میان صدای باد که شاخه ی درخت های تنومند احساسم را می رقصاند به پا خواسته ام و هر گاه اسبی سرکش در افکارم شیهه می کشد چقدر الهتاب انگیز است! قسم به آن لحظه موعود که گل ها از خاک می رویند و شروع به ساقه در آوردن خواهند کرد در پیچک موهای تو پسری بیمار شده ام. تصویر ساکت تو در آن شفق که می دمید و باز به من نگاه می کردی این ها طبیعی نیست! من کجای دنیایم که قصه ام تکراری شده صدایم کن باز مثل فرشته های راست قامت که راز گل ها را می دانند. هر آنچه دیده ام یاءس و ناامیدی بود ذهنم را بشکاف و آن گاه جسمم را بردار و به دار بیاویز غریبه ام مگر با تو جانا چرا نگاهم نمی کنی خرگوش کوچک من! کینه ی کدام انسان در تو بیدار است که خوابت را بر هم زده است نکند! دست اهریمنی تو را نوازش داده و آنگاه در جنگل موهایت خوابیده است نگو که این ها مرا می آزارد. من از همه چیز می ترسم و بسیار تاقتم کم است. نه نمی خواهم آنی باشم که در سیرک می رقصد میان حجو تماشاگران که فقط می خندند من از سیل همهمه بیزارم می دانی هراسان این روزها غریب در حسرتِ روی تو مانده ام. لطفأ ای عروسک سفید روی من! استدعا می کنم گمم نکن! من بیچاره ام! یک تبعیدی یا کودکی ام در امپراطوری چین که زیر سُمّ اسب ها لگد مال می شود. خرده پا و سبک از نردبان احساسم بالا برو تا بدانم که می شود تو را تکه ای از ماه بنگرم. می توانم رُز های سیاه برای تو بچینم و بگذارمش در کنار رخت خوابت یا که در کنار کوزه ای روی تاخچه ی خانه تان و تو از خواب برخیزی و گل را زیر نور آفتاب بنگری. آن جا که لب های سردم را روی لب هایت قرار می دهم بُزاق دهانم ترشح می دهد و هیولای درونم بر می خیزد و از پردهی افکار بیرون می آید و عصیان گرانه به دنبال نجابت تو می گردد. به من بگو چند روز است که در کنار من خوابی و من نمی بینمت تصورت می کنم و می دانم اشتباه نیست! سیر می خواهمت، پی در پی، من از دست های کوچک خردسال تو سیب خوردم و اینک کیمیای جاودانگی در من است. حریم خلوتم را به مسیری بی انتها ببر من میان اندام نحیف و نرمِ تنِ تو خزیده ام مرا به پیچکِ گل های سیاهِ در حُرم جنون برسان. خرگوش کوچک من! بگذار لاله ی گوش های مخملی تو را نوازش دهم و تمام انگشت های نحیف تو را بمکم. این زمان برای من توقف نخواهد کرد نزد من بیا که من در هزار توی زمان گم شده ام این آغاز است و پایان خواهد داشت. شیاطین در شکار تو هستند و من انسان کم هوش بی دست و پا به دنبال چشم های گریزان تو هستم نه لطفأ از من فرار نکن! دست های من کوچک است قادر به شکار نیست. از وقتی دیدمت تک تک کلماتِ تو را در ذهنم باز می دارم آن ها را به تصرف می کشم و دوباره می سازمشان، یادت است که بیخِ گوشِ من می خندیدی و صدایت را پسرانه می کردی و گِردی گوش هایم را می مَکیدی. تو احساس می کنی که پیر شدی و من حتی چروک زیر چشم هایت را دوست دارم. خرگوش کوچک من! ببخش این طور می نامم تو را من نویسنده ی خوبی نیستم آنقدر که کتاب های مرا سوزانده اند و می گویند دیگر ننویس. آن ها نمی دانند کلماتم روحشان بیدار است. می ترسم مثل لاله ای پر پر بشوم و سیاهی زیر چشم هایم مشخص شود تو آنگاه پی ببری دیوانه ام که از هیاهو فرار کرده ام آواز مرا می شنوند و می گویند فردی از غصه ی دلبر خود جان سپرده است. بیش از اندازه تنها بوده ام مثل فردی که از دست انسان ها مجبور به زیستن در غار است. حرام باد بر من زندگی آنگاه که مُرده ام در کشوری دور از تو و از بس در جهنمی از سنگ های یخی غلتیده ام استخوان دنده هایم شکسته است جایش درد می کند و من لبخندی سِمِج روی لب دارم. خرگوش کوچک من! این ها را وقتی میخوانی که سال ها پیش مُرده ام و تنها جزوی از استخوان من زیر خاک باقی مانده است نمی خواهد به دنبال من بگردی من در شبی از شب ها ناپدید گشته ام. تو در سیزده سالگی به من دل باختی و من در بیست و یک سالگی عاشقت شدم گمت کردم و باز یافتمت. حال هفت سال گذشته است معلوم نیست تا کی ادامه خواهد داشت. خیلی دلم می خواهد تو باشی و من بابای توله های کوچکت باشم. زبانت را خواهم مکید تا کشتنِ آن انسان عظیم الجثه ی درونم چیزی نمانده باشد. جلاد مهربانی خواهی شد و مرا به مرگ خواهی سپرد. آهنگ کلماتت را شاعرانه خواهی کشید و مرا به نوشیدن مهمان خواهی کرد. تار موهات را می بویم و افسون زدگی را تماشا خواهم کرد به تاریکی می رویم زیر چادر صحرانشنیان تو را خواهم برد و خواهیم خوابید. هر آن گاه پیچ در پیچ خواهیم شد و یک دیگر را کشف خواهیم کرد. موهای برهنه ات خیس می شود و روی لب هایت شبنم می نشنید و پرنده ای در سیاهیِ چشم های معصومت میمیرد گونه ات آتیش می گیرد و من برای این عطش انقلاب خواهم کرد. اگر همه چیز سوت و کور شد نترس و اگر جنگ شد پناهگاه من چشم های توست. خرگوش کوچک من! در رحِم پاکت آب جاری خواهم ساخت تا آبستن شوی و کرامت انسانی را به جا آورده باشیم. هیچ جنّی نتوان در رحم تو خواب باشد فقط نوزادی در حال رشد خواهیم دید که خونت را می مکد. من از سیاست بازی های کودکانه چیزی نمی دانم مرا ببخش خرگوش کوچک من! نمی خواهم باور کنم که تو هر شب کنار دیگری می خوابی و به خواب خواهی رفت این یک کابوس است یا خوابی آرام که من در آن فرو رفته ام. دلم می خواهد بگریم از آن گریه ها که دیوانگان در حریم خلوت خود گریسته اند. نفس هایم به شماره افتاده اند و گاه فکر می کنم مثل یک کوه برخاسته ام و زمین زیر پاهای من افتاده است و دلم سکان خود را می یابد این فقط یک رویای محال است که آرام بگیرم. باز تعبیر خواب های من یک دختر است دختری که روزی نامه ام را می گشاید و آن را خواهد خواند. خرگوش کوچک من! راستی شبی در خواب پیرزنی با جامه ای مقدس را دیدم که گورستان را نشانم داد نکند من سال هاست آنجا دفنم!