دایه کلارا موهایش را مثل طناب بافته بود و رژ روی لب هایش معلوم می شد و هر بار می خواست طوری نشان بدهد که من این چیزها را تماشا کنم. فردای روز بعد دوباره یکی در را با مشت تند تند می کوبید دایه کلارا در اتاقش بود که به یک باره از اتاق بیرون آمد.
ژاکلین پشت در بود و همان لحظه که دیدمش از هوش رفت و روی دست هایم فرود آمد. او را روی صندلی نشاندم دایه کلارا با سرعت از پله ها پایین آمد و متاثرانه پرسید.
"دخترم چه شده است ؟ چه بلایی سرت آمده ؟"
"بانو کلارا بانو کلا..."
و دوباره از هوش رفت و چشم هایش بسته شد ژاکلین بعد از چند لحظه دوباره با نفسی که در سینه اش گیر کرده بود به هوش آمد به چهرهی هر دوی ما نگریست و بعد با حق حق به گریه افتاد صورتش را از ما پنهان ساخت دخترک بیچاره اصلأ حال و روز خوبی نداشت و ما را با این حال آشفته اش برانگیخته بود.
بالاخره به حرف آمد و این طور حرف هایش را شروع کرد
"دایه کلارا پدرم می خواهد مرا به اصرار شوهر بدهد اما من اصلأ از آن مرد خوشم نمی آید و دوستش ندارم لطفأ کمکم کنید لطفأ هر چه به پدرم گفتم او متوجه نمی شود و مرغش یک پا دارد بانو کلارا من نمی دانم چطور باید این را به او بفهمانم"
دایه کلارا از این حرف های ژاکلین بسیار ناراحت و اندوهگین شد و با عصبانیت گفت :
"چطور این پدر تو می خواهد با تصمیمی سبک سرانه و خود سر دست به چنین کاری بزند مگر این پدر تو عقل از سرش رفته است ؟! من نمی گذارم چنین اتفاقی بیافتد"
ژاکلین احساساتی شد و از دایه کلارا تشکر کرد و دامنش را بوسید.
بعد از آن روز ژاکلین زیاد به خانه ی ما رفت و آمد داشت و دایه کلارا با او در اتاق صحبت می کرد. همه چیز را فهمیدم دایه کلارا قصدش جدی بود از اینکه می خواست من و ژاکلین با یک دیگر ازدواج کنیم.
در تمام مدت به این فکر بودم چطور باید به چشم های این دختر معصوم بنگرم گاهاً با خودم می گفتم مگر همین را نمی خواستی ؟ این دختر شیرین ، دلربا ، متین ، با وقار ، زیبا همه چیز در یک قدمی تو قرار دارد. راحت می توانی قلبش را تصاحب کنی این ها کلمات و جملات رقت انگیزی بود که در سرم می گذشت و چیزهایی که وجدانم می گفت این بود که چطور تو دلت می آید مثل یک آدم آهنی برخورد کنی و هیچ احساسی در مورد این صحبت ها نداشته باشی دلم می خواست به دایه کلارا می گفتم این دختر چه گناهی کرده است که باید در ازدواج خود تصمیمش را کسی دیگر به عهده بگیرد این ها حرف هایی از روی اجبار هستند که ما می خواهیم او را تن به ازدواجی اجباری در آوریم.
اوایل شب بود ژاکلین در یکی از اتاق ها خوابیده بود به اتاق دایه کلارا رفتم همه چیز را به او گفتم دایه با حرف های من مخالف بود و از آنجا این جملات را بر زبانم جاری ساختم.
"شما آدم را در عمل انجام شده قرار می دهید و از هر گونه اشتباهاتتان نیز پشیمان نمی شوید دایه کلارا من نمی خواهم ژاکلین فردا با دست شما رو به من بیاورد و مجبور باشد به من عشق بورزد و مثل درباریان با من رفتار به عمل بیاورد دایه کلارا لطفأ از تصمیمتان رو برگردانید"
دایه کلارا همان طور که به من می نگریست مصمم گفت:
"پسرک بیچاره به من حق بده نگران آینده ی تو باشم پیش خودت چه فکر کرده ای ؟ مگر من جز اینکه خوش بختی تو را می خواهم چیز دیگری در سرم دارم نه این ها همه به خاطره خود تو است"
"دایه کلارا"
"دیگر هیچی نگو"
با هر دلایلی نتوانستم جلوی این تصمیمات دایه کلارا را بگیرم و فقط یک کلمه حرفش بود یا ازدواج با ژاکلین یا دیگر به اینجا تعلق نخواهی داشت.
به اتاق ژاکلین هنوز خوابش نبرده بود روی تخت نشسته بود آرام در را گشودم با دیدن من خودش را روی تخت عقب کشید
"شما هستید؟
به چشم هایم خیره شد دلم میخواست این را از زبان خودش بشنوم.
کنار او نشستم لبخندی زد.
"ژاکلین"
"هوم بگویید می شنوم"
با کمی تامل حرف هایم را شروع کردم.
"ژاکلین فکر نکنی من از اینکه بخواهم تو را بیازارم می خواهم با تو ازدواج کنم یک ازدواج درست و قانونی و دلم نمی خواهد تو نصیب مردی فاسد شوی و با تو رفتاری ناشایست داشته باشد من همیشه در دلم به تو علاقه داشتم و آن را به تو نشان می دادم ژاکلین تو باید این را متوجه شده باشی اما ژاکلین هرگز نتوانستم به گفتن این مطلب برای تو خودم را آماده بسازم"
"کارن من نمی دانم چه بگویم اما این را بدان خیلی احساس خوبی دارم چطور باید حرفم را به تو بگویم آن طور که خودت به من گفتی من نیز این احساس را به تو داشتم اما هرگز لب نگشودم چرا که دلم نمی خواست بگویی این دختر با آن قد کوتاه و صورت ککی آویزان من شده است"
"نه این طور نیست ژاکلین هرگز چنین فکری در مورد تو نداشتم تو همیشه برای من لایق احترام بودی ژاکلین من می روم تو بخواب"
دستم را گرفت مرا به سمت خودش کشید و آرام دم گوشم گفت:
"فکر می کنی بدون تو خوابم می برد ؟"
با صورت کوچک و چشمان گرد نگاهم می کرد و مثل دختر بچه ها با دستان کوچکش ردایم را محکم گرفته بود. ژاکلین مثل گل های بهاری که تازه در دشت ها جوانه می زنند در نگاهش آهنگی جریان داشت او با آن حیای دخترانه اش زیر لب گفت:
"دوستت دارم؛ دوستت دارم"
به این ترتیب من با ژاکلین ازدواج کردم او همان دختر ماه نشان و زیبا رویی بود که تمام عشقم را جان نثار او کرده بودم. ژاکلین هر گاه که موجب خندیدنش می شدم می گفت:
"از دست تو..."
این یعنی ژاکلین عاشقم بود! او بعضی از شب ها موهایش را با کش می بست جامه ای شبیه ملکه ها می پوشید شمع روشن می کرد کتاب به دست می گرفت چشمانش را می بست بعد لای یکی از صفحه های کتاب را اتفاقی باز می کرد با حالتی اصرار آمیز به من می نگریست و شعر می خواند و گاها تار بر می داشت و با آن دست های کوچکش شروع به تار زدن می کرد آنقدر که حتی زمزمه می کرد و اشک می ریخت.
دایه کلارا در کنار ما جملاتی مختصر می گفت و بیشتر وقت خودش را به ما نشان نمی داد.
"پایان بخش هفتم"