"دایه" بخش پنجم

روی تخت دراز کشیدم در خیالم با خود خلوت کرده بودم و در ذهنم آن روز را مرور می کردم...

کتابی که دایه کلارا برایم گذاشته بود را می خواندم چند صفحه ای خواندم پلک هایم سنگین شد صدای کلارا بود از راهرو صدایم می زد صدا آهسته و عمیق بود

_کارن... کارن بیداری؟ کارن بیا اینجا می خواهم چیزی به تو بگویم کارن

با حالتی وهم آلود از خواب برخواستم در خواب و بیداری بودم با بغض گفتم

"کلارا اینجایی ؟"

پا برهنه به سمت اتاق کلارا دویدم در را با شتاب باز کردم هیچ کس در اتاق نبود کشوی اتاقش نیمه باز بود پاکت های نامه داخل کشو روی زمین پخش و پلا شده بودند یکی از نامه ها را خواندم متوجه شدم که آن نامه ها را دایه کلارا برای معشوقه ای می نوشته. بغضم شکست و اشک هایم دوباره روی گونه هایم ریخت این جملات را تشدید بار گفتم

"کلارا این بی انصافی است با تو هستم پست فطرت می دانی این بی انصافی است تو به من دروغ گفتی مرا فریب دادی چقدر بی حیا هستی کلارا اگر بودی شاید گونه ای دیگر با تو صحبت می کردم"

به زمین خیره شده بودم و شبیه دیوانه ای که فنا شده باشد.

صبح روز بعد در آشپزخانه نشسته بودم حال خوبی نداشتم و سراسر اندوهی بودم که مرا در خود می خورد. چای ریختم اما آنقدر می ایستادم تا سرد شود و بعد هم وقتی لب به فنجان می زدم نمی توانستم چای بنوشم. شبیه آدم هایی که از سرداب بیرون بیایند بودم.

ژاکلین بدون سر و صدا آمد لباسی یکسره پوشیده بود با دلهره نگاهم کرد حرف های زیادی پشت نگاهش قایم کرده بود آرام سلام کرد و دیگر حرفی نزد دامنش را با دستانش بلند کرد و سریع پله ها را بالا رفت به دنبالش رفتم

کنار پنجره بود چمدانش را برداشت می خواست برود صورتش را از من پنهان ساخت

"ژاکلین می توانم بپرسم چه شده است؟"

حرفی نزد و چمدان را برداشت جلوی درب ایستاده بودم

با بغض به چشمانم نگریست متوجه‌ی چیزی شدم که قلبم را فشرد.

"چرا گونه ات کبود است؟ کار پدرت بوده ؟"

قلبش مانند قناری به دام افتاده ای می تپید، اشک هایش فرو ریخت و بر زمین نشست و با بغضی‌ کودکانه گفت:

"خواهش می کنم بگذارید بروم پدرم دیشب مرا به باد کتک گرفت لطفأ قربان پدرم گفت به شما بگویم اگر بار دیگر به اینجا بیایم او مرا به دار خواهد آویخت خواهش می کنم بگذارید بروم قربان التماس می کنم"

بازوهای نرم و نحیفش را گرفتم.

"ژاکلین بگو به من تو را به خدا تو به خاطره من کتک خورده ای ؟ می خواهی بیایم... بگو ببینم...نه چرا آخر من..."

خودش را کنار کشید و گفت:

"من نمی توانم به اینجا بیایم من باید بروم"

"آه نه راحت باش ژاکلین نمی دانستم این اتفاق برای تو خواهد افتاد وگرنه... الان پدرت کجاست؟"

"خانه است قربان و گفت تا نیایی من نیز به معدن نمی روم"

"پس باید حتمأ بروی"

"هوم"

چمدان را برای ژاکلین تا نزدیک خانه ی آن ها بردم و او با عجله چمدان را گرفت و با لکنت زبان گفت:

"قرببان تا هممین جا بسس است من دیگر خوددم می‌ روم"

او به آرامی دور شد و رفت مدت طولانی گذشت اما دیگر ندیدمش.

اوایل بهار بود باد می وزید درخت ها از میوه ها کمر خم کرده بودند شکوفه هاشان صورتی و پر نشاط بود همه جا جاری از رنگ سبز بود زنبور ها برای گردافشانی شهد گل ها را می مکیدند و پرندگان در قعر آسمان به پرواز در آمده بودند دایه کلارا به خانه بازگشت، بله دایه کلارا سرخورده آمده بود با کالسکه ای آمد که کالسکه چی اش صورتش را زیر پوشیه پنهان کرده بود شبیه افرادی که بخواهند ناشناس بمانند و کسی متوجه آن ها نشود با خودم گفتم چقدر آن انسان به من نزدیک است دایه کلارا چند سکه در دستان پیرمرد کالسکه چی نهاد و بعد کالسکه چی با سرعت دور شد و در مه محو گشت.

انتظارش را نداشتم دایه دوباره به خانه بازگردد تمام کینه های گذشته از او را در دلم نگه داشته بودم و دلم می خواست تلافی اش را سرش در بیاورم اما از یک طرف نمی توانستم اذابش را بنگرم و این طور احساس کردم که او به من نیاز دارد این لحظات نفس گیر و دیدار دوباره با دایه کلارا درامی شکوهمند از من ساخته بود

درب را آرام باز کرد نیمی از صورتش را از لای در نشان داد مثل خزان رنگ از رویش پریده بود با پاهایی برهنه به سمت من دوید چیزی نمی گفت و با چشمانی نیمه باز به من نگریست زیر چشم هایش گودی افتاده بود من به کل مات و مبهوت بود دایه کلارا لباسی سراسر سفید به تن داشت که یک ربان صورتی به آن وصل بود در آغوشم مثل عنکبوتی افکنده شد سرش را روی سینه ام قرار داد و دستانش را روی شانه هایم آویخت و اشک هایش روی گونه های سردش فرو ریخت با صدای آرام گفت:

"کارن"

"بله دایه کلارا"

"تو از دست من ناراحتی ؟ چند شب پیش تو را در خوابم دیدم"

"دایه جان چه شده است؟ چه اتفاقی برایتان افتاده؟

"کارن من گناهکارم"

دایه کلارا در حالت عادی نبود و انگار داشت هزیان می گفت.

"دایه کلارا شما باید استراحت کنید"

در حالیکه به من آویخته شده بود او را به اتاقش بردم

روی تخت دراز کشید و گفت:

"می خواهم بخوابم کارن خیلی خوابم می آید ، خوابم می آید. اَه کارن لطفأ پرده ها را بکش نور اذیتم می کند"

پرده ها را کشیدم و چشمانش بسته شد دستم را در میان دست خود فشرد و در همان حالت به خواب رفت.

نمی دانستم چرا این قدر با ملاحظه با او رفتار کردم کلارایی که رفته بود و با ترحم و بی اعتنا نسبت به من مرا ترک گفته بود حالا که آمده بود یک پا غلام حلقه به گوش او شده بودم به گذشته فکر می کردم به تمام آن اتفاقات بین من و دایه این تصاویر بر ذهن من نقش بسته شده بود.

نمی دانستم چه اتفاقی برای دایه کلارا رخ داده است و آن دختر زیبای مسحور کننده چطور این قدر پریشان است اما در دلم می گفتم چه خوب که به اشتباهش پی برده است

نیمه های شب بیدار شد انگار کابوسی او را از خواب رهانیده باشد به اتاق دایه که رسیدم دایه در رختخواب مات و مبهوت به سمت من خیره شد مرا در آغوش گرفت و با غلیانی از اندوه به چشمانم می نگریست. در چشمانش اشک می لغزید و مثل ستاره می درخشید فضای اتاق تاریک بود و شمعی که روشن کرده بودم روی میز نصفی از آن آب شده بود گویی همه چیز کنایه از حال دایه کلارا داشت چند بار خواست حرف بزند اما بغض این اجازه را به او نمی داد و هر گاه با تنش بیشتری به گریه می افتاد. تار موهای نازک و انبوهش روی چشم هایش ریخت با صدایی لرزان گفت:

"کارن نمی دانی بر من چه گذشته است و کجا که نبوده ام اما می خواهم با دقت به حرف های دایه کلارا گوش بسپاری کارن بابت تمام سهل انگاری ها و رفتار ملامت آمیزم با تو عذرخواهی می کنم لطفأ عذرم را بپذیر کارن"

(خواستم چیزی بگویم) انگشت اشاره اش را روی لب هایم نهاد و گفت:

"چیزی نگو کارن به من گوش بده _من فریب یک تبهکار را خوردم کارن با آن آقا ازدواج نکردم او مرا به خانه ی خود برد ابتدا این طور فکر می کردم که قصد ازدواج با من را دارد اما چیزی نگذشت که از تمام ماجرا بو بردم من کنیز او و همسرش شدم کارن نمی دانی خیلی دردناک بود آن جوان بی وجدان و بی حیا حتی خواست به من نزدیکی کند و چند بار به پاهایش افتادم گریستم و زانو زدم اما نتیجه ای نداشت او مثل ابلیس هر بار بر سر من فرود می آمد نمی دانم باید چه بگویم کارن اما آن مرد بول هوس و هوس ران هر بار با درندگی به سمتم می غرید و مثل هیولایی آب از دهانش می چکید و اگر می دید گریه می کنم به هر کاری دست می زد دلش هیچ رحمی نداشت این چند ماه به همه چیز کفر گفتم به در و دیوار حتی به خودم کارن همسر آن موجود پست و نادان هم شبیه عفریته ای بود که دور و بر من چرخ می زد و با کلمات تند و توهین آمیزش مرا کوچک می شمارد فلان فلان شده دستور می داد می گفت پاشویه می خواهم و من بالافاصله پاهایش را در آب ولرم می شستم پر افاده دستور می داد لباس هایم را اتو کن ، ظرف های غذا را بشور ، گرد خانه را بگیر ، چای درست کن ، و بعد از همه ی این کارها عیب و ایراد گرفتن هایش صبرم را لبریز کرده بود کارن تمام این کارها را از ترس آن بی شرم ها انجام می دادم ببخش پر گویی می کنم کارن"

آهی کشیدم و با حسی از نفرت گفتم:

"نه دایه کلارا من سر تا پا گوش هستم لطفأ ادامه بدهید"

"حتی به فکر فرار افتادم یکی دو بار خواستم از آن جهنم بگریزم اما خدمتکار دیگرشان که مردی چاق و خیکی بود پیدایم کرد و با تمسخر و گردن کلفتی مرا دوباره بازگرداند و پاداشی به او دادند انگار مرا گروگان گرفته باشند و بخواهند تمام عمر به خدمتگذاری برایشان بپردازم این اواخر جر و بحث میان زن و شوهر به پا خواست و کارشان به شکستن بشقاب ، لیوان ، رسید و از آن زمان دیگر به من کاری نداشتند فقط..."

دایه ناگهان سرفه اش گرفت و سرش را پایین انداخت و گفت:

"کارن می توانی یک جرعه آب به من بدهی"

"بله دایه کلارا الان برایتان خواهم آورد"

لیوان را از آب پر ساختم و برای دایه کلارا بردم با فکر کردن به اتفاقات تلخ و ناگذیری که دایه برایم تعریف کرده بود از خود بی خود شده بودم و حال و هوایی اندوهگین داشتم. دست هایش می لرزید لیوان آب را گرفت جرعه ای نوشید مرا رو به روی خود نشاند دستانم را می فشرد و چشمانش دو دو می‌زد انگار بخواهد اشک بریزد دوباره لب هایش را تر ساخت و شروع به ادامه ی شرح داستانش کرد.

"کجا بودیم کارن؟"

"داشتید از بحث و جدل میان آن زن و شوهر می گفتید"

"بله کارن درست است همان جا بودیم، این زن و شوهر زشت خو و بیمار اواخر جدا می خوابیدند و با کلمات رکیک یک دیگر را صدا می زدند یک بار زن آن مرد خبیث با او درگیر شد و خانه را ترک گفت و مرد آن شب در اتاقش خوابیده بود طبق معمول دیر به خواب می رفت اما آن شب به خوابی مطلق رفته بود، ساعت تیک تاک می کرد و من هم خوابم نمی برد، خدمتکار دیگرش نیز سر ساعت هفت به خانه ی خود می رفت، در آن شب تیره و تاریک که ماه زیر ابرهای سیاه پنهان شده بود از پنجره به علفزارهای سبز می نگریستم به باد که علف های هرز را نوازش می داد کتاب کوچکی برای خواندن در دست گرفته بودم به صفحه ای از کتاب رسیدم یک آن سایه ای روی دیوار راهروی دو اتاق حواسم را به خود پرت ساخت اولش خواستم چیزی بگویم اما زبانم بند آمده بود و نمی دانستم آن شخص کیست ! از ترس می لرزیدم به فکرم افتاد که زیر تخت قایم شوم زیر تخت خواب رفتم انگشت شصتم را در دهانم گذاشتم و با دندان فشار دادم تا صدایم در نیاید نفس در سینه حبس کردم صدای پای شخصی را می شنیدم که به اتاق مرد رفت فقط توانستم کفش هایش را ببینم کفش چرم و قهوه ای شکلاتی و تیره رنگ پوشیده بود بعد از چند دقیقه با شتاب از خانه بیرون رفت ساعت را نگاه کردم ساعت درست سه صبح بود وقتی به اتاق مرد رسیدم صدایش زدم اما جوابی نشنیدم روی تخت آرام خوابیده بود با دست تکانش دادم اما باز هیچ عکس العملی نشان نداد"

دایه با حالتی که در خلسه فرو رفته بود به چشمانم نگریست و گفت:

"او مُرده بود... نفس نمی کشید، بسیار هراسیده بودم، از اتاق بیرون رفتم و با عجله پولی را که زیر بالشتم پنهان کرده بودم را برداشتم و از آن جا فرار کردم کارن فقط می دویدم در علفزار بلند، نفس نفس می زدم از علفزار گذشتم و صبح زود در میان راه پشت یک باغ بزرگ که یک خانه ی کوچک در انتهای باغ بود پیرمردی در کالسکه را دیدم که خواب بود بیدارش کردم و بعد تمام پولم را نشانش دادم تا مرا به اینجا برساند اولش ترسید و بعد قبول کرد. این تمام ماجرای من بود. کارن... کارن با تو هستم... چرا چیزی نمی گویی؟...نکند... نکند تو حرفم را باور نمی کنی؟ نکند فکر می کنی من مرد را کشته باشم کارن...کارن من این کار را نکردم قسم می خورم...کارن باور کن من قاتل نیستم".

به چشمان دایه کلارا خیره شده بودم و با حالتی آرام گفتم:

"_نه... هوم... باور می کنم... من می دانم شما دست به چنین جنایت تبحر آفرینی نمی زنید"

"کارن تو فکر می کنی همسر آن مرد فکر می کند من او را کشته ام ؟ چطور باید با این مسئله کنار بیایم ؟ چگونه باید خودم را پنهان بسازم ؟ آن ها هر کجا باشند من را پیدا می کنند؟ کارن بسیار خسته ام دلم می خواهد..."

"دایه این طور که معلوم است ممکن است قاتل سرنخی بر جا گذاشته باشد و دیر یا زود پیدایش کنند و به سزای عملش برسد شما که این کار را نکرده اید نگرانی شما بی دلیل است"

"کارن فقط تو این را می گویی اما ممکن است همسرش چیز دیگری در سرش باشد و بعد همه ی انگشت ها روی من گماشته شود و فکر کنند من دست به چنین حماقتی زده ام ! اگر این طور بشود..."

"نه فکر نمی کنم دایه کلارا این فکر های بیهوده را از سرتان بیرون کنید نگذارید روحتان با این تصورات آسیب ببیند"

سریع کنار پنجره رفت و پرده را کنار زد و با اظطراب گفت:

"نکند تعقیبم کرده باشند کارن من خیلی می ترسم همه اش فکر می کنم ممکن است مثل جلادها بیایند بالای سرم و مرا سلاخی ام کنند"

"بس کنید خواهش می کنم اگر بخواهید این طور فکر کنید همه چیز را از دست می دهید البته شما این جا جایتان امن است پس چرا به دلتان بد راه می دهید؟"

دست روی گونه هایم کشید و با بغض و مهربانی بی مانندی لب به سخن باز کرد.

"کارن جان من خوب من عزیزک من تو بسیار جوان باهوش و باشخصیتی هستی‌ هر چند می دانی من دایه ی خوبی برای تو نبوده ام اما باز طرف مرا گرفته ای نمی دانم چطور باید جلوی تو سر راست کنم من لیاقت این همه لطف و تقدیر از تو را ندارم چقدر در مقابل تو حقیر و ناچیزم کارن"

"دایه جانم شما نیز در بزرگ کردن من نقش داشته اید نمی توانم این را انکار کنم دایه کلارا من... خیلی خب دایه کلارا بخوابید به صبح دیگر چیزی نمانده است"

دایه کلارا روی تخت رفت و بعد چشمانش را بست و با صدایی نیمه هوشیار گفت:‌

"شب به خیر کارن."

"شب به خیر دایه کلارا"

ملافه را روی دایه کلارا کشیدم و او مثل یک کودک زود خوابش برد و موهایش نیمی از صورتش را در بر گرفته بود.

پایان بخش پنجم