کلارا در تابستان همیشه به جنگل می رفت و با سبدی پر از تمشک های وحشی بر می گشت ، لباس هاش را اتو می کشید و در جا لباسی می آویخت ، به چشمه می رفت و کوزه ها را پر از آب می ساخت ، روی دست هایش حنا می کشید و زیبایی اش فراتر می گشت. کارهایی نیز به من سپرده بود تا برایش انجام بدهم نامه ها را برایش تمبر می زدم ، در آخور برای اسب ها علوفه می گذاشتم ، یال هاشان را می بافتم و برای آن ها اسم می گذاشتم ، و حتی کلارا باور داشت من می توانم اسب های سرکش دور و اطراف را رام کنم کلارا سواری را دوست داشت اسب را برایش زین می ساختم.
روز ها و شب ها این طور سپری شد من کم کم بزرگ تر شدم و کلارا سنش بالاتر رفت اما هنوز همان قدر جوان و زیبا و متحیر کننده بود وقتی حتی بزرگ تر شده بودم هنوز عادت داشتم سینه های کلارا را در دستانم بگیرم و بخوابم اما کلارا می گفت:
"تو دیگر بزرگ شده ای این کار بسیار زشت است"
بعد از مدتی توانستم بر خودم غلبه کنم و دیگر هیچ وقت سمت سینه هاش نرفتم. بعد ها این را متوجه شدم کلارا دختر بود و اصلأ شیر نداشت.
شبی شیهه اسب ها به گوشم آمد از خواب جستم فانوس را برداشتم سریع به بیرون رفتم هوا تاریک بود چیزی دیده نمی شد کلارا در خواب بود شاید هم سر و صدای اسب ها او را نیز بیداره کرده بود به استبل اسب ها رفتم اما چیزی که دیدم شاید بسیار خنده دار می آمد موش ها در میان استبل دَوَران می کردند این موش ها باعث ترساندن اسب ها شده بودند.
صدای باز شدن پنجره را شنیدم
"کارن چیزی شده است ؟ چه بلایی سر این زبان بسته ها آمده است؟"
"نه دایه کلارا اتفاقی نیافتاده است"
"پس این صدای اسب ها برای چیست؟"
"آنها فقط موش دیده اند"
"موش؟"
"بله دایه کلارا"
صدای بسته شدن پنجره آمد کلارا خیالش راحت شد
اما یک بار برای همیشه دایه کلارا بدون اینکه به من بگوید همه ی اسب ها را فروخت دایه کلارا بعد از آن از من عذرخواهی کرد. کلارا اخلاقش کمی تقییر کرده بود و دیگر آن قدر مهربانانه سخن نمی گفت و با من رفتاری رقت انگیز داشت باری احساس تنهایی و غم بار به خود داشتم و شب ها کابوس زنی شیطانی را می دیدم که به بسترم آمده است و می خواهد مرا به دام هوس بیاندازد شبی خوابم نمی برد و در رخت خوابم غلت می خوردم به سمت اتاق کلارا رفتم دوباره همان عادت کودکی را داشتم از لای در نگاه کردم کلارا بدون لباس بود نگاهش کردم و چشمانم برانگیخته شد لحظه ای نفسم را فرو بردم به اندام کلارا خیره گشتم وجودم سراسر آلوده به گناه شد موهای بور طلایی اش را در دستان خود گرفت و شانه زد لحظه ای به یک باره چشم های کلارا به سمتم جهید ابتدا ترسید و بعد ناگهان جیغی سر بر آورد به سرعت در را بستم و به سمت اتاقم دویدم کلارا پشت سرم فریادکنان چیز هایی گفت کارم بسیار اشتباه بود و بسیار خودخوری کردم.
روز بعد عمویم پس از سفر کاری راهی خانه ما بود کلارا وقتی فهمید نزدم آمد و مرا به زانو نشاند و سپس روی تخت نشست و گفت:
"اگر چیزی به عمویت بگویی می دانی که با تو چه کار خواهم کرد یا نه؟"
کلارا منتظر پاسخ من بود و من سکوت کرده بودم این بار صدایش را در گلویش انداخت و گفت :
"با توام احمق فهمیدی ؟!"
با صدایی لرزان گفتم :
"بله دایه کلارا فهمیدم"
سر ساعت شام بود که عمو وارد شد و چمدانش را زمین گذاشت و مرا صدا زد وقتی مرا دید انگار که جسم دوباره ای گرفته باشد به سمتم آمد و مرا در آغوش فشرد.
"برادرزاده ی عزیزم چقدر خوش حالم که می بینمت چقدر بزرگ شده ای رحمت خدا بر او باد، مادرت را می گویم بسیار شبیه به او هستی"
"هوم متشکرم من هم عمو جان از دیدار با شما مفتخرم"
"عمویم زد زیر خنده و هاها خندید"
دایه کلارا با سبدی از سیب و انگور وارد شد سبد میوه را روی میز گذاشت و با احترام به عمو نزدیک شد و چشمانش را دمی از او نیافکند عمو سپس لب تر کرد
"ببینم پس این ادب و احترام را این برادرزاده ی من از شما یاد گرفته است"
کلارا با غروری سر راست کرد و گفت:
"بله او را مثل فرزند خود می دانم.. خب عمو جان بفرمایید با کارن به گفتگو بپردازید من یک سری کار ها دارم انجام می دهم دوباره خدمت بزرگوارتان می رسم"
"بله بسیار خوش حال شدم"
من و عمو از گذشته های دور گفتیم و عمو از چیزهایی که در گذشته داشت."
پس از چند دقیقه دایه کلارا میز شام را چید و ما را صدا زد. دایه کلارا با نظمی خیره کننده شام را روی میز چیده بود و دستانش را به هم گرده زد. بعد از شام عمو از دایه کلارا تشکر به عمل آورد و چمدان را برداشت و این طور گفت:
"برادرزاده ی عزیزم متاسف و متاثرم اما باید بروم چون همین الان یادم آمد فردا باید به خانه بروم و اگر نروم خب خودت زن عمویت را می شناسی البته نه تو زیاد ندیدی اش نمی دانی اگر به خانه نروم فکر می کند شب در مسافرخانه خوابیده ام"
عمو از من و دایه کلارا خداحافظی کرد و رفت.
دایه کلارا گاهی با من مهربان بود اما وقتی عصبانی می شد تبدیل به خشمگین ترین زنی می شد که دیده بودم اخم به چهره می آورد و به من ناسزا می گفت اما من همه ی این ها را تامل می کردم و در دلم دایه کلارا را ستایش می کردم. دایه کلارا معلم خصوصی برایم گرفت تا خواندن و نوشتن یاد بگیرم همه چیز سریع رخ داد و من توانستم به خوبی کلمات را حِجّی گفتم و آن ها را بخوانم.
یک شب با فریاد از خواب برخواستم که دایه کلارا با شتاب در کنارم حاضر شد فانوسی که در دستانش بود را جلوی صورتم آورد وقتی به دایه کلارا نگریستم موهایش باز بود و لباس خواب بر تن داشت دایه کلارا به آرامی گفت :
"چه شده است ؟ خواب بد دیده ای؟ نکند افسون شده ای؟"
و من به گریه افتادم
فانوس را آویزان کرد و در کنارم روی تخت خواب نشست
"پسرکم مرا ببخش به خاطره این همه بدرفتاری با تو"
ناگهان مرا در آغوش فشرد و زمزمه کنان حرف های محبت آمیزی می زد.
دایه داشت گریه می کرد، دستانم را روی گونه هاش بردم و پاکشان کردم
"لطفأ گریه نکنید دایه کلارا خواهش می کنم شما نباید گریه کنید"
"پسرکم چطور میتوانم تو را برنجانم تو مثل پسر من هستی لطفأ مرا ببخش"
و بعد آهسته فانوس را برداشت و شب به خیر گفت و رفت.
پس از اینکه توانستم خوب بخوانم و بنویسم دایه کلارا برایم چند جلد کتاب می آورد تا به مطالعه شان بپردازم و تمام صفحه های کتاب بوی دستان دایه کلارا را می داد در آن دوران دایه کلارا هنوز شبیه آن دختر ده سال پیش بود و همچنان زیبایی بی مجالش کم نشده بود البته بگویم دایه کلارا دیگر از من حجاب می گرفت و با آن چشمان درشت و نیلی گونش به من می نگریست و کلمات را شیوا و قصار بیان می کرد دایه کلارا دیگر آن دختر شیطان و بزله گو نبود و هر چه می گذشت دلم برای آن خندیدن ها و بازی ها و آن اداهایی که از خود در می آورد تنگ می شد.
کلارا وسواسی شده بود و دلش می خواست بر همه چیز مدیریت داشته باشد چنان که هر وقت می دیدمش لباس هایش تمیز و شسته رُفته بود و موهایش را زنگوله ای می بست و خودش را در آیینه می نگریست. از این پس چیزی که در خانه ی ما اتفاق افتاد این بود که مردی که خود را معشوقه ی دایه کلارا می دانست به نزد دایه کلارا می آمد چند بار او را دیده بودم که در نزدیکی ما کشیک دایه را می کشید و عصایی به دستش داشت کمی چاق بود و موهای سرش نیز اندکی ریخته بود یک بار مجال صحبت با این شخص را داشتم او مرتب اسم کلارا را می گفت و یک بار آن ها را در کنار هم دیدم که دایه کلارا سرش را روی شانه ی آن مرد نهاده بود این حالت از دیدگاه من شبیه افرادی که یکدیگر را عاشقانه می خواهند را داشت.
چند روز بعد درگیری شدیدی بین دایه کلارا و آن مرد ناشناس صورت گرفت دایه کلارا روی سرش فریاد کشید و مرد نیز عقب عقب می رفت تا اینکه بر زمین افتاد و دایه کلارا خم شد و صورتش را نزدیک صورت مرد کرد و با تهدید از او خواست تا آن جا را ترک کند وقتی دایه کلارا برگشت با خود این طور گفت:
"مردک نادان خجالت نمی کشد زن دارد تازه بچه نیز دارد حیای این مرد های لب گور رفته چه شده است ؟"
نگاهش به من افتاد ساکت شد و چشمانش را رو به من بست و غیبش زد. شب های دیگر در اتاقش صدای موسیقی شنیده می شد صفحه ای روی گرامافون قرار می داد و معصومانه می گریست.
دایه کلارا دیگر همیشه با من مثل غریبه ها رفتار می کرد انگار که فردی ناشناس باشم و او بخواهد از من دوری بجوید هر طور که می شد از جلوی چشمانش مرا محو می ساخت و اجتناب ناپذیر شده بود فکرش را نمی کردم دایه کلارا این طور پاسخ مرا بدهد تصورش برای من غیر قابل باور بود فقط موقع شام در شب ها می توانستم با او صحبت کنم و آن هم فقط در حد چند کلمه کوتاه بود. در طی ساعت های دیگر خود را از من پنهان می ساخت در ساعات روز در می زد و سینی غذا را پشت در می گذاشت و خودش از آن جا دور می شد نمی دانم چرا این طور با من رفتار می کرد!.
پایان بخش دوم