مردی پیر که قامتش خمیده بود و چانه ای دراز داشت و همیشه جامه ای کهنه بر تن می پوشید در شهری که کسی را نداشت لحظه های خود را می گذراند او مثل یک روح بود که از مردم دوری می جست و به تنها ترین فرد تبدیل شده بود و در خانه ای که مال سالیان دور و دراز بود زندگی می کرد باید بدانید که ابتدای داستان را البته با اجازه از ایشان خواستم برایتان توضیح مختصری بدهم اما صبر کنید خودش می خواهد برایتان بگوید.
هوم اِهه اوهو اِهم ببخشید من سرفه می کنم دوستان محترم و عزیزانم حالِ بنده این روزها اصلأ خوب نیست پزشک معالجم گفت به بیماری سِل مبتلا شده ام بسیار اندوهناک است نه! که فکر کنید هر روز جانتان مثل ریس لاغر می شود و دیگر هیچ چیز نمی تواند آدمی را خوش حال بسازد و به همه چیز کفر می گوید. اَه ای گربه های بیچاره! طفلکی های آواره هر شب زیر راه پله ی خانه می خوابند یک خواب آرام و دور از هر گونه مزاحمتی و صبح ها که از خواب بیدار می شوند کش و قوسی به اندام خود می دهند و موهاشان سیخ می ایستد. بله داشتم می گفتم همین روزهاست که الوداع بگویم و از دنیا رخت ببندم هر روز دارم با درد زندگی می کنم مثل یک موش در فاضلاب؛ با لباس کثیف و پاره می خوابم با خرد و خوراکی ناسالم. از حسی که برایم شبیه کندوی سیاهِ پر از زنبور است که وز وز زنبورها در ذهنم مدام در حال پخش است. تنها دوست هایم شپش های سرم هستند این موجودات کوچولو هر شب از لای موهایم قِل می خورند و روی بالش می افتند دنبال بیچاره ترین آدم روی زمین می گشتند خب خیالشان راحت است پیدایش کرده اند. تخت خوابم فنرش از کار افتاده است و مجبور هستم روی زمین بخوابم. شب ها به خواب می روم و همش از خواب بیدار می شوم و با چشم های بسته به پذیرایی می روم و همان جا روی کاناپه دراز می کشم و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده و باز به خواب می روم. خانه ای که داخلش زندگی ام را می گذرانم یک خانه ی قدیمی و نیمی از سقفش ترک برداشته است یک آیینه بزرگ رو به روی کمد لباس هایم است و پنجره ای تقريبأ کوچک که گاهی پرنده ای به شیشه ی آن می خورد و جان می دهد و می میرد گربه های شیطان نیز از فرصت استفاده می کنند و طعمه شان آماده از راه می رسد. بله دوستان من همین روزها است که خبر فوتم را بدهند و بگویند فلانی از دنیا رفت همین! و بعد چند بار با بیل روی من خاک بریزند. خب دیگر این است! در این اتاق تاریک و نمکین مانند آدم های مریض الحال و بیچاره فقط از فقدان باریک موهای یک انسان بیمار حرف می زنم. چندش آور است! اِهه اوهو اِهم سرفه های نکبت دست از سرم بر نمی دارند. تو ادامه بده من دیگر نمی توانم حرف بزنم.
با کمال میل. او یک شب که فکر می کرد آخرین شب عمرش باشد دوستان نزدیکش به دیدارش آمدند. همه دور میز نشسته بودند. قاشق و چنگال و بشقاب های چینی روی میز قرار داشت. دستمال به گردن های خود آویخته بودند. از خورشت های مختلف و مرغ بریان گرفته تا دسر های خوشمزه که دهان مرد داستان ما را آب انداخته بود.
هوم خیلی خب بس است.
سه تن از دوستان من آن شب به خانه آمده بودند و یک مرد دیگر که نمی شناختمش نیز به جانب ما آمد و دور میز نشست. شب خوبی بود. همه چیز عادی بود. من حسابی خوابم می آمد آن ها با هر لقمه ای که می خوردند به من نگاه می کردند و موجی از کلمات را می شد در نگاهشان خواند. بعد از صرف شام آن ها به سخن با بنده پرداختند. یکیشان نیز خانومی موجه بود که بنده را رسد می کرد و در کنارش مردی بود که دائم با غذا ور می رفت و اصلأ خیال نمی کردی می خواهد آخر سر چه کار کند. مردی که نمی شناختمش صحبت را آغاز نمود دست ها را به هم زد و بعد شروع به حرف زدن کرد او مردی متشخص و قابل احترام بود اما نمی دانم چرا همه از این حرف های او ناراحت به نظر می آمدند گمانم که چیزی وجود داشت که من از آن بی خبر بودم. او این طور با آرامشی ابتدا به سخن در آمد.
"دوستان گرامی و محترم شاید باید ابتدا مهماندار این مکان به حرف در می آمد البته من از ایشان اجازه ی صحبت گرفتن را کردم ما این جا دور هم جمع شده ایم تا با یک دیگر به گفتگویی گرم بپردازیم و بعد هر کدام از محضر گرانقدر ایشان مرخص می شویم ما خیلی دلمان می خواست ایشان را از نزدیک زیارت کنیم"
ساعت حول و حوش بامداد بود چند دقیقه ای گذشت مردی که ناشناس بود از من خواست تا مکالمه ای خصوصی داشته باشیم. او با چهره ای محفوظ به حیا و کمی اختلال در صحبت بیانش را شروع کرد.
"اینجا ببینید یک شراب چند صد ساله است می خواهم با هم آن را سر بکشیم می شود لیوانتان را جلو بیاورید البته شرمسارم قربان"
"عذر می خواهم من الکلی نیستم"
او با نگاهی ترش و غصب آلود به سمت میز رفت و شراب را با یک زن که سرگرم میل کردن شام بود سر کشید.
کجا رفتی؟ ادامه بده.
اوه حتمأ پیرمرد با حالتی که انگار در آن دورهمی حضور ندارد و دید آخر کار همه با یک دیگر مراوده و خوش رویی دارند جز او صبرش به تنگ آمد و یک جا نشست و به فکر فرو رفت از این که می دید در میان آدم های دور و اطرافش این همه تنها است و کسی ام در کنار او نمی آید ناامید و ناتوان شده بود. پیرمرد دوباره...
بس کن تو هم می خواهی به من بخندی و بگویی این پیرمرد شب ها خودش را خیس می کند یا اصلأ نمی تواند درست حسابی بخوابد. بله همین است من یک پیرمرد عاجز و درمانده ام که عمری است در مرداب سرد احساساتم گرفتار بوده ام. خوابم می آید می شود داستانت را تمام کنی.
بله مهمان ها همه به خانه هاشان رفتند و پیرمرد...
نه یک لحظه صبر کن بله من دوباره مثل یک پیرمرد از پا افتاده و افلیج به انتظار آن ها نخواهم نشست زیرا در کنارشان بودم اما انگار مرا نمی دیدند. خواستم بگویم تو هم یک خودخواهی از اینکه بند بند استخوانم را می لرزانی و ته دلت کیف می کنی از اینکه می خواهی هر چه زودتر مرا از بین ببری. شاید هم اشتباه می کنم فقط تو هستی که می توانی مرا آن طور که هستم بنویسی و به من روحی تازه ببخشی. من در رختخوابم چراغ ها خاموش است. دلم یک سیب می خواهد یک سیب برایم از درخت می چینی.
"اینجا درخت سیب... ندارد"
"نکند سیب در داستان مسخره ی تو ممنوعه است واقعأ که تو چطور... شب به خیر آقای دیوانه"
پیرمرد به خواب رفت و همه چیز را سر من خالی کرد او بسیار از دوستان و آشنایان خود نادیده گرفته شده بود. کاش می توانستم کلماتی را به کار ببرم تا بتوانم او را مجاب به این کنم که من می توانم او را از این حالت سرخوردگی در بیاورم.
"گوش می دم هااان! تو این جا کنار تخت خواب من چه کار می کنی؟"
من خیلی زود می روم لطفأ نهراسید شما خواستید که اینجا باشم فقط برای چند لحظه ی کوتاه. خب این جملات من را اگر می خواهید یادتان بماند. ظالمانه است که تو را به سیل کلمات آلوده بسپارند و اعتبار و شان و شخصیت شما را زیر پا له بسازند اما می دانید شما که برخوردار صحت عقل و خرد هستید نباید همه ی آدم ها را با یک دیگر یک سان ببینید گاهی در آن ها انسان هایی پیدا می شوند که با دستی مهربانانه و احترامی والا به شما مهر بورزند لازم به ذکر است بگویم آن نفرت ها که در خود جمع می کنید عاقبت روی سر خودتان آوار خواهد شد آن وقت چه می کنید. چاره ی کار این است کمی شکیبا باشید و به روزهای بعد و شب های بعد بیاندیشید.
"هوم خیلی خب این هم حرفیست کاملأ منطقی... شب به خیر جوان"
شب تو نیز به خیر... به خانه برگشتم.
