من اون و نوشتم و بعد بهش دادم نمی دونم چیکارش کرد همون یک تیکه کاغذ آره همون که چند تا جوهر روش بود شاید گمش کرده من در جریان نیستم قصه ی دیگه ای انگار داره تعریف می کنه جلوم نشسته بود همون دختر بازیگوش چند سال پیش حالا راحت حرفش و می زد من هم روی صندلی توی اتاق بودم یک کلمه حرف نزدم فقط می خواستم چیزایی بشنوم که می دونستم این آخرین حرف از اون هست. یکم به پایین نگاه کرد چند بار تو همون حالت خندید انگار داشت به من می خندید چند بار بهش گفته بودم من آدم قبل نیستم و به کلی اون آدم دیگه گم شده کاغذه پیدا نشد منم درگیر بودم که شفاف بنویسم البته نوشته بودم. چند شب پیش دیدم داره گریه می کنه گریه هاش بوی خیانت می داد انگار که دلش برای کسی تنگ بشه به غیر من و من پشت در اتاق داشتم گریه می کردم اشک های شور رقیقم روی لب هام نشست سرد بود حس بدی داشتم. تو طول حرفام شاید این باید باشه که من می خواستم برگردم بهش اون شبیه مرغ های پر کنده گریه می کرد می گفت من که هستم هر چی باشه به روز نشد دیدم چشماش خیسه. چش بود! نمی دونم دلش تنگ بود! برای تو! نه نمی دونم نه! برای یکی دیگه! آره یه آدم که می یاد و بعد می فهمم اینا عاشق همن. من اینجا نقش سیاهی لشکر رو داشتم. ها ها ها ها. این طور می خندید و با ولع کلمات رو می مکید "من اون و دوس دارم آره تو تو برای من مهم نیستی"... افسرده شدم از بس که به این همه حرفاش فکر کردم مقصر کیه! اینجا! من یا اون! من رفتم پیشش و دستام و گذاشتم لای دستاش دستام و پس زد و زیر لب چیزی گفت و با عصبانیت نگاهم کرد. بهش گفتم می شه کمی حرف بزنیم یکم خندید دوباره و بعد یه آدم غریبه از در وارد شد اون رفت بغلش کرد... از پنجره سقف خونه ها معلوم بود اون لحظه حال خوبی نداشتم به دور دست خیره شدم فضای خونه ها مه آلود بود. شب ها اون نگاه برق انداز چشمای سیاهِ این دخترک دیوانه به خوابم می یاد یکم از اون نوشتم آره تو همون کاغذ لبریز از جوهر، می شه همه شو برداشت کرد. باید برم اسب رو آماده کن قلاده، زین، نعل...
نیمه ای از شب گذشته بود بیدار شد بهم چسبید آسمون فام گون مثل نقاشی ونگوک بود روی دستام چرت می زدم بهش گفته بودم می نویسم باور نمی کرد موشی از گوشه ی اتاق نگاهم کرد تار موهای نازک دماغش و تکون داد حالت پریشونی داشت با همون فین کردن روی زمین خزید و تو سوراخش رفت. انگار مریض شده بود. دخترک دیوانه رفت دوباره خودش و به خواب زد. جست و خیز کرد... "خوابم نمی بره". صبح از خواب پا شدم اون رفته بود. یه یادداشت گذاشته بود. "خواب بودی دلم نیومد بیدارت کنم صبحونت و بخور من معلوم نیست کی بیام". حسابی دلم می خواست با تموم وجودم گریه کنم و بزنم زیر آواز مثل یه مطرب که عاشق شده. هیچ وقت نیومد و نرسید و نشکفت حتی تو داستان های کوتاهِ من. دخترک سر از پا نمی شناخت وقتی بهش گفتم می تونه اونجا بمونه چی از یه خونه بهتر که توش همه چیز با تزئینات سر جاش چیده شده.
بارون می باره! آره! صدای رعد! هوم! صدای غول آسایی هست. خیلی دنیا تاریک شده همه چی فرق کرده! چرا! می خواستم داستان بنویسم طومار نوشتم. گونه های سرخش و ببین سرخک گرفته! آره مریضه! این دختر اهل کجاست! همون که اولش گفتی! کدوم! چرنده! باید استراحت کنه مداوا انجام می شه. حالم خوب نیست! چرا! رعد و برق می زنه! می ترسی! نه! افسردگی گرفتم! همه افسرده هستن! چطور! نشون نمی دن! که این طور! آره! داستانم خراب شد! نه! دخترک چشماش روی هم گذاشت مثل یه فرشته ی معصوم خوابش برد. خوابش و فردا برام تعریف کرد! بگو! خواب دیده بود که روی تپه ای نشسته و کتابی دستش داره. اونجا از خواب بیدارش کردم. یه هو اخم کرد و گفت: " خواب دیدم روی تپه ای نشستم کتابی دستم بود چند تا خطش و خوندم "بگو که گرگ ها از گله نگهبانی می دهند". همین! نه! آره! موهات اذیتت نمی کنه! نه!...حداقل ببندش! نمی خوام!
آی بارون بند امد! بیا بخواب بریم شاید توی خواب دنیای بهتری بی هیچ ذلتی ببینیم.
