شب

رویایم را دزدیده اند شب که خواب بودم همان دزد قبلی که کفش چرمم را دزدید اواسط شب بود فانوس را برداشتم و به راه افتادم مسیر تاریک بود تازه از رخت خواب بیرون آمده بودم با لباس خواب؛ روح های سرگردان به من بر می خوردند و گاه از من سوال می پرسیدند ببخشید آقا شما دختر جوانی را این اطراف ندیده اید؟! می توانم بپرسم شما این وقت شب اینجا چه کار می کنید؟! هی آقا شما باید به من کمک کنید این ها سوالاتی بود که آن ها از من می پرسیدند. می توانستم کمی بنشینم تا هوا روشن شود اما به صبح هنوز وقت زیادی مانده بود وسط جنگل با دختر بچه ای رو به رو شدم خدای من او اینجا میان بوته های سبز درختچه های کوچک چه کار می کند؟! جامه ای درباری بر تن داشت با چشم های درشت به من نگریست ناگهان دوید، از من عبور کرد روح یک دختربچه کوچک بود سوزِش تندی در بینی ام احساس کردم و عطسه ام گرفت به راه افتادم باید برای رسیدن به خانه از جنگل عبور می کردم در ذهنم صدای کلید های سیاه و سفید پیانویی را شنیدم و یک زن که در حال پیانو نواختن بود به همراه صدای رژه ی پوتین سربازان که روی پوست فکرم می کوبید. سرم را تکان دادم جاوطلبانه به مسیر ادامه می دادم کرم های شب تاب دورم کردند از بدنشان نور به بیرون می پاشید فاصله ام با آن روشنایی ها زیاد شد به پسری جوان و دختری زیبا برخوردم آن ها افسوس با طناب دار آویخته شده بودند چه قدر بی عاطفه اند مگر‌ گناهشان چه بود؟! جز یک عشق یا فرا تر‌ از آن. یک پیرمرد با جامه ای بلند که بطری سیاهی در دست داشت با خنده های بلند به من نزدیک شد و با کنجکاوی پرسید : از کجا آمده ای؟! .. _او نباید این را بداند اما می گویم، از ذهن آشوب یک پسر جوان! .. پیرمرد گونه اش سرخ شد و خندید بطری اش را سر کشید و لب هاش را با آستین پیراهنش پاک کرد.

به پشت سرم نباید نگاه می کردم حتی اگر صدای قدم های کسی را پشت سرم می شنیدم یا دستی چند مرتبه روی شانه ام می زد یک زن با درشکه در چند قدمی من ایستاد سرش پایین بود و کلاهی لبه دار بر سر داشت سرش را جنباند کنار ایستادم از درشکه پیاده شد صورتش را آشکار کرد انگار جایی دیده بودمش اما یادم نمی آمد کجا؟! لبخند زد بدون هیچ حرفی به یقه ی پیراهنم چسبید لب هایش را آرام روی لب هایم آورد یک آن ناپدید شد. سرم را تکان دادم این بار بیشتر از قبل؛ ماه در آسمان کامل بود بی وقفه می رفتم باد هرزگاهی فانوس را می لغزاند، صدای دختری را شنیدم که گویا نامم را صدا می زد به درختی پیر خیره شدم دختر نوجوان زیبایی که صورتش می درخشید را دیدم داشت تاب می خورد آوازی هم زیر لب زمزمه می کرد در حال مطالعه کتابی بود سبک وار بالای درخت رفت به شاخه ای تکیه داد و دراز کشید یک پایش از شاخه ی درخت آویزان بود در حالیکه خُر و پُف می کرد. شب به پایان نمی رسید کهنه سربازی با شمایل عجیب رو به رویم سبز شد دختربچه ای نیز روی کولش سوار بود موهای پدرش را می کشید و هر گاه دست های کوچکش را روی چشم های پدر می برد اما من گمشان کردم (تقصیر توست) قیافه ای عبوس به خود گرفته بودم این راه تمام نمی شد پاهایم درد گرفته بود دختری به همراه برادر کوچک تر خود زیر درختی نشسته بود وقتی مرا دیدند خوش حال شدند انقلابی در چشم های پرشورشان اتفاق افتاد به دورم می‌ چرخیدند و دست می کوفتند و با صدای بلند می خواندند دخترک روی شانه ام دست نهاد مثل دخترهای رقاص می رقصید صورتش کک مکی بود و موهای حنایی اش را به دو قسمت بافته بود مردی شاد و شنگول به همراه ساز برامان می نواخت و دختر شعری را بلند برای من می خواند صدای آرامش بخشی داشت به راستی شب زیبایی بود اما صدای ساز خاموش شد و دختر ساکت به من زُل زد ناگهان جیغ کشید مثل غیری آب شد و روی زمین فرو رفت.

همه چیز از خیالم می ریخت و کسی نمی دانست باید از کدام راه بروم گویی که جنگل قد دنیا بود و من در آن گم و گور شده باشم آستار لباسم را بالا آوردم مسیر را بی مهابا می دویدم تا اینکه به نفس نفس افتادم کلبه ای چوبی در مسیرم ظاهر شد درب کلبه با قفلی آهنی بسته شده بود هر چقدر صدا زدم کسی جواب نداد یک زن با یک بچه ی چند ماهه در بقلش از دور به سمت من می آمد احتمالأ او نیز راهش را گم کرده بود فانوس را روی صورتش گرفتم نگاهش را از من دزدید چشم های وحشی اش را پنهان کرد بچه اش خیلی ریزه میزه و زیبا بود زن گفت : چرا من را نوشته ای ؟! می خواستم‌ در آغوش شوهرم‌ خواب باشم بغض کرد و من به آرامی گفتم : تقصیر اوست من هم زیر دستان او هستم زن گفت : این آدم بیچاره است .. زن کناری نشست و سینه اش را از زیر پیراهن نخی اش در آورد و به دهان بچه اش نهاد با زیرکی نگاهم کرد و من چشم های بی خواب خود را به روی او فرو بستم. دزد رویاهایم را شکار کردم پشت سرم بود برگشتم قیافه ی حق به جانبی به خود گرفته بودم اما او قیافه ام را خنده دار دانست مرا به آغوش خود سپرد باورش کم بود که او تا این حد با من مهربان شده باشد.

از من دور شد و در امتداد مسیر محو گشت سرم را دوباره تکان دادم انگار بر خودم آوار شوم در رخت خواب بیدار شدم اواسط شب بود‌ به استقبال شب می شتافتم از آن شب ها که تا صبح بیدار‌م از پنجره به بیرون نگریستم هوا تاریک بود‌ فانوس را برداشتم درب را باز کردم و به راه افتادم، باید به خانه می رفتم.

پایان.