دفینه

"داستان کوتاه. تازه نوشتم امیدوارم دوست داشته باشید."

زمستان بود. سرد و هوا بسیار سوزناک بود. زنان و مردان در دهکده با لباس هایی زخیم و چکمه های بلند در حرکت بودند و تنها می شد چشم هاشان را دید آن ها صورتشان را پوشانده بودند زیرا سردی هوا به طوری بود که لب ها و گونه های یک انسان یخ می بست. به سختی بیرون می آمدند و در دهکده خودشان را نشان می دادند. آن ها مردمانی بودند که حتی جیره ی کافی برای خوردن نداشتند و به این سبب دهکده دچار بحران شده بود. بعضی از افراد درمانده و به ستوه در آمده دست به دزدی و حتی جنایت می زدند. وقتی آن ها را می گرفتند تنشان را زیر شلاغ می بردند و با زور و اجبار از آن ها اعتراف به عمل می آوردند. دهکده تناسخ زیادی با مردم داشت و انگار دهکده ای نفرین شده باشد که تنها اجدادشان فقط در آن دهکده توانسته زندگی خوب و زیبایی داشته باشند. ابتدا خواستم از دهکده بنویسم و بعد به سراغ شخصیت اصلی بروم. مرد داستان ما حدودا پنجاه و نه سالش می شد. بگذارید قیافه ی او را برایتان تجسم کنم او ریشی سپید و بلند دارد موهای کم پشت و چهره ای فرو افتاده، شخصیت قهرمان ما تا حدودی شبیه به چارلز داروین است. در آن هوای زمستانی چای را سر کشید و به زیرزمین خانه که بسیار کوچک بود رفت. نقشه ای قدیمی را پیدا کرد که در آن مسیری را به او نشان داد. پشت نقشه نوشته شده بود چیزی در آن جا دفن شده کنار گل های زنبق که بوی بدی از آن ها می تراود و رو به روی دفینه علف های هرز است. مرد با خود چنین گفت:

"نباید کسی از این موضوع چیزی بداند نه هیش! ساکت مَرد نه هیچکس وای اگر به دستش بیاورم آن وقت می توانم خانه ای مجلل بسازم و از دست این خانه ی خشتی که سقفش چکه می کند راحت شوم و زیور آلات و انواع لباس های گران قیمت را برای همسر خود خریداری کنم"

مرد به خانه آمد کنار زن و بچه های قد و نیم قد خود و در تخیل فردا را به انتظار می کشید. او ده تا فرزند داشت هفت دختر و سه پسر. به این می اندیشید که فردا به کوهستان می رود، دفینه را پیدا می کند، با بیلچه ی کوچکی آنجا را حفر می سازد و بعد از آن جعبه ای پر از سکه های طلایی را پیدا می کند. در آن هنگام صدای زن و مردی را شنید. به بیرون رفت.

مرد و زن جوان همسر مرد را برای قابلگی بردند. او نیمه های شب رسید و بدون هیچ سخنی وارد شد. مرد چشم هایش را دست کشید و با خواب آلودگی گفت:

"چه شد بچه دختر بود یا پسر؟...چرا حرف نمی زنی؟"

زن نگاهی رو به مرد کرد و گفت:

"بچه به دنیا آمد اما مادرش نتوانست زنده بماند، زن ظعیفی بود، شاید سرنوشتش این بوده باشد"

"بیچاره، چقدر دردناک، ای آدمیزاد"

"حالا بدبختی اینجاست پدرش نیز مرده است"

"پدرش؟ برای چه؟ بگو که شوخی نمی کنی؟"

"مردی قصد جانش را کرده بود و او را آنقدر دنبال می کند تا آخر با تپانچه ای او را به قتل می رساند"

"اوه نه وای بارالها بیچاره آن بچه بدون پدر و مادر..."

مرد پیپش را بیرون آورد و شروع به پُک زدن کرد و موهای همسر خود را نوازش می داد. بچه های مرد صبح با حالت خنده آوری بیدار شدند.یکی که انگار سر از تخم مرغی شکافته باشد و دیگری داشت روی زمین قِل می خورد و یکی هم داشت تکه نانی را گاز می زد اما هنوز دندان در نیاورده بود و چار دست و پا در میان اتاق می دوید. هفت دختر مرد چهارتاشان بزرگ تر بودند و به نوبه خود کمک دست مادرشان بودند و سه تاشان هنوز خردسال بودند یکیشان تازه دندان شیرخوارگی در آورده بود. سه تا پسر نیز یکیشان هفت ساله یکیشان نه ساله و یکیشان دو ساله بود. گاهی روی سر و کول مرد راه می رفتند و مرد آن ها را زیربغلشان می زد و با آن ها بازی می کرد.

مرد نقشه را برداشت و راهی شد مانند کسی که انگار به جنگ می رود و آمدن و نیامدنش با خودش نبود. همه چیز را برای همسرش تعریف کرد و بعد از آن به کوهستان رفت. کوله ای که در آن بیلچه مکانیکی، جیره ی چند روز کوتاه، را برداشت و به کوهستان رفت.

او در راه با گوزن هایی برخورد که هر گاه او را می دیدند به مرد خیره می شدند و بو می کشیدند و سپس با سرعتی زیاد پا به فرار می گذاشتند. مرد وقتی به مسیر نقشه ی دفینه رسید مو به تنش راست شد زیرا آنجا با اطراف کوهستان فرق می کرد. هوا گرگ و میش بود مه تمام مسیر را در بر گرفته بود و برف آرام روی گونه های پیر و چروکیده مرد بوسه می زد. او شال خود را به خود کشید و پالتوی خود را محکم در آغوش گرفته بود او دریافته بود که راهی ناهموار در پیش دارد سردی هوا به ستون فقراتش رسوخ کرده بود و بخار از دهانش بیرون می آمد. مرد نیمی از راه را طی کرد و فقط شاخه های لخت و برهنه ی درختان لاغر و پیر را نظاره گر بود تنها همسفران راهش کلاغ های سیاه و پیر بودند. او نقشه را برداشت و نگاه کرد خیالش کمی آسوده شد، درست رفته بود.

"بالاخره پیداش می کنم، فکرش را می کنم صاحب مقام و جلال می شوم، رنگ خوشبختی و رفاه را برای یک بار می بینم و می توانم حتی به مردمان فقیر و بی مایه ی دهکده نیز پولی اهدا کنم به راستی که چقدر خوب می شود"

مرد دوباره به نقشه نگاه کرد. دیگر چیزی تا دفینه نمانده بود. یک آن پاهای مرد زق زق کردند، شانه اش درد گرفت و همه ی عالم جلوی چشم هایش تیره و تار گشت. تکیه به درختی داد و اندکی نشست.

"پس کی می رسم چرا راه تمام نمی شود، نکند دارم دور خودم می چرخم چرا هر چه قدر می روم مسیر تکرار می شود، نکند گم شده باشم."

به عقب برگشت همه جا در مه غرق بود. همه ی مسیر تکراری بود. گویی که در هزارتوی زمان گرفتار شده باشد. سپس دوید و هر چه می دوید جز مه که در او ناپدید می شد چیزی نمی دید. مرد به گریه افتاد و صورتش خیس شد پچ پچ هایی را می شنید که قابل فهم نبود او با اندوهی غیر قابل درک فریاد کشید. صدای شلیک تفنگی را شنید و ساچمه ها در هوا پرتاب شد. مرد با صدایی خفه شده فریاد سر بر آورد.

"هی من اینجا هستم، گم شدم، نمی دانم، من اینجا هستم ،لطفأ خودت را نشان بده، من گم شده ام"

او هر چقدر فریاد زد صدایی نشنید و چیزی جز مه، درختان، چیزی ندید. دیگر باورش شده بود هیچ کس جز او آنجا نیست و یا آن صداها همه فریب و توهم هستند. نقشه را بیرون آورد دوباره همان مسیر را رفت. این بار چند خرگوش دید که دارند از مادرشان شیر می خورند. بسیار گرسنه اش بود. فکرش رسید مادر خرگوش ها که چاق و چله بود را شکار کند و شکمی پر بسازد. خیلی زود از این فکر بیرون آمد زیرا تمام فکرش به دفینه بود.

"پس کو کجاست این دفینه؟ تا به الان بیست بار دور خودم چرخیده ام یا شاید هم بیشتر، پس این دفینه کجاست؟"

چند شب و روز گذشته بود و مرد آن مسیر تکراری را هر روز می رفت و به جایی نمی رسید. او بعد از چند روز متوالی بالاخره با کمی تراوت بوی گل ها را روی مشام خود احساس کرد. علف های هرز را نیز دید. دفینه پیدا شده بود. سنگی بزرگ بود که روی آن چیزی با خطی ناشناخته نوشته شده بود. مرد سواد کافی برای خواندن نداشت و نتوانست آن نوشته ها را بخواند. هر چقدر تلاش کرد و خواست بفهمد آن نوشته ها چیست آخر بی ثمر بود. بیلچه اش را از کوله در آورد و مشغول کندن شد. او با تمام توان گِل های دور سنگ را خالی کرد. در حالیکه خیس از عرق بود نیمی از سنگ خالی شده بود. از روی سنگ دودی سیاه پدیدار شد. مرد عرق خود را پاک کرد و سنگ را کنار داد. اسکلت آدمی از خاک بیرون آمد که جعبه ای در دستانش بود. یک آن صدای پای کسی را شنید که داشت به او نزدیک تر می شد. دخترکی شنل بر دوش بود ‌‌که به سمت مرد آمد و به او چشم دوخت و چیزی نمی گفت. مرد به حرف آمد و گفت:

"چه دختر زیبایی، دخترم تو کی هستی؟ من چند وقت است که اینجا هستم اما تو را ندیدم!"

مرد برخواست و ایستاد. دخترک با لبخندی که بر لب داشت با نجوایی گفت:

"تو از ما هستی تو مرده ای."

مرد یک آن قلبش تیر کشید و با نگاهی خیره به دختر با خود گفت:

"نه یعنی من مرده ام؟ نه نمی توانم باور کنم، من باید به دهکده بروم نه من نمرده ام نه این تمسخر آمیز است هرگز ممکن نیست"

مرد جعبه را در کوله اش نهاد و به سرعت دوید. هر چقدر می دوید بیشتر در مه فرو می رفت. باز هم آن مسیر تکراری را پشت سر گذاشت این بار برای رسیدن به دهکده. همسرش را از دور دید ‌و به او نزدیک شد. نفس نفس زنان جریان را بازگو کرد. زن با جمله ای او را به فکر فرو برد.

"تو هرگز نیامدی، چندین ماه است که گذشته و بیشتر از چند ماه، اینجا نفرین شده است، آن جعبه خالی است، راه بازگشتی وجود ندارد"

زن با سردی روی خود را پوشاند و در مه محو شد. مرد به زانوان نشست و دخترک نزدیک آمد مرد نگاهی به صورت دختر انداخت. دختر با لبخندی گفت:

"ما همه ی مان اینجا مثل تو گم شده ایم"

مرد با پاهایی که دیگر توان راه رفتن نداشتند به دهکده رسید. آدم هایی را در آنجا دید که هیچ گاه نمی شناخت. هر چقدر در مردم می دوید و فریاد می زد آن ها هیچکدام مرد را نمی دیدند. به خانه رفت خانه ای وجود نداشت. در آن زمین مکانی برای نگهداری اسب ها ساخته شده بود.