یک ارباب سن و سال داری برده ای دست و پا کرده بود برای کار در خانه و امثال این چیزهای دیگر. دختری نوجوان که در خانه ی ارباب خود به امر بری پذیرفته شد دخترکی سفید روی و زیبا که موهای بلند خود را به دو جهت بافته شده روی دوش خود می افکند او همیشه جامه ای نخی به رنگ سبز کِدِر به تن می کرد. ارباب آدم گوشت تلخ و دم دمی مزاجی بود که از طرفی چندین برده ی دیگر را نپذیرفته و روی حساب یکی از بستگانش دختر نوجوان را پذیرفته بود.
خانه ی ارباب در جایی دور افتاده قرار داشت که می توانست چند فرسخ راه باشد ارباب در یکی از شب های تابستانی کابوسی دید و از خواب جست همه جا در تاریکی مطلق فرو رفته بود برده اش را صدا زد برده خیلی زود خود را به جانب ارباب رساند.
"امر بفرمایید ارباب"
"چند شمع روشن کن اتاق خیلی تاریک است من هیچ جا را نمی بینم"
"این شمع ها خیلی زود تمام می شوند"
نخ شمع ها را گرفت و با چوب کبریتی روشن کرد
"ارباب من خیلی در کارهایم سست شده ام احساس می کنم سالیان سال است که می خواستم گور خود را بکنم"
"خب دیگر تو هم سنت بالا رفته کاریش هم نمی شود کرد"
نور شمع به نیمی از صورت ارباب و برده اش روشنایی بخشید
"ارباب بفرمایید"
ارباب ناگذیر نگاهی به حاله ی نور شمع انداخت و سپس چشم روی هم نهاد، بلافاصله برده ی ارباب آهسته از اتاق خارج شد و در را بسیار آرام بست. شب بلندی بود که دخترک تا صبح در فکر بود و چشم روی هم ننهاد. ارباب در بسیاری از روزها به دیدار چند شخص که با آن ها روابط خوبی داشت می رفت و با آن ها نقل و قولی داشت. با چند شخص نیز از دوستانش صفا و صمیمیتی بیشتر به خرج نشان می داد اما او از درون از هم پاشیده بود و حوصله ای بسیار برای وقت گذرانی این چنینی نداشت.
کابوس های ارباب تمامی نداشت و هر شب با پیشانی عرق کرده از خواب جست می زد. بسیار آشفته بود. دخترک برده وقتی ارباب او را فرا می خواند با نهایت الفت و مهربانی خود را به جانب ارباب می رساند. یک شب نیز از همان شب ها که ارباب از کابوسی دنباله دار فرار می کرد به بالین ارباب رفت و فانوس را در اتاق آویخت. ارباب به دخترک نوجوان می نگریست. حرفی می خواست از دهان خود بیرون بیاورد اما سردرگم بود او مدت ها بود رنگ هیچ خوشبختی و عشق را ندیده بود.
"می دانی..."
"امر کنید ارباب احتمالأ چند روزی است که فکرتان مشغول است"
"نه هیچی نیست من فقط این کابوس را هر شب می بینم، لطفأ از من دور شو برو به اتاقت همین الان"
دختر از حرف ارباب لحظه ای با خود به فکر رفت و بعد به اتاق خود برگشت او تا به حال چنین مردی ندیده بود. دستش را زیر سرش روی بالش گذاشت و تا چند ساعت به گذشته ی خود به سفری دور و دراز رفت. دختر مثل بره ای بغض کرد و شتابان ملافه را در مشت خود گرفت و روی صورت خود کشید و اشک ریزان به خواب رفت. ارباب صبح از برده اش خواست تا گرامافون را روشن کند او به موسیقی کلاسیک علاقه ی فراوانی داشت دخترک صفحه ای را انتخاب کرد و روی گرامافون گذاشت صدای موسیقی در سراسر خانه ی بزرگ ارباب پیچید صدای زن جوانی بود که برای معشوقه ی خود سروده بود.
دخترک بی مهابا گریست نمی خواست اربابش ببیند که او دارد گریه می کند اما ارباب خیلی زود متوجه شد به چشم های نجیب و محجوب برده اش نگریست و از او دلیل گریه اش را پرسید. برده اندکی مکث کرد و حسی برای صحبت نداشت. دوباره پرسید دخترک معصوم هنوز هیچ نمی گفت و به چشم های درشت ارباب خیره شده بود. برای چندمین بار ارباب پرسشش را تکرار کرد و مشتی روی میز کوبید صورتش رنگ بر رفته بود و عصبی شد ایستاد و گفت:
"مگر با تو نیستم چرا حرف نمی زنی با توام دخترکه..."
" ارباب من..."
"گفتم بگو یا از اینجا گورت را گم کن"
دخترک برده با حق حقی لبریز از غم این طور کلماتش را به ارباب گفت:
"ارباب من، بستگانم را یک ماه پیش از دست دادم پدر و مادر و برادر کوچک ترم را... آن ها به قتل رسیدند من آن موقع خانه نبودم داشتم برای زنی پا به ماه کار می کردم"
ارباب پشتش را به دخترک برده کرد و کنار پنجره ی تقريبأ کوچک آشپزخانه رفت و چند لحظه سکوت اختیار کرد و سپس با کلماتی به دختر برده گفت:
"هوم چقدر تلخ! چرا این را زودتر نگفتی!"
"فکر می کردم شما می دانید"
"نه من از کجا باید می دانستم اصلأ خب هر طور شده باشد تو حالا اینجایی دلیلی ندارد به یادشان بیافتی آن ها دیگر زنده نخواهند شد"
ارباب با حالتی سرد فنجان چای خود را سر کشید و بعد از آن کمی کره حیوانی با نان میل کرد. دخترک با دکمه های پیراهن بلند خود ور می رفت و دائم احساسات خود را سرکوب می نمود. انگار که حشرات موزی به جان نمورش افتاده اند و دارند مغزش را می جوند. ارباب بعد از آن سکسه ای بی وقفه دامن گیرش شد که تا چند ساعت او را آزار می داد. دخترک پیشنهادی داد و به اربابش گفت نفستان را حبس کنید و سپس بعد از چند ثانیه رها سازید ارباب این کار را طبق گفتار برده اش انجام داد اما باز سکسکه اش متوقف نشد تا زمانیکه خودش ناخواسته احساس کرد دیگر سکسکه نمی کند.
ارباب بسیار دلش حمام آب گرم می خواست و دخترک برده برای او تشکیلاتی از آب گرم و داغ فراهم ساخت او به وان بزرگی داخل شد و نشست. دخترک برده در این حین به اتاق ارباب خود رفت کشوی کمد او را باز کرد و چند قطعه عکس قدیمی که در آن زنی جوانی بود را دید. زنی که موهایی بلند و بافته شده و لباسی فاخر و سراسر نخی به تن داشت عکس را در کشوی کوچک کمد گذاشت و در آن را بست. دخترک برده نگاهی به اطراف انداخت و بلافاصله به اتاق خود بازگشت. با خودش فکر می کرد ارباب چه زن جوان و خوش بر و رویی داشته است سرگذشت آن زن حالا چه شده؟ اصلأ او کجاست؟ چرا ارباب تنها زندگی می کند؟. به یک چشم بر هم زدن با نفرتی به تمام این فکرها که هیچ دخلی به او نداشت پایان داد.
ارباب آن شب به قمارخانه رفت و در آنجا با جوانی آشنا شد آن ها با اینکه یک دیگر را تازه ملاقات کرده بودند با هم دیگر صمیمانه دوست شدند. ارباب شبی مرد جوان را به خانه اش دعوت کرد. جوان با دیدن دخترک نوجوان مات چشم های وحشی برده ی ارباب شد. او حسابی جا خورده بود او فکر می کرد که با یک دختر بی سر و پا سر و کار دارد آن چنان که در قمارخانه زن های بی عفت زیادی را به چشم دیده بود. شام آماده شد و دخترک برده میزی با خوشه های انگور و خورشت مرغ و برنج و نوشیدنی فراهم کرده بود در همان ابتدای غذا خوردن دخترک از نگاه های حیز مرد جوان به خود خروشید و میز شام را ترک کرد. ارباب تازه دستان خود را شسته بود وقتی دید برده اش ترش کرده است چیزی نگفت و او را به حال خود گذاشت. صدایی در ذهنش پدیدار می گشت که چرا باید عیاشانه مشغول خوردن تدارکات دخترک برده باشم و او با شکمی گرسنه شب را بگذراند. ارباب بعد از شام چشم هایش دائم به خواب می رفت و گویی که چند روز درست حسابی نخوابیده باشد او خودش را به اتاق رساند لباس هایش را در آورد و به روی تخت دراز کشید.
مرد جوان قبل از اینکه خانه ی ارباب را ترک کند با فکری از وسوسه های شیطانی به اتاق دختر رفت دختر پشت به در خوابیده بود ابتدا فکر کرد ارباب است برای دلجویی آمده خودش را با حالتی به خواب زد مرد بل هوس روی تخت نشست و دستان دختر را لمس کرد دخترک برده به پشت برگشت او با دستانش صورت خود را پوشاند و جیغ بلندی سر بر آورد. مرد جوان در اتاق را باز کرد ارباب رو به رویش پشت در بود. ارباب دستانش را مشت کرد و فریاد زد.
"ای پست فطرت خائن"
"ققربان"
"گم شو از خانه ی من بیرون بی حیا مردک رزل"
مرد جوان فلنگ را بست و هیچ وقت آنجا آفتابی نشد. سر شب ارباب برنج و کمی از خورشت را برای دخترک برده برد دختر جا خورد و روی زانو بر تخت نشست و با انگشت پاهای خود بازی می کرد و سر به زیر افکنده بود او با تعجب به ارباب نگاه کرد.
"ارباب شما آخر چرا لازم نبود برای من شام بگذارید من نمی دانم باید چه بگویم همه چیز سر آن..."
"من همه چیز را می دانم او یک ولگرد بود می خواستم به خانه ام راه بدهمش و شب را اینجا بگذراند این یک اشتباه بود زیرا نمی دانستم یک مریض الحال است"
"ارباب اگر شما نبودید شاید حالا من دیگر..."
"هیششش ساکت"
ارباب دخترک برده را به آغوش خود کشید و موهایش را لمس کرد و نوازش داد بعد روی موهای طلایی رنگش را بوسید و با اندوهی گفت:
"می دانی هر شب چه کابوسی می بینم؟"
دخترک غبطه خورد و گفت:
"نه ارباب نمی دانم چه کابوسی؟"
"تو کنجکاوی که بدانی درست می گویم؟"
"شما اختیار دارید ارباب بله من کنجکاوم بیش از حد"
دخترک برده چشم هایش برق می زد اشک هایش را پاک کرد بشقاب برنج را پیش کشید قاشق و چنگال را همان جا روی تخت در دست خود گرفت و مشغول خوردن شد طوری که دو لپش پر شده بود در این حال ارباب برای دخترک داشت از سرگذشت خود می گفت.
"او... همسرم را می گویم هر شب به خواب من می آید... نمی دانم از جان من چه می خواهد گاهی فکر می کنم دیوانه شده ام ما یک زوج خوشبخت بودیم کاری به کسی نداشتیم و داشتیم زندگی مان را می کردیم نمی دانم چه شد که او به دلایلی نافرجام شد بیش از حد خودخواه شد و باعث شد هر شب ما با یک دیگر دعوا کنیم او... همسرم شبی خودش را با سم مسموم کرد و به زندگی خود پایان داد می دانی من هرگز خودم را نمی بخشم هرگز، او بسیار افسرده شده بود و شب ها خواب نداشت من گناهکارم"
ارباب به چشم های دخترک برده نگاه کرد و با بغضی فرو خورده اتاق را ترک کرد. دخترک دیگر لب به غذا نزد و با احساسی غلضت آفرین بشقاب را روی میز گذاشت و به خواب رفت. چند روز بعد از این برای ارباب تلگرافی از شهر رسید که دخترک برده باید به خانه ای برود که در آن مردی با چند زن زندگی می کند ارباب نمی خواست دخترک برده را از دست بدهد زیرا او تنها کسی بود که می توانست به روح او التیام ببخشد. دو مرد با لباسی نظامی به خدمت ارباب آمدند و از او خواستند هر چه زودتر درخواست را قبول کند. او در را به روی آن ها بست و آن ها پشت در ارباب را تهدید کردند و از آنجا رفتند.
دخترک برده با دامن خود ور می رفت و به چشمان ارباب نگاه می کرد هر چقدر می خواست چشم هایش را بدزدد موفق نمی شد ارباب به دخترک برده دستور داد که باید از آنجا فرار کند و به جایی دور برود ارباب مقداری پول به او داد و لباسی از همسر مرحوم خود برایش آماده کرد. ارباب نگاهی به او و سیمای زیبایش انداخت و سر تا پایش را کاملأ برانداز کرد. او لحظه ای صورت همسرش را به جای دخترک برده دید.
"خیلی خب آماده شو وقت تنگ است"
ارباب بعد از چند لحظه ی کوتاه به اتاق دخترک برده رفت و با صحنه ای بغرنج و غمناک رو به رو شد دخترک نوجوان قبل از رفتن در خفا خود را با طناب به دار آویخته بود. ارباب پاهای دخترک برده را بوسید. بعد از آن اتفاق هولناک ارباب دیگر نمی توانست با کسی حرف بزند و صبح تا شب پرده ی خانه اش بسته بود. روزی به اتاق دخترک رفت و نامه ای زیر بالش دخترک پیدا کرد. نامه به این شرح بود:
"ارباب من چند خط برای شما نوشتم البته باید ببخشید من سواد درست حسابی ندارم اگر غلت املایی در نامه بود عزر می خواهم اگر روزی این نامه به دست شما رسید بدانید من دیگر در این دنیا نیستم ارباب شما بسیار لطف گران بهایی به من کردید در طی این مدت به من جا و مکان دادید خورد و پوشاک مرا تامین ساختید من بسیار دخطرک سر به هوایی بودم از ختاهای من چشم بپوشید هر شب وقتی شما خواب بودید من نمی توانستم لحظه ای چشم روی هم بگذارم آنقدر احساس پوچی داشتم که هر لحظه آروزی مرگ می کردم ارباب جان شما مرد بزرگی هستید راستی من عکس همسرتان را دیدم ایشان بسیار جوان بودند همان طور که شما گفتید می دانم در بهشتی جاودان در خوابی آرام خفته است ارباب من دنیایم را تاریک می دیدم نه خودتان را سرزنش نکنید لطفأ خواهش می کنم من در جایی دور به بستگانم پیوسته ام"
ارباب نامه را روی قلب خود فشرد و آهی از دل سر بر کشید و اینگونه با خود گفت:
"من هرگز خودم را نمی بخشم"