فردای آن روز از قرار معلوم معشوقه دایه جلوی درب منتظر بود و دایه کلارا نیمی از وسایلش را برداشت و با لباسی شیک در حال رفتن شد در آن وقت با نگاهی طولانی به سمتم آمد و گفت :
"کارن من قرار است ازدواج کنم خواستم که تو در جریان باشی و آمادگی این مقدمات را داشته باشی که رنجیده نشوی و بدانی که حق و حقوق زنانگی من است دیروز هم به تو گفتم کارن جان مرا ببخش من فقط مجبورم خودت می دانی نمی توانم تا آخر عمر مجرد باشم باید روزی این اتفاق می افتاد حالا می روم"
مثل باروت منفجر شدم و اشک هایم یکی پس از دیگری روان شد دایه کلارا گریه هایم را دید و لحظه ای ثابت نگریست و لغزش اشک را در چشمانش دیدم اما به رویش نیاورد و لبخندی زد دستانش را روی گونه ام قرار داد و گفت:
"پسرکم چرا گریه می کنی من که برای همیشه نمی روم هر گاه به تو سر می زنم"
می لرزیدم و گفتم
_دایه کلارا لطفأ ؛ دایه کلارا خواهش می کنم...
_کارن تو را به خدا گریه نکن قول می دهم زود بر می گردم
دایه کلارا معشوقه اش صدایش کرد
"خب کارن من باید بروم در نبود دایه مراقب خودت باش"
دستش را از دستم رها کرد کاملأ زانو زدم کلارا رفت شانه به شانه روی کالسکه کنار معشوقه اش نشسته بود و حتی دیگر باز نگشت تا نگاهم کند به تماشایش نشستم تمام غم های جهان در دلم فرو ریخت.
دایه کلارا رفت و دیگر خبری از او نداشتم منتظر بودم تا نامه ای بفرستد اما نامه ای هم نفرستاد نمی دانستم چطور باید آن روزهای سیاه را تامل می کردم همه جا کلارا را می دیدم در همه ی اتاق ها صدایش را می شنیدم همه اش در ذهنم بود خنده ها ، خاطره ها ، و حرف ها همه چیز را پیش من جا گذاشته بود و همه ی آن حرکاتش جلوی چشم هایم بود هرگز نمی توانستم آن ها را فراموش کنم.
ژاکلین فردایش در حیاط ایستاده بود لباسی که پیش خدمت ها می پوشند به تن داشت نیمی سیاه ، نیمی سفید ، با یک کلاه که آشپزها به سر دارند با دیدن من به حرف آمد با چهره ای محجوب لب به سخن باز کرد
"سلام قربان شنیدم بانو کلارا رفته اند خواستم اگر قابل بدانید من در نبودشان اینجا در یکی از اتاق ها بمانم زیرا بانو کلارا گفتند که..."
"سلام ژاکلین..هوم.. با تصمیم خودت آمدی یا...
_نه قربان بانو کلارا به من گفتند مگر چیزی درباره من به شما نگفتند!
"نه ژاکلین دایه چیزی به من نگفت"
"پس می گذارید اینجا بمانم قربان"
نمی دانستم چه بگویم اما نمی توانستم در برابر آن چشم های معصوم و خالی از گناه مقاومت کنم.
"بله می توانی مشگلی پیش نمی آید بمانی ژاکلین"
"از شما سپاسگذارم خیلی متشکرم قربان"
"نه نیازی به تشکر نیست این جا مثل خانه ی تو است"
"قربان زبانم لال اتفاقی برایتان افتاده است آخر بی حال به نظر می رسید"
"نه چیزی نیست کلارا.. وای نه.. ژاکلین !"
نیم چه خنده ای روی لب هاش نشست و سرش را مثل لاک پشت به داخل فرو برد
"در ضمن قربان من شب ها قولش را نمی دهم بمانم چون باید به خانه بازگردم و به پدرم برسم"
"من نمی خواهم خللی در کارهایت بیافتد ژاکلین هرگاه خواستی می توانی بروی"
چمدانش سنگین بود و با دو تا دست هایش آن را حمل می کرد.
"پس این چمدان را برای چه آوردی ؟"
ابتدا سکوت کرد و در ادامه گفت :
"خودم هم نمی دانم قربان"
چمدان را از ژاکلین گرفتم اول مانع شد و ممانعت کرد اما نمی توانستم ببینم دخترک بیچاره می خواهد تمام پله ها این چمدان را حمل بکند.
از پله ها بالا رفتم ، چمدان را به کنج اتاق دایه کلارا بردم وقتی به آن جا رسیدم ، هنوز باورم نمی شد دایه مرا ترک کرده است. ژاکلین وارد اتاق شد نگاهی به زیر و بم اتاق انداخت چهار گوشه اتاق را قدم زد و متاسرانه گفت:
"اینجا بوی کلارا را می دهد مگر نه قربان ؟"
چمدان را گذاشتم و از اتاق بیرون آمدم سریعاً پشت سرم دوید و گفت:
"قربان ببخشید ...من شما را ناراحت کردم"
به طرفش برگشتم و گفتم:
"نه ژاکلین مهم نیست"
ژاکلین موهای ابریشم وار داشت موهایش را روی شانه هایش می ریخت چشمانش مثل پر کلاغ ها سیاه و خالص بود، محو چشم های سیاه غلیظش می شدم و انگار جادویی در چشمانش نهفته بود صورتش گرد و پیشانی اش بلند بود او هر بار می خندید چشم های بادامی اش بسته می شد.
ژاکلین نقاشی دوست داشت و هر گاه کاغذی را بر می داشت و روی آن نقاشی می کشید یک بار از من خواست تا صورتم را طراحی کند خیلی هیجان داشتم ببینم چطور صورتم را ترسیم خواهد کرد این را از او پذیرفتم بعد با ظرافتی عجیب دست به کار شد یک کاغذ سفید و یک مداد طراحی آورد شروع به خط زدن کرد هر گاه با دقت به صورتم می نگریست و بعد مداد را روی کاغذ سُر می داد
تا چند دقیقه گذشت ژاکلین با لبخندی پر از احساس گفت:
"حالا چشمانتان را ببندید"
"چشمانم را بستم صدای قدم هایش را شنیدم که آهسته به طرفم می آمد"
_حالا چشم هایتان را باز کنید
چشمانم را باز کردم نیمی از صورتم را روی کاغذ دیدم؛ آخ که چقدر خوب این دختر نقاشی می کشید تمام آن سایه روشن ها ، ابعاد صورتم و همه را به دقت روی کاغذ ریخته بود موها ، چشم ها ، دماغ ، گونه همه چیز واقعی به نظر می رسید
"خیلی خیلی خوب شده است ژاکلین باورم نمی شود استعداد شگرفی در نقاشی داری چرا در کلاس های نقاشی شرکت نمی کنی؟ یا در مدرسه؟"
"استدعا دارم قربان این نظر لطف شماست می دانید از رقابت خوشم می آید اما..."
"اما چی کلارا.. وای بر من شرم باد"
ریز ریز خنده ای زد و گفت:
"گویا این اسم ورد زبانتان شده است البته قربان من ناراحت نمی شوم"
"نه ژاکلین عذر می خواهم"
"گویا حواستان پیش بانو کلارا است"
"نمی دانم، خب داشتی می گفتی"
"چی داشتم می گفتم قربان؟"
"داشتی می گفتی که... آهان.. یادم آمد داشتی می گفتیم که به کلاس نقاشی بروی درست گفتم"
"بله قربان باید فکر کنم"
دیگر چیزی نگفت سرش را پایین انداخت و دوباره مشغول طراحی شد یک لیوان قهوه درست کرد داغ بود برای من نیز ریخت روی میز گذاشت مداد را گرفت و با حوصله کارش را ادامه داد.
چند دقیقه بعد کش و قوسی به خود داد و گفت:
"وای حوصله ام سر رفت من به حیاط می روم تا کمی قدم بزنم"
چند لحظه نگذشت که ناگهان صدای جیغ از بیرون شنیدم! به سمت در ورودی خودم را رساندم ژاکلین در را باز کرد در حالیکه یک گربه در آغوش خود گرفته بود و سرش را با دست های کوچکش نوازش می داد با لبخندی لبریز از شادی و گونه ای صورتی و احساساتی شده به طرف من آمد
"می بینید قربان چه حیوان کوچولو و با نمکی پیدا کرده ام این گربه در تراس بود که جلویم سبز شد اولش ترسیدم اما بعد فهمیدم یک گربه است و نزدیک بود این گربه ی کوچولو را زیر پاهایم بگیرم من خیلی به گربه ها علاقه مندم آن ها موجودات کوچک و جالبی هستند که آدم دلش می خواهد آن ها را بگیری و فشارشان بدهی"
"ژاکلین ترساندی ام خیال کردم اتفاقی برایت افتاده است"
قیافه اش مظلوم شد و گفت:
"آه نه قربان متاسفم که شما را ترساندم من حالم خوب است"
"اگر دوست داری می توانی نگهش داری اما خیلی باید مراقب این بچه گربه باشی"
"واقعأ قربان یعنی می شود"
"بله ژاکلین چرا که نشود"
"ممنون از لطف شما شما به این گربه نگاه کنید ببینید چقدر پشمالو و خپل و صورتش کلوچه ای است"
"بسیار زیباست ژاکلین فقط خیلی کوچک است احتمالأ مادرش نگرانش شده باشد این طور نیست؟!"
_آه بله قربان کمی مکث کرد و گفت :
"پس می گذارمش همان جا که بود شاید مادرش بیاید او را ببرد"
"من هم این طور فکر می کنم"
هوا تاریک شده بود و ژاکلین هراسان گفت :
"وای قربان باید به خانه بروم اگر پدرم بیاید من نباشم اوضاع خیلی بد می شود"
م"ن با تو تا خانه تان می آیم کلارا هوا تاریک شده است مناسب برای خانوم جوانی مثل تو نیست"
"قربان ! باز هم ؟!"
دیگر نمی دانستم چه بگویم از شدت شرم دهانم بسته شد و صورتم مثل انار رسیده سرخ شد و نمی دانستم چقدر باید این اسم کلارا را می گفتم و آن دختر بیچاره این طور فکر کند که من از قصد این نام را به زبان می آورم و می خواهم بی دلیل او را به تمسخر بگیرم باید این اسم را فراموش می کردم.
به راه افتادیم ژاکلین مثل دختر بچه ها می دوید تا دور تر می رفت و دوباره می آمد و به من نزدیک می شد. در نیمه راه در میان درخت ها صدایی شنیدیم ژاکلین ترسید دستش را در دستم فشرد و به من چسبید چشمانش را به من دوخت سرش تا شانه ام می رسید با آن نگاه خجالتی و سیمای کودکانه اش به من نگریست.
یک روباه بود پشت درخت ها بچه روباهی که چشمانش در تاریکی می درخشید ژاکلین وقتی روباه را دید دلش آرام گرفت روباه نگاهی از دور به ما افکند بعد پاورچین دوید و رفت.
ژاکلین به حرف آمد و گفت : قربان شما از روباها خوشتان می آید
"روباه ها؟ روباها حیواناتی وحشی هستند اما به نظرم آن ها بیشتر عمر خود را در تنهایی می گذرانند"
"چطور فکر می کنید آن ها تنها باشند یعنی..."
"هوم یعنی من این طور فکر می کنم روباها حیواناتی غمگین باشند هر چند همه می گویند آن ها پر از فریب هستند"
"چه قدر جالب قربان !"
"البته ژاکلین شاید نیز حیله گر باشند اما این را انسان ها به آن ها نسبت داده اند !"
ژاکلین با انگشت اشاره خانه شان را نشانم داد یک کلبه چوبی بود و یک تاب کهنه اما زیبا جلوی خانه به درخت بسته شده بود از روشن بودن چراغ داخل کلبه فهمیدم پدر ژاکلین به خانه آمده است ژاکلین یک آن گفت:
"قربان شما بروید لطفأ اگر پدرم شما را با من ببیند نمی دانید چه الم شنگه ای به پا خواهد کرد و حتی نمی دانم چه بلایی سرمان در بیاورد قربان لطفأ بروید"
"نگران نباش من می روم مراقب خودت باش"
ژاکلین لبخندی زد و به سمت خانه رفت طوری می دوید که انگار داشت لی لی بازی می کرد گویا دخترک بسیار خوش حال بود.
شب که به خانه رسیدم حیاط خانه شکل گورستانی پر از قبر و ادراک سرد بود سکوتی سنگین همه جا حاکم بود به اتاق خودم رفتم و بعد از آن هر کاری می کردم نمی توانستم بخوابم و جلوی خودم را بگیرم یک چیزی مرا به طرف اتاق دایه کلارا هل می داد و حس مبهم و تهوع آفرینی در سالن و راهروی اتاق ها جریان داشت.
پایان بخش چهارم
