شب ها از پشت پنجره ی اتاقم به بیرون نگاه می کردم شاید به فکرم این طور می امد که یه روح داره از پشت شیشه به من نگاه می کنه و صورتش و گذاشته پشت شیشه و شکلک در می یاره این خنده دار بود! آخرای شب به خیابون می رفتم و با اون سیمای ترسناک و اندام اسکلتی مشغول راه رفتن می شدم به اندازه کافی به خواب نیاز داشتم اما فکر و خیال این و برام به آرزو تبدیل کرده بود چه روزهای تلخی! یه پسر مجرد،تنها، افسرده که گاهی با یکی حرف می زنه و برای اثبات وجودش به دیگران واهمه داره به یه دختر فکر می کردم که با ابروهای دراز و یه لباس پهن می خواد برای من دلقک بازی در بیاره اما خودش از ته دل غمگین بود یا نه یه دختربچه با روپوش سفید و بلند که در حال نواختن پیانو هست و داره توی رویای خودش با آهنگ ها می رقصه! قد و قواره ی بی ریخت ِمن هر کسی رو واجد شرایط می کرد که بگه این فرد مشخصا یه مالیخولیایی هست! اصلأ من کی ام! چطور می شه این فکرها رو بکنم! به خونه امدم لباسم رو در آوردم قبلش به حموم رفتم و داشتم مثل یه قورباغه دوش می گرفتم موهای بلندم تا زیر چشم هام رو پوشونده بود تو آیینه شبیه به یه آدم عجیب بودم بعد از اون به تخت خواب رفتم و می خواستم مثل یه خرس بخوابم! ساعت های نیمه شب گرسنه ام شد تو یخچال هیچی نبود به خشکی شانس! پارچ آب رو برداشتم و سر کشیدم! اَه چقدر تشنم بود! روی زمین مثل جنازه ها دراز کشیدم! و خواستم تو حال بخوابم تقريبأ روح لطیف خواب سراغم امده بود که یه هو با صدایی مثل تق تق ! بیدار شدم تق تق! صدای در بود شبیه کسایی که مومیایی شدن به سراغ در رفتم در رو باز کردم هیچکی پشت در نبود اَه خیالاتی شدم باز! اونجا بود که وقتی برگشتم دیدم یه موجود خیلی کوچولو روی مبل نشسته اون شبیه به پونیو بود! با یه لباس بلند به رنگ صورتی و سفید و یه ربان روی موهاش. تو! از کجا امدی! اون با خنده ای که می تونستم دندون های براق شو ببینم گفت: "من از لای پاهاتون" هان! مگه تو لاک پشتی دختر! زود باش از خونه ی من برو بیرون! تو کی هستی! نکنه جنّی! خواستم بگیرمش اما اون فرز بود و وَرجه وُرجه کنان از دستم گریخت داشت تو اتاق جست و خیز می کرد! هی با توام! ناگهان غیبش زد بعد از کلی گشتن اون موجود ریزه میزه رو زیر مبل توی اتاق خواب قدیمیم پیدا کردم خوابه خواب بود! این دیگه چیه! نفهمیدم چطور خوابم برد صبح چشم های درشتی رو دیدم که داره از لای در بهم نگاه می کنه کمی جا خوردم اما زود خودش و نشون داد و تن تن گفت: "نترسيد آقا من هستم" تو! "بله دختر همسایه تون" خب بگو ببینم اینجا چیکار می کنی! سرش رو پایین انداخت و از اتاق بیرون رفت روی صندلی کنار میز نشستم اون هم مثل من حرکاتم و تکرار کرد روزنامه ی من و برداشت و با اون قد نیم سانتیش روی صندلی نشست و روزنامه رو روی صورتش گرفته بود. مگه تو می تونی روزنامه بخونی! با جدیت جواب داد "نه آقا من فقط به عکساش نگاه می کنم" خیلی خب به من بگو اینجا چیکار می کنی! روزنامه رو از روی صورتش کنار داد و با اخم نگاهم کرد! "آقا من من من " ناگهان به گریه افتاد و مثل ابر بهاری گریست! آه چقدر چشم های اندوهگینی داشت! روی پاهام سرش و گذاشت و مشغول حرف زدن شد "آقا می دونید مامانم به من چی می گه!" نه نمی‌دونم چی می گه! "من مامانم می گه از تخم مرغ در امدم" ها ها راست می گی این و مامانت گفته! "بله" تو چند سالت هست کوچولو با نجوایی گفت: "شش سال آقا" خب بگو ببینم دیگه مامانت بهت چی ها گفته "اون اون گفته که وقتی به دنیا امدم کرم بودم بعد تبدیل به بچه شدم"ها ها ها چقدر جالب "من اصلأ هیچی نمی گم قهرم" اوه باید من و ببخشی کوچولو من قصد بی احترامی نداشتم فقط خندم گرفت سریع جدی شدم و موهاش و نوازش دادم موهاش کمی روغنی بود نگاهم کرد و خندید به قفسه ی کتاب هام رفت و دونه دونه کتاب ها رو نگاه کرد یکیشون رو برداشت "این کتاب برای چیه!" هان این نه این برای بچه ها نیست! "من که هنوز نمی تونم بخونم شما برام می خونید" اوه سر فرصت حتمأ اما الان خیلی کار دارم دختر جان برو خونتون! سگرمه هاش و تو هم انداخت و صورتش به داخل فرو رفت تو همون حالت گفت: " نخیر مامانم گفت با من بازی کنید" هان! بازی! من واسه بازی کردن زیادی پیر هستم دختر جان "به من مربوط نیست" اَه دختر من باید برم می فهمی! چرا به خونه نمی ری! من که حسابی گیج شدم! تو چرا باید اینجا باشی! مگه پدر و مادر نداری! "چرا آقا دارم" دوباره داشت بغض می کرد خیلی خب باشه فقط گریه نکن هر چی تو بگی حسابی الاف شدم مهم نیست با ذوق نگاهم کرد و توی بغلم پرید و صورتم و بوسید هی خیسم کردی چیکار می کنی! اون لب باز کرد و گفت: "آقا مامانم می گه من می تونم فکر آدم ها رو بخونم" واقعأ! یعنی چطوری! "اون می گه تو حس ششم بالایی داری و می تونی در آینده ساحره بشی" هان! نه این اصلأ شغل خوبی نیست می تونه تو رو وارد به دنیاهای تاریکی کنه ازش فاصله بگیر "هوم" دوباره صدای در امد دخترک بدو بدو به سمت در رفت در و باز کرد و یه خانوم خیلی جَوون توی بغلش گرفت و با گریه گفت:"کجا رفته بودی هان همه جا رو دنبالت گشتم" "مامان گریه نکن من پیش این آقا بودم" مامانش با صدای نرم و آرومی گفت: "ممنونم آقا من من دیشب اتفاقی افتاد و مجبور شدم در و قفل کنم و برم" اوه نه خواهش می کنم من وظیفم بود دختر با اون دست های کوچولو برام بای بای کرد هیچ خبری دیگه ازش نبود این طور که می دونستم چند روزی اون دختر و مادرش خونه نبودن بعد از دو سه شب دخترک کوچولو به خونه امده بود نیمی از موهاش ریخته بود نمی دونستم چرا! وقتی به دیدنم امد محکم من و بغلش گرفت و دستاش و دور گردنم حلقه کرد و گفت"آقا من به یه جایی رفتم که آدماش سفید پوشیده بودن خانوم های خیلی خوبی بودن" خب "اون ها به مامانم گفتن باید اونجا بستری بشم" اون لحظه حالم دگرگون شد نتونستم جلوی خودم و بگیرم اشک توی قعر چشمام جمع شده بود یه حال عجیب سرد، مقموم،بی نهایت غمگین مثل یه دیونه که بخواد گریه کنه سکوت کردم به یه بید که می لرزه داشتم می لرزیدم نمی تونستم حرفی بزنم! انگار چیزی وجود نداشت برای ترمیم دردش به زبون بیارم. مادرش برام همه ی ماجرا رو گفت اون سرطان خون داشت چند روز بعدش موهاش و کاملأ تراشیده بودن این بار تو بیمارستان دیدمش وقتی من و دید با بغض گفت:"آقا مامانم گفته موهام دوباره در می یاد اون راست می گه! اون گفت همه ی بچه ها یه بار باید موهاشون و تو هفت سالگی کوتاه کنن" با دست های کوچولوش دستام و گرفت دستام و فشرد با بغض ادامه داد: "مامانم گفته خیلی زود به خونه می رم دوباره می تونم بیام پیش شما" بغضم گرفت و صورتم خیس شد به خونه که برگشتم فقط به در خیره شده بودم! اون دختر کوچولوی معصوم روی تخت بیمارستان بود نمی تونستم حتی تصورش رو بکنم چطور ممکن بود! اون خیلی شاداب بود تو یه لحظه چشمام به خواب رفت توی عالم خواب موهای بلند طلایی دخترک توی دست باد موجگون می شد روی کولم سوار بود داشتیم از بالای تپه ها و دشت های سبز می دویدیم انگار روی زمین نبودیم اون کودکانه می خندید و من دست های کوچولوشو روی صورتم احساس می کردم گاهی از روی شیطنت با دست هاش جلوی چشمام و می گرفت. تق تق! در نیمه باز شد، پاهای کوچولوشو دیدم خودش بود!
