"دایه" بخش سوم

در نیمی از شب ها دور میز شام می نشستیم و در تاريکی تمام به چشمانم خیره می شد و آن گونه خمار آلود با نگاهش مرا برانداز می ساخت هر زمان که دلم می خواست چیزی بگویم او با مهربانی و لطافت می گفت :

"عزیزم چیزی می خوای بگویی"

روی میز شام آب جو می نوشید و بعد از آن مست و بی اراده می گشت و آهسته و کشیده کلمات را بر زبان می آورد. وسط کلماتش سک سکه می زد و من نیز درکش می کردم از تمام جهات نمی خواستم دایه کلارا صدمه ببیند. بر می خواست و نمی توانست درست قدم بردارد و من احتیاط گونه می گفتم

"دایه جان می خواهی کمکت بکنم"

"نه نه اصلأ نزدیک من نشو"

و من نیز آشفته روی میز به فکر می رفتم نمی خواستم صدمه ای به احساسات دایه کلارا وارد بسازم با من رفتاری ترحم انگیز دارد به شدت دلخور بودم و احساس پوچی و تنهایی می کردم. یک شب مهمانی بزرگی تدارک دید که هیچ وقت از یادم نخواهد رفت تشکیلات فراوان چید به خیاط خانه رفت و پارچه ای گران قیمت داد تا برایش یک لباسی یک سره و با کیفیت درست کنند دو آشپز به خدمت گرفت تا در آشپز خانه زیرزمین چند نوع غذاهای ایونی را برای مهمانان درست کنند آن روز خبر این مهمانی در همه جا پیچیده بود دعوت شده گان زنان مولف و مردان تکلم زبان و از درباریان بودند.

لباسش را یکی از خدمتگذاران برایش آورد و سرا پا با شوقی وصف نشدنی لباس را به تن کرد و جلوی آیینه چرخی زد و خودش را می نگریست دایه در این لباس شبیه دختر های عالی رتبه شده بود گوشه ای از لباسش را گرفت و شبیه پروانه به رقص در آمد و آوازی زیر لب زمزمه می کرد شب فرا رسید مهمان ها به خانه ما آمدند و هر کدامشان به نحوه ای خاص دست در دست معشوقه ی خود تشریف فرما می شدند دایه از من خواسته بود تا وقتی نگفته از اتاق بیرون نروم و موقع صرف شام خودش صدایم می کند. بعد از ورود مهمان ها تمام مدت در تاریکی تنها در گوشه ای از اتاق ناخن هایم را می جویدم از اینکه چطور قرار است جلوی این همه آدم نمایان شوم استرس داشتم و مظطرب بودم یک بند مثل آدم های بی قرار در اتاق به قدم زدن می پرداختم در آن لحظه دایه کلارا وارد اتاق شد و چشمانش به من خیره ماند مثل افسونگرها به من می نگریست زیر لب گفت:

"چقدر بزرگ شده ای"

و لبخندی روی لب هایش جاری شد بلافاصله لباسی را روی تخت گذاشت.

"این لباس را بپوش من پشت در می مانم هر وقت به تن کردی بگو داخل می شوم"

لباس را پوشیدم انگار دایه کلارا اندازه تنم را می دانست.

"دایه جان لباس را پوشیدم می توانید داخل شوید"

دایه کلارا وارد شد لحظه ای سکوت کرد و سپس کراوات را برداشت و برایم بست دست های ظریفش را احساس می کردم کراوات را به گردنم آویخت و به سمتش برگشتم خدمتکار دایه کلارا را صدا زد.

"بانو کلارا کجا هستید ؟همه منتظر شما هستند ؟"

با عجله خود را دوباره در آیینه برانداز کرد.

"خیلی خب هر وقت به خدمتکار گفتم تو می آیی"

در دلم می گفتم انگار قرار است اتفاق بدی رخ بدهد به ساعت روی دیوار خیره مانده بودم تیک تاک ، تیک تاک هر لحظه بیشتر استرس می گرفتم صدای حرف های مهمانان از سالن به گوشم می رسید البته زیاد واضح نبود صدای قهقهه و صدای خوردن لیوان ها به یکدیگر را می شنیدم یک مرتبه بدون آن که متوجه شوم خدمتکار پشت در گفت:

"پسرم بانو گفتند به شما بگویم می توانید به سالن مهمانان بروید"

در راهرو رفتم پیرزن خدمتکار با قدم های آهسته و کوتاه پشت سرم می آمد به سالن رسیدم و از پله ها پایین رفتم با دیدن من همه ی مهمان ها از جا برخواستند و نگاه‌شان به سمت من چرخید دایه کلارا اولین کسی بود که با دیدن من به وجد آمده بود و با آن چشم های آبی رنگ به من می نگریست او نیز ایستاد و با صدای بلند و کشیده گفت: "این هم از مهمان جوان ما مهمانان در گوشی با یک دیگر به صحبت پرداختند دایه کلارا که متوجه این موضوع شد به آن ها با ترحم نگاه انداخت و سپس دستانش را به اشاره به سمت من گرداند.

"کارن جان بنشین"

دو دختر کوچک که دوقلو بودند موهایشان بلند و به ابریشم می ماند در کنار زن و مردی نسبتأ جوان حضور داشتند لباس هایشان از حریر بود و دو بال سفید داشت مثل فرشتگانی بودند که در آن محفل در حال رفت و آمد باشند آن دختران کوچک در آنجا به شعر خوانی پرداختند صدایشان باعث می شد همه ی ما سکوت کنیم و به آن صدای دو نفره و یک زمان بی مثال گوش فرا دهیم و ما همه آن خواهران کوچک زیبا را تشویقشان کردیم واقعأ که بی نهایت زیبا بود. موقع صرف شام روی میز انواع دسر ها ، دیس های برنج ، سبزیجات ، سالاد ها قرار داشت من رو به روی دایه و دایه رو به رویم نشسته بود و از مهمانان خواست مشغول صرف شام شوند یکی از آقایان که پاپیون زده بود صورتش را به سمت دایه چرخاند و گفت:

"نمی خواهید این جوان را به ما معرفی کنید ؟

دایه صدایش را صاف کرد و با غروری گفت:

"ایشان پسر بانو کارن هستند"

همه دست از غذا کشیدن برداشتند و زیر لب چیزی گفتند که قابل فهم نبود به دایه کلارا بسیار برخورده بود و یک آن گفت:

"چه می گویید بلند بگویید ما هم بشنویم"

یکی از خانم ها صورتش سرخ شد و گفت:

"خیلی وقت ها پیش می گفتند این جوان را شما به اسارت گرفته اید و اجازه کاری را به او نمی دهید و این چطور ممکن است ؟ آیا این حرف ها کذب بوده ؟

یکی دیگر از آقایان گفت:

"ما که شنیدیم یتیم است و بردگی شما را می کند و حتی شنیدیم بیرون از اینجا را ندیده است"

دایه از عصبانیت ایستاد و دستانش را روی میز کوبید و با صدای بلند گفت:

"چطور شما جرات میکنید جلوی من این حرف ها را بر زبان بیاورید آیا از گفته تان شرم نمی کنید این صحبت ها را به میان می آورید شما این جوان را اینجا سر حال و قبراق می بینید چطور این قدر وقیحانه یاوه گویی می کنید"

دایه با کمی مکث دوباره ادامه داد و با نفرت تمام گفت:

"زود باشید از خانه ما گورتان را گم کنید زود باشید همین حالا به شما اخطار می دهم تا چند لحظه دیگر قیافه های نحستان‌ را نبینم"

همگی برخواستند مردی با کج خلقی گفت:

"از اولش آمدن ما به اینجا اشتباه بود بیاید برویم"

با لب هایی آویزان کت ها و وسایل شان را برداشتند و بدون سر و صدا منزل ما را ترک کردند دایه کلارا دستانش را روی شقیقه اش قرار داده بود نگاهی زیرکانه به من انداخت و به چشمانم خیره شد آرام شروع به حرف زدن کرد

"می بینی چطور ...‌"

نفسی کشید حرفش را عوض کرد

"برو بخواب"

از آن به بعد شرمی در صورتش دیده می شد و با من رفتارش به مراتب بهتر شد.

یکی از خدمتکارهای دایه کلارا کسالت داشت کارش به دارو خوردن و تیمارستان کشیده شده بود ؛ دایه نیز تصمیم گرفته بود تا خدمتکاری جوان بگیرد از بین دخترانی که برای پذیرش آمدند یکی از آن ها مورد تمجید و تعریف دایه قرار گرفت دختری نوجوان بود به اسم ژاکلین.

دایه بعضی اوقات سر به سر دخترک نوجوان می گذاشت و سوال هایی در مورد شوهر ، ازدواج ، بچه از او می پرسید ژاکلین لپ هایش گل می انداخت و شرمسار می گشت

دایه ژاکلین را بسیار دوست می داشت از ژاکلین می خواست تا با ما شام میل کند ژاکیلن هر بار با من برخورد داشت دست پا چه برخورد می کرد انگار که می خواست چیزی بگوید اما حرفش را قورت بدهد و چیزی نگوید

یک بار چشمانش را بسته بود و آواز می خواند صدای زیبایی داشت صدای نازکش در کل خانه پیچیده بود که گوش انسان را نوازش می داد آفتاب به نیمی از صورتش نور می پاشید و موهای عروسک خود را نوازش می داد ژاکلین دختر کوچولوی زیبایی بود که فقط پانزده سالش بود نمی توانستم تامل کنم او این طور غمگین است و مادرش در بستر بیماری جان می دهد کاملأ می فهمیدم چه روزهای تلخی را دارد پشت سر می گذارد کاش می شد دیگر چنین دخترانی را نبینم که در خانه های شبیه قصر پیش خدمت هستند و از صبح تا شب کمر خم نمی کنند و به کار برای انسان های ثروتمند می پردازند.

دایه گاهی اوقات رفتارش مشمئز کننده بود اما به هر حال نه آن طور که بخواهد دخترکی معصوم و ظریف را به زیر کلمات رکیک بگیرد و سرش داد و غال کند و او را بیازارد. ژاکلین دخترک احساساتی ای بود هر گاه چشمانش سو سو می زد و انگار که زیر چشمانش پف کرده باشد در دلم می گفتم.. می نگری دخترک بی گناه شب پیش به خاطره سرنوشت بد و اتفاقات تلخ در زندگی به گریه افتاده است و حتمأ بالشتش خویس می شود و با بغض می خوابد این ها مرا می رنجاند ژاکلین به طوری عجیب پاک و معصوم بود.

گاهی وقت ها می دیدم دایه در کنار ژاکلین نشسته است و خیلی آهسته با هم‌ صحبت می کنند نمی دانم چه حرف هایی با هم می زدند اما از شکل و شمایل صورتشان متوجه می شدم حرف هایشان از چیزهایی مثل عشق ، زندگی ، و شاید چیزهای خصوصی تر که آن ها دوست داشتند راجع به آن صحبت کنند باشد. ژاکیلن در یک صبح لباسی سراسر سیاه پوشیده بود از طرز برخورد و ساکت و سرد بودنش فهمیدم مادرش فوت کرده است این اتفاق او را به دختری تنها تر و غمگین تر تبدیل کرد. دایه کلارا مراسمی گرفت و ژاکلین را در آغوش خود به گرمی می فشرد.

بعد از آن هر بار دست به هر کاری می زدم تا موجب شادی کوچکی برای ژاکلین بگردم و بتوانم لحظه ای او را مثل عابد ها و عارف ها به آرامش برسانم توانستم چند کتاب به او هدیه بدهم تا هر گاه تسلی بخش او بشود ، با او قدم می زدم و از او درخواست می کردم تا دوباره نزد من بیاید. چند روز بعد دایه کلارا از من درخواست کرد تا به همراه او به جایی بروم و می خواهد فقط تنها نباشد این را قبول کردم و بعد از آن با کالسکه ای به سمت یک مکان دور رفتیم. حومه ای دور از آبادی که در آن خانه های بسیار کمی بود و بیشتر آن ها سقفشان فرو ریخته بود کالسکه چی با دستور دایه کلارا ایستاد و از کالسکه پیاده شدیم به یک خانه ی قدیمی و کهنه رسیدیم خانه ای کوچک و نیمه خراب بود دایه کلارا در را که باز کرد پیرمردی از آن بیرون آمد با بطری شرابی که در دست داشت نگاهش را به ما افکند چند کبوتر از قفسه ای بیرون آمدند و از در به بیرون پرواز کردند پیرمرد بینی اش انحراف داشت و یکی از چشم هایش سفید بود و چند تا از دندان هایش ریخته بودند.

دایه کلارا با دیدن پیرمرد با عصبانیت گفت :

"پیرمرد باز هم که مستی مگر نگفتم دست از این الواتی ها بردار اصلأ متوجه می شی؟ اصلأ مشکلی ندارد هر چقدر می خواهی به این کارها بپرداز تا جانت در بیاید"

پیرمرد چیزی نگفت و احساس سرخوشی داشت شروع به آواز خواندن کرد و دور من چرخ می زد و بعد با لحنی عامیانه گفت :

"کلارا این همان جوانی است که قرار است با شما ازدواج کند ؟ خیلی بچه است ؟ می خواهید سرپرستی اش را بر عهده بگیرید یا می خواهید بچه بزرگ کنید"

و بعد خنده سر داد. با این حرف ها غبطه خوردم و دایه به من نگریست و با دست پاچگی حرف را عوض کرد پیرمرد با این پا و آن پا از خانه بیرون رفت

به سمت دایه برگشتم و گفتم :

"دایه جان این پیرمرد چه می گوید؟ لطفأ از شما استدعا دارم دایه پیرمرد این جوانی که از او صحبت کرد چه کسی است دایه جان، دایه چرا چیزی به من نگفتید..."

دایه با رنگی از رو پریده به سمتم برگشت و گفت :

"کارن جان همه چیز را برای تو خواهم گفت فقط صبر کن تا به خانه برویم"

"دایه جان لطفأ همین جا به من بگویید"

"کارن خوب می دانی من یک روز بالاخره باید از تو جدا شوم، کارن این کار من حماقت نیست من از همه چیز برای تو گذشتم، می دانم دایه ی بدجنسی بودم می دانم اما کارن قول بده اگر نبودم مراقب خودت باشی"

_دایه جان من بدون شما...

حرفم‌ را برید و گفت :

"کارن الان وقتش نیست صحبت می کنیم"

بعد به سراغ جعبه ای رفت که زیر میز کهنه ای قرار داشت روی جعبه گرد و خاک پوشیده شده بود گرد و خاک را تکاند و بعد قفلش را با یک کلید کوچک طلایی رنگ باز کرد و بعد نگاهی به آن انداخت و دوباره درش را بست.

از آنجا خارج شدیم و سوار بر کالسکه شدیم تا خانه هیچ حرفی نزدیم آنقدر دلم گرفته بود که می خواستم گریه کنم سپس اشک هایم جاری شد و دایه دستش را لای موهایم برد و من با بغض بیشتری گریستم.

پایان بخش سوم