این بخش رو امروز نوشتم، آخرین بخش از داستان.
ژاکلین یک مدت گوشه گیر شده بود و بی حساب در خودش فرو می رفت و خیلی کم صحبت می کرد و گاهی از خواب با حالتی هولناک بیدار می شد انگار مریض شده باشد. او دیگر رمقی برایش نمانده بود و آن دختر سابق نبود. گویا پیری زودرس گرفته بود و نیمی از موهایش نیز در حال سپید شدن بود. نمی دانم چرا اما افسرده شده بود و مدام در حال فکر بود.
او یک شب خوابید و دیگر برنخواست هر چقدر صدایش کردیم دیگر جواب نداد. جسد سرد او روی تخت افتاده بود و چشم هایش به سقف خیره شده بود.
دایه با لباسی سراسر سیاه از اتاق بیرون آمد به من خیره شد و با بغضی چشمانش را بست و دیوانه وار گریست و مرا در آغوش کشید.
وقتی که داشتیم ژاکلین را دفن می کردیم هوا سرد، تیره و تاریک بود او مثل گلی که پژمرده باشد برای همیشه به خواب رفته بود. روی جسم بی جان ژاکلین خیمه زدم و جای موهایش را بوسیدم. کسی جز من و دایه کلارا در خاکسپاری اش حضور نداشت. تازه یادم آمد که او جز ما کسی را نداشت. کاش می شد یک بار دیگر فقط ببینمش. ژاکلین مرا تنها گذاشت و من با این مصیبت می دانم هر روز پیرتر و عاجز تر خواهم گشت. دایه کلارا موی خود را بر آشفت و دیوانه وار گریست.
حس سردی در فضای اتاق ها جریان داشت باورش کمی سخت می نمود که ژاکلین برای همیشه از کنار ما پر کشیده است. از این اتاق به آن اتاق می رفتیم و گاهی فکر می کردیم ژاکلین هنوز در خانه است.
دایه یک شب مرا فرا خواند و با کتاب هایی که روی هم چیده بود به من نگریست. دایه بعد به سمت پنجره رفت پشتش را به من کرد و به دور دست نگاه می کرد. با حسی غریب گفت:
"باید ببخشید انگار من برای این خانه و تو شوم بودم افسوس کارن کاش من به جای ژاکلین مرده بودم کاش او زنده بود و من می دانستم که شما با یک دیگر خوشبخت هستید آن دختر بیچاره حقش نبود کاش من به جای او زندگی ام پایان می یافت او هنوز خیلی جوان بود کارن باید مرا برای تمامی کارهایی که کردم ببخشی"
به سمتم آمد و دستانش را دور گردنم آویخت. با بغض و عشوه ای جنون آمیز گفت:
"کارن کاش من بتوانم جای ژاکلین را برایت بگیرم بگذار ژاکلین خوشحال باشد بداند تو حالا فقط مرا داری می خواهم بداند کلارا هنوز دوستت دارد"
با بغضی کودکانه و لبریز از اندوه گفتم.
"دایه کلارا..."
"می خواهی بگویی من هم دوستت دارم؟ مگر نه کارن تو را به خدا بگو"
با حسی آمیخته با درد و فغان لب گشودم.
"دایه کلارا..."
دایه با بغض و چشمانی پر از اشک ادامه داد.
"لعنت به تو و آبا و اجدادات چرا هیچگاه با من راحت نبودی؟ کارن بگو، بگو، جان بِکَن بگو که دوستم داری بگو که دایه ات را دوست داری"
چشمانم را کاملأ بستم و لب هایم را باز کردم.
"دایه کلارا دوستت دارم"
سیلی محکم و دردناکی در گوشم نهاد و شوریده حال مرا در آغوش کشید و موهایم را در مشت هایش فشرد.
"پایان"