این داستان کوتاه رو چند سال پیش نوشتم خواستم تو سایت ویرگول ♡ بزارم. البته به صورت چند بخش اینجا قرار می دم یکم طولانی هست.
کلارا نوجوان که خدمتکار مادرم بود و بیشتر از او در داستانم برای شما خواهم نوشت. این شخصیت داستان من دختری بود زیبا ، مهربان ، با گیسوانی فراخ و چشمانی آبی و خالص. از این که بیشتر وقتم را با کلارا می گذراندم احساس خوبی داشتم. زیر اندازهای گران قیمت در خانه ی ما پهن بود، مجسمه هایی از انسان های بزرگ در سالن پزیرایی ما قرار داشت ، و کتاب های زیادی که مادرم جمع آوری کرده بود در قفسه ی کتابخانه قرار داشت. خانه ی ما بسیار بزرگ بود و آن طور که خیال می کردی داخلش گم می شدی زندگی ما بسیار آرام بود و همه چیز در دسترس ما قرار داشت پدرم را از کودکی ندیده بودم و تنها مادرم بود که چهره و تصویر او را در ذهن داشتم.
همه ی ماجرای من به کلارا ختم می شود از وقتی که من او را دیدم همان طور جوان و شکیل مانده بود چند دختر نوجوان دیگر نیز در خانه ما نظافت چی بودند اما از میان آن ها کلارا مهربان تر و زیبا تر بود کلارا نیمه شب به کتاب خواندن می پرداخت و همیشه دوست داشت دستانش را زیر چانه اش بگذارد و مشغول کتاب خواندن شود طوری که مثلأ وقتی کتاب می خواند غرق در داستان می شد.
مادرم در این مدت همیشه به من می پرداخت و اگر خودش نبود کلارا را موظف به انجام وظیفه هایش می کرد. عمویم می گفت؛ من کلارا را بیش از پیش می شناختم پدر و مادرش در یک کارخانه ی آرد گندم کار می کردند من از خیابان از یک پیرمرد برای خدمتکاری گرفتم و او توسط زنی شیر داده شد و بزرگ شده است پیرمرد و پیرزنی که از کلارا نگهداری می کرده اند این را می گفتند که پدر و مادر اصلیِ دخترکِ بیچاره بر اثر سانحه ای درگذشته اند عمویم از این موضوع هر بار آهی سر بر می آورد اما هرگز این مسئله را برای کلارا بازگو نکرد. روزی موهای بلند خود را بر روی چشم هایم ریختم و صورتم را پنهان ساختم به طرف در خروجی رفتم با لباسی سفید و بلند که برایم بسیار بزرگ بود و تا زیر پاهایم نیز می رسید تِلو تِلو می خوردم، اشتباهی وارد آشپز خانه شدم. کلارا به یک باره جلوی من سبز شد و گفت:
"این روح کوچولو اینجا چه می کند ؟ آیا آمده دزدکی غذا بردارد ؟ یا دوست دارد خاله کلارا را بترساند؟"
لبخند کودکانه ای روی لب هایم نشست کلارا این حرف ها را زد و بعدش با قلقلک مرا در آغوش خود گرفت و مرا در هوا چرخاند.
وقتی موهایم از کنار چشم هایم کنار رفت صورت گل انداخته و لبخند فراخ کلارا را دیدم که در نگاهم می چرخید روی تخت مرا نشاند و در گوشم پِچ پِچ کنان گفت:
"پسرکم چه می خواهی از کلارا؟
کلارا نوازشم کرد و با کمی مکث دوباره گفت:
"خب با خاله دیگر کاری نداری؟ من امروز خیلی کار دارم اجازه می دهی کلارا به کارهایش برسد؟"
سرم را تکان دادم و گفتم: بله به کارتان برسید. گونه ام را ویشگون گرفت و به سراغ سوپ درست کردن رفت.
وقتی با بچه ها مشغول بازی کردن می شدم ، کلارا همیشه از دور حواسش به من بود ، اگر می دید لباس هایم گِلی شده اند آن ها را می شست و به گره می بست ، کلارا خیلی حواسش به من بود اگر می دید پستانک از دهانم افتاده آن را در دهانم قرار می داد. بیشتر وقت ها وقتی صبح بر می خواستم می دیدم جایم خویس است این اتفاق هر بار برای من می افتاد و کلارا موظف بود لباس خویس و رخت خواب و مُتَکا را بشوید از این کار دریغ نمی کرد و من سرم را پایین میانداختم اما کلارا با لحن مهربانش می گفت :
"عیب ندارد پسرک گوگولی من ، همه ی بچه ها وقتی کوچولو هستند جایشان را خویس می کنند."
روزها به این مِنوال می گذشت تا اینکه مادرم به بیماری دچار شد و روز به روز در اثر این بیماری ظعیف تر از قبل می گشت و از جانش فقط استخوانش نمایان بود تبدیل به ریسی نازک شده بود و به سختی می توانست صحبت بکند. متاسفانه متخصص های پزشکی علاجی برای این بیماری نداشتند در تمام این مدت کلارا در خانه ما به خدمت گذاری می پرداخت و مادرم را تر و خشک می ساخت. شب ها وقتی می دید گرسنه ام به اتاقم می آمد مرا در آغوش خود می فشرد و نوک سینه های درشت و نرمش را در دهانم می گذاشت و به من شیر می داد آن گونه که پلک هایم سنگین می شد و به خواب می رفتم صبح ها که از خواب بر می خواستم وقتی کلارا را در کنارم نمی یافتم با بی تابیِ تمام و بی قراری از در می جَستم گریه کنان به سمت اتاق کلارا می دویدم تا کلارا را پیدا نمی کردم آرام نمی گرفتم کلارا هر جا که بود به سمتم می شتافت و مرا در آغوش خود پناه می داد با آن حرف های مهرجویانه اش مرا مفتون می ساخت. وقتی به صحرا می رفتیم اگر پاهایم درد می گرفت کلارا مرا بر کولش سوار می کرد و ترانه ای غمگین می خواند.
مادرم در بیماری ناعلاجش جان سپرد همه می گفتند راحت شد طفلک مدت مدیدی به این بیماری دچار بود اشک هایم یکی پس از دیگری روی گونه هایم فرود می آمد و تمام این مدت کلارا مرا روی زانویش نشانده بود و موهایم را نوازش می داد همه ی آشنایان و اقوام از جاهای دور و نزدیک مُشَرَف به خانه ی ما شدند در جای جای خانه ایستادند در اتاق ها و سالن پذیرایی سکوت حکم فرما بود. آن روز باران تندی می بارید و آن ها با لباس های تیره و چترهای سیاه در آرامستان ایستاده بودند هر کدام از آن ها از دور به من می نگریستند انگار که به کودکی یتیم و سربار نگاه کنند به گَمان از این می ترسیدند که وظیفه نگهداری مرا به عهده بگیرند اما بعد از مرگ مادرم یکی از عمو هایم نامه ای نوشت و پای آن را امزاء زده بود و حق نگهداری از من را به کلارا سپرده بود.
کلارا دایهی من شد و حق سرپرستی مرا بر عهده داشت هرگز فکرش هم به سراغم نمی آمد این طور شود. مراسم تمام شد من و کلارا ماندیم، همه ی اقوام از کلارا خواستند که از تنها پسر بانو خوب نگهداری کند.
بعد از دو هفته دایه کلارا هرزگاهی وقتی کار هایش تمام می شد به سراغم می آمد و با من قائم باشک بازی می کرد و میگفت:
"کارن تو باید بروی قائم شوی تا کلارا پیدایت کند خب حالا زود باش برو"
و من به سرعت می رفتم داخل کمد بزرگ که در اتاق قرار داشت. داخل آن قایم می شدم کمد تاریک بود در آن وقت بود که صدای پا شنیدم اما ناخودآگاه بسیار ترسیدم ناگهان در کمد باز شد و من هراسیدم و قلبم به شدت به طپش در آمده بود. کلارا با شادی و هیجان گفت:
"آ.هان. گرفتمت پسرک"
رنگ از رویم پریده بود کلارا با تعجب گفت :
"چیزی شده قند عسلم چرا ترسیدی مگر لولو دیده ای"
دستانم را گرفت و مرا به اتاق خواب برد و برایم کتاب داستان خواند کلارا خیلی خوب داستان گویی می کرد و مرا در آن کتاب داستان ها غرق می ساخت کتاب هایی از رمان های ایرانی و خارجی.. گاهی وقت ها به یاد مادرم می افتادم و با بغضی مُتَشَنِج به گریه می افتادم و بالشتکم خویس در اشک هایم می گشت. هیچ کسی در آن خانه زندگی نمی کرد به جز من و کلارا یک وقت هایی هم کلارا به سرش می زد و برایم از گذشته اش و اتفاقاتی که برایش افتاده بود تعریف می کرد کلارا وقتی می دید انگشتم را می مکم می گفت حتمأ گرسنه ای ؟! و آن وقت پیراهن گلدوزی شده اش را بالا می برد و سینه هاش را در دهانم قرار می داد و من محکم آن ها را در مشت کوچکم می گرفتم و با ولع می مکیدم.
دایه کلارا از همه چیز من آگاه بود و تمام وقت به پخت و پز و کارِ خانه می پرداخت در این میان به کارهای شخصی خود نیز می رسید و برای خواهرش نامه می نوشت ، گلدان های خالی را از گِل پر می نمود ، لباس های کثیفش را می شست و پهن می کرد ، با داس شاخه ی درختان را هَرَس می ساخت و..
یک شب کلارا دیگر به بالین من نیامد هر چقدر منتظر ماندم خبری از او نشد تصمیم گرفتم خودم به سراغش بروم دوان دوان به سمت اتاق کلارا رفتم پشت در صدای حِق حِق شنیدم در را آهسته باز کردم و نیمه باز از لای در نگاه به کلارا انداختم
کلارا داشت گریه می کرد پر سوز و تاب مثل یک دختر نوجوان که گریه هاش دل هر کسی را از پا در می آورد وقتی او مرا دید قیافه اش را از من دزدید.
سریع اشک هایش را پاک کرد و به طرفم آمد با حِق حِقی که هنوز در گلویش بود گفت:
"کارن مگر نگفتم از اتاقت خارج نشوی چه می خواهی ؟ بیا تا برویم تو را بخوابانم"
دستانم را گرفت در نیمه راه در راهرو ایستاد مرا به سرعت در آغوش خود گرفت و با لب های لرزان مرا بوسید و شروع به گریه کردن کرد مانند ابری بهاری شده بود که بی وقفه می بارید و من نیز بغضم گرفت و اشک هایم روان شد و لباس کلارا را با دستان کوچکِ بسیار نحیفم گرفتم و فشردم.
پایان بخش اول