بدون توجه دستام و گرفتن خیلی بی حال بودم نتونستم مقاومت کنم ناگهان به پشت سرم نگاه کردم
"نه، نه، لطفأ، من، طاعون، ندارم"
مادرم بغض کرده بود و تو چشماش اشک موج می زد با اون نگاهِ مظلومانش دستش و به سمتم دراز کرد. به بیمارستان بردنم به بخش قرنطینه جایی که نمی تونستم چهره ی کسی رو ببینم. عجب فاجعه ای!. طاعون فراگیر شده بود جسد های زیادی از بیمارستان خارج شد و مرگ ده ها نفر بر اثر بیماری طاعون شکل گرفت بعضی از بیمارها بدنشون سیاه و کبود شده بود. رئیس جمهور برای تمومی مشاغل ها تعطیل رسمی اعلام کرد هیچگونه رفت و آمدی هم بین کشورها وجود نداشت. مادرم بعد از چند روز از پشت شیشه ی اتاقِ قرنطینه امد و حالم و از پرستارها جویا شد. تو همون روزها خواب های عجیبی می دیدم مثلأ می دیدم توی خونه هستم و مادرم کنار تختم نشسته و سرش و کنار تختم گذاشته و خوابش برده بعد که بیدار می شدم می دیدم هنوز توی بیمارستانم. صدای پچ پچ پرستارها و صدای ریل نفربر ها که داشتن بیمارها رو از بخشی به بخش دیگه جا به جا می کردن. گاهی با خودم می گفتم طاعون می تونه یه اسم دیگه هم داشته باشه یه اسم به نام بوسه ی شیطان که آدم رو به مرگ نزدیک تر می کنه. حالم وقتی یکم بهتر شد از بیمارستان مرخص شدم. تو نیمه راه مادرم چیزی رو برام تعریف کرد از دختری گفت که چند هفته قبل دیده بودمش اون حالا مُرده بود این برام غیر قابل باور بود. افسردگی شدید گرفتم چند روزی فقط توی رخت خوابم بودم هیچی دیگه حالم و خوب نمی کرد سرفه هام هنوز ادامه داشت کاملأ حالم مساعد نشده بود حس بی رمق و رخوت انگیز همراهم بود تو تموم شبکه های تلویزیونی از طاعون حرف می زدن همه چیز توی تاریکی فرو رفته بود. همه جا با مقابله و رویارویی با طاعون گفتگو می کردن . مادرم هم رنگش زرد شده بود انگار اون هم...
تو یه شب تو عالم خواب اون دختر که بر اثر طاعون مُرده بود رو دیدمش با همون لبخند تازه و زنده نگاهم می کرد تو یه دشتِ پر از گل های سفید و روشن که انگار یه داستان افسانه ای بود. نور آفتاب دامنه رو پر کرده بود و دخترک از دور به سمتم دوید و مثل ستاره ای به آغوشم پرتاب شد و حالا فقط بوی موهای مجعدش به مشامم می خورد. من خواب بودم! یا!.
