ویرگول
ورودثبت نام
hamed-rahmani
hamed-rahmani✍️
hamed-rahmani
hamed-rahmani
خواندن ۱۱ دقیقه·۱۲ روز پیش

"دایه" بخش ششم

ساعت ۸ و ربع بود قبل از من بیدار شده بود با یک دامن کوتاه و پیراهنی سفید و بلند در کنار تختم نشسته بود و به من می نگریست

دست روی شکم خود گذاشت و محکم پوست شکم خود را چلانید و با صدایی بلند گفت :

"کارن ... کارن ... احساس می کنم هیولایی در شکمم زندگی می کند دوست دارم شکمم را بدرم مثلأ با یک دشنه کارن چطور می بینی ؟! تو با نظر من هم عقیده هستی ؟!"

من که از تعجب دهانم باز مانده بود گفتم :

"دایه شما حالتان خوب نیست من شما را به اتاق خواهم برد بیایید برویم دایه کلارا"

دستم را پس زد و با عصبانیت گفت:

"پسر خل و چل ، کودن ، احمق ، بیچاره... ناگهان به گریه افتاد و ادامه داد

"کارن من چرا این طور شده ام احساس می کنم چیزی در شکمم وجود دارد که تکان می خورد تو فکر می کنی من... کارن... کارن"

_دایه کلارا در خانه ای که بودید چیزی میل کردید ؟ ممکن است خورد و خوراکتان به هم خورده باشد یا دلپیچه گرفته باشید یا..."

_یا اینکه چی کارن نه کارن دلپیچه نیست درد هم ندارم شکمم سفت می شود مثل سنگ و دوست دارم آن را پاره کنم"

یک آن از دهانش خون آمد و روی زمین ولو شد هر چه صدایش می زدم چیزی نمی شنید چشمانش بسته شد به اتاق خواب بردمش و با پارچه ای خون را از دهانش پاک کردم بعد از چند دقیقه به هوش آمد با صدایی بسیار آرام گفت:

"کارن جان من حالم خوب است نگران نباش من مریض شده ام فقط همین چیزی نیست کارن باز هم خوابم می آید خوابم می آید نمی توانم بیدار بمانم نمی توانم..."

چشم های خواب آلودش بسته شد این احساس بغرنج و ملال از غم و اندوه آشفته ام ساخته بود.

به اتاق برگشتم به خود آمدم که دیدم دقایقی گذشته است به پذیرایی رفتم دایه کلارا از خواب برخاسته بود و روی صندلی چوبی نشسته بود و در حال نوشیدن قهوه بود و خیلی آرام و متین گفت :

"خیلی دلم هوس خامه کرده است"

یادم آمد که یک جعبه خامه در کابینت بود برای دایه کلارا آوردم

_چیزی نگفت و مثل بچه های ده دوازده ساله به جان خامه های نرم و کاکائویی افتاد روی صندلی چوبی نشستم به دایه کلارا نگریستم.

یک آن کاغذی در دستش را روی میز گذاشت و رو به روی من گرفت و گفت:

"این کار کیست؟ چه کسی نقاشی تو را کشیده است؟"

قلبم تند تند می زد و داشتم به دایه نگاه می کردم آن نقاشی ژاکلین بود که در دست دایه کلارا قرار داشت

_ دایه کاملیا این نقاشی... چطور بگویم..."

"کارن تفره نرو بگو کار کی بوده نکند کار ژاکلین بوده هان؟"

"هوم دایه..."

میان حرفم دوید و گفت:

"آن دختر بی چشم و رو پیش خودش چه فکری کرده است با آن صورت کک مکی اش !"

با لب هایی آویخته ادامه داد

"مگر نمی داند کارن فقط مال من است مگر این را نمی داند که اگر بخواهد به احساسات تو دست درازی کند طرف حسابش من خواهم بود"

این را گفت و بعد کاغذ را در مشت هایش مچاله کرد قهوه را تا نصفه خورد و بعد مثل دیوانه ها به سمت من آمد و دماغم را با دو انگشت سبابه اش گرفت و کشید.

"دایه جان دارید چه کار می کنید؟"

چیزی نگفت خندید و بعد به اتاق رفت.

باری فردای روز بعد با حالتی موقرانه در آشپزخانه حضور داشت و دوباره صدایم زد.

"کارن"

"بله دایه کلارا"

"فهمیدم"

"چه چیزی را دایه جان"

"درد سفت شدن شکمم‌‌‌ را می گویم فهمیدم"

"خب چی دایه کلارا؟"

"معجون"

"معجون؟!"

"بله معجون من یواشکی رفتم و چند بار از آن نوشیدم طعم گَسی داشت از همان به بعد احساس دهن درگی‌‌ داشتم و شکمم سفت می شد حالت خواب نیز به من دست می داد و همه وقت خواب آلوده بودم ساخته دست یک پیرزن بود صورتی چروکیده داشت یکی از چشم هایش لوچ بود و هر بار به دیدن آن مرد و شوهر می آمد انگار که ساحره بود"

"حتمأ مصموم شده اید ، الآن حالتان خوب است الآن چطورید دایه کلارا؟"

"بله کارن جان اما خواب آلود هستم نمی توانم جلویش را بگیرم"

در آن هنگام صدای سوت سمار را می شنیدم که بخارش فضای آشپزخانه را پر کرده بود دایه کلارا مثل قدیم الایام با عجله با گوشه ی پیراهنش دسته ی قوری چینی را گرفت و در فنجان مخصوص خودش چای ریخت البته برای او این کار جزوی از عادات روزانه اش به حساب می آمد کلارا در گذشته عاشق شعر بود اشعار ، نبوغ ، تبلور ، آیینه ، موسیقی... اما تمام این ها برای او رنگ باخته بود و آن گونه اشیا های حاضر در چشمانش سبکی خاکستری و کهنه می آمدند.

در آن ساعت از روز همه چیز جوی آرام داشت دایه کلارا پاهایش را روی هم نهاده بود و داشت مطالعه می کرد و هر صفحه فنجان را سر می کشید. نگاهم کرد و تا خواست دوباره چیزی بگوید صدای کوبیده شدن درب به گوش رسید یک آن ناگهان دایه کلارا با نگرانی برخواست و پشتم قایم شد‌ و گفت :

"کارن آمدند آن ها به دنبالم آمدند ، محض رضای خدا کارن کاری انجام بده کارن اگر آن ها باشند... کارن باید فرار کنم کارن"

"دایه جان لطفأ نگران نباشید بگذارید ببینم کیست"

دایه کلارا پشت سرم قایم شده بود و نیمی از صورتش را در کنارم نمایان ساخته بود

در را آرام باز کردم ابتدا کسی را ندیدم صدایی آرام سلام گفت به پایین خیره شدم مردی کوتاه قد با لبخند و چهره ای بشاش پشت در بود لباسی مجلل و براق که از خودش بزرگ تر بود به تن داشت و کیفی چرم به گردنش آویخته بود با همان چهره مسرور به حرف آمد و گفت :

"آقای کارن ؟"

با کمی تلنگر پاسخ دادم

"بله خودم هستم ! چه کاری از دستم بر می آید؟"

"نامه ای از کیف در آورد و به من داد و بعد کالسکه چی در را برایش باز کرد و سوار کالسکه شد و از آنجا دور شدند.

وقتی در را بستم و برگشتم دایه کلارا روی صندلی چوبی نشسته بود و مثل عروسک کوکی انگشت اشاره اش را به سمت من دراز کرده بود و با یک دست روی شکم خود را نگه داشته و بدون توقف قهقهانه می خندید بعد از چند لحظه گفت :

"چقدر ترسیده بودی کارن آخ که چقدر با مزه و خنده دار شده بودی باید خودت را در این حال می دیدی"

"من ؟ با من هستید؟ دایه کلارا"

"بله تو ، با تو هستم ، فکر می کردی کی پشت در باشد کارن؟"

"لطفأ خواهش می کنم بس کنید دایه کلارا"

"خب کارن جان نامه را بخوان شاید از معشوقه ات باشد"

دوباره خندید.

روی نامه چیزی نوشته نشده بود وقتی پاکت را باز کردم نامه ای با خطی کوچک با دقت نوشته شده بود.

"با سلام خدمت آقای کارن من یکی‌ از دوستان عموی شما هستم به اطلاع شما خواهم رساند عموی شما طی مدتی است ناپدید شده است و کسی از او خبر ندارد اگر این نامه به دست شما رسید و از عمویتان اطلاعی داشتید به آدرس زیر برای من بفرستید و حتمأ بگویید از طرف خانم مراغه ای امیدوارم عموی محترمه شما زودتر پیدا شوند..."

مات و متحیر ماندم.

"نامه از طرف کیست؟ چرا این طور به من می نگری با تو هستم کارن!"

دایه کلارا با کنجکاوی نامه را از دستم ربود. او نیز بعد از خواندن نامه به فکر فرو رفت.

"نمی دانم دایه کاملیا تا چه حد این حرف صحت داشته باشد اما امیدوارم که هر چه زودتر پیدایش شود"

"امیدوارم کارن جان"

روزی دیگر به خانه ی عموی کوچکم در شهر رفتم. از آشنایانی که عمو در شهر داشت آدرس خانه اش را گرفتم به سختی پیدایش کردم خانه ای دو طبقه و آجری بود دو عدد پنجره بیشتر نداشت اما بزرگ بود تقريبأ قدیمی اما از آن خانه ها که بوی خاطرات تلخ و شیرین از آن می دمد هر چقدر پشت در منتظر ماندم کسی در را باز نکرد از یکی از همسایه ها نیز پرسیدم خانمی با لباسی موجه بود که پاسخی واضح به من نداد.

بعد از چند دقیقه عمو در را باز کرد و بدون هیچ حرفی اشاره کرد تا داخل بروم ، چیزی که مرا برانگیخت آن قیافه ی محزون و موهای ژولیده و قهوه ای روشن عمو بود بعد از آن به اطراف نگاه کرد و بعد در را با قفل بست.

"سلام عمو جان حالتان خوب است ؟ همه دنبال شما می گردند فکر می کنند گم شده اید من نیز خیلی نگران شما شدم دلیل پنهان شدنتان چیست؟!"

روی صندلی ساکت نشسته بود و یکی از دستانش را روی میز نهاد. داخل خانه ساکت ، تاریک ، نمکین ، و سرد بود بعد به سمت پنجره خیره شد و لام تا کام حرفی نمی زد.

با اخمی بر صورت یک کلمه گفت :

"بنشین"

روی مبلی که در پذیرایی وجود داشت نشستم و به عمو نگاه می کردم از پنجره به بیرون می نگریست ، هیچ گاه نگاهی به من نیانداخت او بدون هیچ احساسی گفت :

"چه می خواهی از من ؟ برای چه به اینجا آمدی ؟ تو دیگر از جان من چه می خواهی ؟..با توام.. کارن.. از اینجا برو در این بیتوته چیزی گیر تو نمی آید زندگی من پر از سایه است پر از شبح و انسان هایی که می خواهند از یک دیگر باج بگیرند، وقتی عاشق می شوی تازه می فهمی چقدر ظعیفی و دلت می خواهد فقط او باشد این را من نمی گویم فلاسفه فیلسوف ها می گویند گرکوک ، افلاطون ، شوپنهاور ... و با عصبانیت سرم داد کشید و گفت :

"مگر با تو نیستم برو از اینجا پسرک... تا دیروز از دایه جانت شیر می خوردی حالا اینجایی آمدی که چه؟"

و بعد عصبانیتش فرو کش کرد و گفت :

"عذر می خواهم کارن من حالم خوب نیست ، دچار شده ام به تنهایی ، و در غربتی پناه یافته ام و هرگاه سوز سرمای خیالاتم مرا منجمد می سازد"

من با آن مظلومیت بی حد و مرز به عمو گفتم :

"عمو جان فکر می کنم بیش از اندازه در لاک تنهایی و مفاهیم هایی فرو رفته اید شما که خودتان درس خوانده اید دانشگاه رفته اید من به عنوان برادرزاده کوچک تان از شما می خواهم کمی به خودتان بیاید این گونه فرو می پاشید و همه چیز به ظرر شما تمام می شود"

عمو با حالی از پریشانی و افسردگی مزمن نگاهم داشت

عمو جان برای شما خبر مهم و خوش حال کننده ای دارم .."

با نگاهی متاسرانه به سمتم برگشت و گفت :

"چه خبر مهمی از همه چیز بریده ام می‌بینی که پیر شده ام به تباهی رسیده ام همه چیز برای من پر از تلقین است"

نامه را به عمو دادم با همان حال نامه را خواند و بعد گفت :

"این زن ، این زن ، این زن"

"این زن چه عمو جان ؟ او چه کار کرده؟ او کیست؟"

"او کسی است که می خواهد با او ازدواج کنم کارن من او را دوست دارم من از کار اخراج شده ام ، کارن او چند بار به اینجا آمده ، نمی دانی چقدر زن مهربانی است ، همیشه از تو برای او گفته ام ، اما می دانی من لیاقت این عشق او را ندارم من مردی نیستم که او به جستجویش است کارن تمام دقایق را به او فکر می کنم اما نمی خواهم نمی خواهم آینده ای کور در انتظارش باشد من از همه چیز می ترسم"

"چرا این طور فکر می کنید عمو جان شما تازه جوان هستید اصلأ خودتان بیاندیشید این نامه را که خواندید ببینید این زن چقدر با ذوق برای شما نوشته است اما چرا واقعأ دنبال چنین خانمی نمی روید و آن را به اینجا نمی آورید قول می دهم به شما که این زن می تواند زندگی شما را متحول بسازد درنگ نکنید عمو جان این بهترین موقعیت است تا کی می خواهید درگیر خودتان را متهم کنید و بگویید چرا و به چه دلیل این طور خود را از همه پنهان ساخته اید"

"نمی دانم واقعأ نمی دانم چرا؟"

او روی زمین نشست و سرش را به زیر افکند و به فکر رفته بود.

"عمو جان شما تا به الآن مجرد ماندید ، اما این خیلی خوب است که با این زن رابطه درست کردید اما خب چرا با او ازدواج نمی کنید اگر می دانید که واقعأ دوستتان دارد این روزها کسی که واقعأ عاشق کسی باشد بسیار نایاب است و باید قدر دان چنین شخصی بود"

بعد از چند لحظه فریاد زد و نامه را بر روی قلب خود گرفت فشرد و گفت :

"من چرا این جا پنهان شده ام چرا باید خودم را از چشم همه دور بدارم کارن خوب شد که به اینجا آمدی کارن تو فرشته ی نجات من هستی کارن اصلأ می خواهم جار بزنم همین فردا با او ازدواج می کنم یا نه همین امروز... می خواهم همه ی دنیا بدانند ما عاشق یکدیگر هستیم کارن، کارن"

"عمو جان خیلی خوش حالم که این تصمیم را گرفته اید به مبارکی و میمنت"

عمو مرا در آغوش خود فشرد و بعد مشتاقانه و با بی قراری به دیدار معشوقه اش شتافت و در حالیکه در کالسکه نشسته بود سرش را از پنجره کالسکه بیرون آورد با شوری وصف نشدنی گفت:

"کارن جانم کارن از آمدنت سپاسگذارم به امید دیدار حتمأ دوباره به سراغم بیا راستی دایه کلارا را هم با خودت بیاور"

به خانه برگشتم تمام ماجرا‌ را برای دایه کلارا گفتم و او با دقت گوش می داد و هم نظرش را ادا می کرد و از اینکه من بانی عمو شده ام خوش حال و مسرور گشت.

پایان بخش ششم

۰
۰
hamed-rahmani
hamed-rahmani
✍️
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید