ویرگول
ورودثبت نام
hamed-rahmani
hamed-rahmani✍️
hamed-rahmani
hamed-rahmani
خواندن ۱۲ دقیقه·۲ ماه پیش

خاطرات من و رویا

یه دورانی از گذشته ی من که همیشه با دایناسورهام بازی می کردم خیلی دوستشون داشتم و شب ها باهاشون می خوابیدم حدوداً چهارده سال و نیمیم بود بابام خیلی وقت سال پیش، مامانم و ترک کرده بود و من با مامانم زندگی می کردم یه خواهر ناتنی داشتم خواهر بزرگترم بود همیشه و همه جا مراقبم بود اون موهای بور و چشم های تیره رنگی داشت. بعدها اون ازدواج کرد و برای همیشه از پیشمون رفت یادم نمی ره وقتی که می خواست بره من و محکم تو بقلش گرفت و با احساسی عجیب من و بوسید این موضوع باعث شد که مامانم یه مدت فقط به فکر بره و بیشتر وقتشو برای من می زاشت. بعد از اون خواهرم با خونه تماس می گرفت و همیشه پشت تلفن صدای گریه هاشو می شنیدم نمی دونم از چی! و چرا! مامان هیچی و بهم نمی گفت وقتی می پرسیدم خواهرم کجاست چیکار می کنه اون سر بالا جواب می داد. خیلی از این ماجرا نگذشت که رویا خواهرم به خونمون امد خیلی لاغر و ظعیف شده بود من واقعأ نمی تونستم تشخیص بدم که اون خواهرم هست یا نه! بعدش متوجه شدم که شوهر رویا هر شب اون و کتکش می زده این دلیلی بود که خواهرم توی دادگاه جلوی همه به زبون آورد رویا حالا یه زن بیوه بود که بعد از کلی اشک ریختن توی حس و حال بدبخت گونه ی خودش به خونه پدری رو آورده بود. اون داشت گریه می کرد و من ساکت نگاهش می کردم. رویا چمدونش و روی میز گذاشت و زیپ چمدون رو باز کرد به فکر فرو رفت شونه هاش آویزون بود من نمی دونم چه حالی داشت شاید حال یه آدم که از همه چی زده شده و بخواد یه مدت طولانی تنهایی دور از همه چی و همه جا زندگی کنه. مادرم در حال رفت و آمد از آشپزخونه و حال بود و دائم از نجابت خواهرم و شوهر بی نزاکتش حرف می زد. خواهرم با یه حال عجیب و حسی ملامت آمیز محکم با دستاش گوش هاش و گرفت انگار که نیمی از وجودش داشت توی آتیش جلز و ولز می کرد. رویا اون روز به اتاق رفت و تا شب در رو به‌ روی خودش قفل کرد اون نمی خواست دیگه کسی و ببینه کل روز رو توی اتاق خودش و حبس کرده بود پاسی از شب بود که یواشکی از اتاقش امد بیرون و تو آشپزخونه داشت دنبال چیزی برای خوردن می گشت از لای در نگاهش می کردم اون خواهر همیشگی من نبود!چیزی که پیدا کرده بود چند تا دونه بیسکوئیت مادر بود اون همیشه چیزهای تُرد و دوست داشت. رویا توی کف آشپز خونه نشست و به در اتاق من خیره شد سرم و کنار دادم از کنار در و خودم و پشت در قائم کردم اما اون من و دیده بود متوجه شدم که از جاش پا شده و داره سمتِ اتاقم می یاد با نگاهی سرخورده امد پیشم، سرم پایین انداختم، پاهای برهنه‌ش از زیر دامن گلدار توریش معلوم بود رویا پشت در بود و با لحنی مهربون گفت:

"هی نترس بیا بیرون کاریت ندارم"

خیلی بی تحرک خودم و بهش نشون دادم من همیشه کند راه می رفتم و خیلی آروم حرف می زدم و کلمات رو شمرده شمرده می گفتم و خیلی از وقت ها برای همه حوصله سر بر می شدم هیچ دوستی نداشتم موهام اون موقع خیلی بلند شده بود و روی چشمام ریخته شده بود اونقدر که فقط تونستم لب های خواهرم و ببینم انگشت سبابه ش رو روی صورتم کشید لب های صورتی رنگ براقشو جنبوند و با حالت خاصی گفت:

"خیلی بزرگ شدی آخرین بار که از خونه رفتم تو کوچولو بودی"

بعد لبخندی ملیح زد و شب به خیر گفت. ساعت دهِ صبح بود که مادرم به اتاق خواهرم رفت و یکم‌ هیاهو به راه انداخت بعد انگار که هیچ حرفی نزده ساکت شد و از اتاق بیرون امد. خواهرم با یه تاپ که روش قلب های کوچیک بنفش و بقیه رنگش سفید بود بدون دامن روی میزِ صبحونه امد و خیلی خانومانه نشست خواهرم آشپزیش خیلی خوب بود همین که پاش و تو آشپزخونه گذاشت چند تا تخم مرغ توی ماهیتابه انداخت یه نیم روی دلچسبی درست کرده بود که هر کی و انگشت به دهن می زاشت. نون سنگگ و برداشت و لقمه ای برام گرفت رویا با مهری خواهرانه لقمه رو که روغنش داشت از انگشتش چکه می کرد به من داد سرم و مثل همیشه پایین انداخته بودم و تو همون حال لقمه ی نون رو از دستش گرفتم رویا بهم زل زده بود و نگاهم می کرد و چند تا شکلات تافی برداشت و باز کرد تا اینکه می خواست چای شو سر بکشه مامانم چشم غره به سمت خواهرم رفت و بهش گفت:

" این چه وضعه لباس پوشیدنه جلوی برادرت خجالت بکش، حیا کن دختر "

رویا چشم هاش و بست حالتی عصبی بهش دست داد با دندون قروچه گفت:

" دست، از سرم، بردار مادر، فهمیدی! دست از، سرم بردار "

چند لحظه سکوت توی پذیرایی حکم‌ فرما شد و مادرم دست از غرولندهای خودش برداشت. رویا بعد از صبحونه توی حیاط رفت و رو لبش آهنگی رو زمزمه می کرد. یه آهنگ غمگین با شعری سوزناک که انگار از یه خواننده ی پاپ بود اون لحظه ابرها تو آسمون به هم برخورد کردن و صاعقه ای رخ داد بارون شدیدی گرفت رویا دستاش و باز کرد و زیر بارون مثل پروانه ها می چرخید. بعد از قدم زدن به اتاق رفت کنار اتاقش رفتم و دو بار در زدم

" کیه؟! " .. "هی! گفتم کیه!" .. "مامان تویی!"

ناخوداگاه در و باز کرد

"تویی چکار داری! برو بعد می یام پیشت الان یکم کار دارم"

در رو به روی من بست پشت در اتاق خواهرم نشستم. بعد از چند دقیقه بیرون امد تا من و دید جا خورد و ترسید

" خدا نگم چیکارت کنه چرا اینجا نشستی؟ "

.. از سر جام پا شدم دستم و گرفت به اتاقم آورد من و و وقتی دایناسورهام و دید لبخند زد و گفت:

"آخی تو هنوز با این ها بازی می کنی!"

"اوم"

روی تخت خوابم نشست به اتاقم نگاه کرد و بعدش با یه خیال راحت دراز کشید دستاش و زیر سرش گذاشت و به فکر فرو رفت نمی دونستم اون لحظه داره به چی فکر می کنه اما هر چی بود انگار به یه آسمون آبی که مرغابی های مهاجر داشتن از ابرهای سفید عبور می کردن یا از یه رویا که هیچ وقت بهش نرسیده بود فکر می کرد. پا شد روی تخت نشست و با نگاهی معصومانه دستام و لمس کرد دستاش بزرگ تر از دستای من بود تو بقلش گرفت من و شروع کرد به نوازش دادن موهام و از ته دل آهی کشید و با بغض دخترونه ای گفت:

"بمیرم برای دل مهربونت تو هم مثل منی چطور تونستم ازت جدا بشم"

"هوم ممنون"

"همیشه بهت فکر می کردم از مامان حالت و می پرسیدم من خواهر بدی بودم برات می دونم قبل از این بهت توجه نمی کردم من و ببخش گاهی وقت ها عصبی می شدم تند می رفتم تو رو احمق خطاب می کردم دست خودم نبود ولی همیشه از ته دلم دوسِت دارم"

به یک باره به قعر چشمام نگاه کرد و با اندوه و شیدایی گفت:

"نه بگو من چطور تونستم"

نمی تونستم این همه بغض و گریه های پر سوز و گداز خواهرم رو ببینم اونجا نمی دونم چه احساسی داشتم فقط گونه شو بوسیدم. خواهرم با تعجب نگاهم کرد و دوباره گریه کرد.

یه روز توی آشپزخونه مامانم با خواهرم رویا داشت صحبت می کرد و من داشتم روی میز با چند تا دونه مُهره ی شطرنج ور می رفتم این حرف ها گفتگوی مامانم با خواهرم هست که اینجا هر چقدر که تو ذهنم مونده از اون روز رو می نویسم.

"می خواستم اون و به آسایشگاه بفرستم"

"چی مامان آسایشگاه؟ دیگه این حرف و نزن باشه؟!"

"خب نه نه من دلم نمی یاد جگر گوشه مو و بفرستم آسایشگاه این و این زن های همسایه می گفتن منم از خودم بی خود می شدم و جوابشون رو می دادم سخت نیست نگه داشتنش فقط من نمی تونم درست حسابی به اون همه چی و بفهمونم"

"درسته اوتیسم داره اما من خودم هستم کمکش می کنم نیاز نیست انقدر نگرانش باشید"

"هوم خوبه راستی اون شوهرت اون مردِ... از جون ما چی می خواد چرا به اینجا زنگ می زنه مگه تو رو طلاقت نداده"

"چی؟ مامان چی می گی؟ مگه به اینجا زنگ زده چرا به من چیزی نگفتی؟"

خواهرم به پزیرایی امد تلفن رو برداشت و شماره ای رو گرفت و تلفن شخص دیگه رفت روی پیغامگیر رویا با عصبانیتی غیرقابل کنترل که گویی تموم فشارهای روانی شو می خواست پای گوشی تلفن بیرون بریزه این طور گفت:

"الو صدام و می شنوی الو ببین بی جا کردی که با این خونه تماس گرفتی برای بار آخرین بار بهت می گم ما دیگه از هم جدا شدیم دیگه نمی خوام ریختت و ببینم اگه به اینجا زنگ بزنی و مزاحم مادرم بشی من می دونم چیکار کنم دست از پا خطا کنی می یام و کاری می کنم مرغ های آسمون به حالت گریه کنن فهمیدی؟"

تلفن و سر جاش گذاشت و ناگهان با بغضی تلخ به گریه افتاد مامانم کنارش رفت و رویا مامان رو محکم بغل گرفت. به من خیره شده بود و مثل چی اشک می ریخت.

شب اون روز رویا تقريبأ کمی رژ به لب هاش زده بود لباس راحتی پوشید و روی کاناپه نشست کنارم نشست و دستش و لای موهام انداخت سرش و به سمتم آورد می خواست رو پیشونیم و ببوسه که سرم کمی راست کردم اون ناخودآگاه لب هام و بوسید. دستش روی دهانش گذاشت و با خجالت گفت:

"وای نه ببخشید"

لبخندی زد و بهم خیره شد. مامانم اون لحظه ی من و خواهرم رویا رو دید و گفت:

"داری چکار کنی؟"

خواهرم در حالیکه دست و پا شو گم کرده باشه ناخنش و مکید و با لکنت گفت:

"هاان هیچچی داشتتم.. داشتم.. داشتتیم حرف می ی ی ی زدیم"

رویا روزهای بعد به تئاتر رفت قبل از این هم چند بار بود که می خواست نمایشنامه ی خارجی رو بازی کنه یه نمایشنامه کوتاه بود که انگلیسی بود و فقط دو تا بازیگر داشت یه شخص مرد به نام ویلیام و یک شخص زن به نام الیزابت. نمایشنامه ی درام، دارک رمنس و عاشقانه ای بود رویا یه بار تو اتاقش وقتی زیاد تمرین کرده بود و نمایشنامه رو از بر بود من و دعوت کرد تا به اتاقش برم و وقتی داره اجرا می کنه تماشاش کنم. اون دستم و گرفت و به اتاقش برد روی تختش نشستم. اون لباسی که دخترهای انگلیسی دوران مارگارت رو پوشیده بود. لباسی با یک تاج که خواهرم تو این لباس و تاج خیلی زیبا و دیدنی شده بود. رویا نمایشن نامه رو که جلدی مقوایی داشت رو مرور کرد و پرده ی پنجره ی اتاقش و کشید همه جا تارریک بود و من فقط می تونستم خواهرم رو ببینم که با عشوه های محو انگیز رو به روم ایستاد. اون اجراش و با دیالوگ های آتیشن و پر از احساسش رو شروع کرد.

"الاحضرت بله با شما هستم، ویلیام عزیز چطور باید برای شما این سخنوری های بیش از حد تاثر انگیز را داشته باشم لطفأ، لطفأ از این دخترک حقیر و بدبخت که این احساس را نسبت به شما دارد و او را از این گناه عفو بفرمایید ویلیام عزیز تصورش را نمی کردم روزی بخواهم این سخنان پرت و پلا را به شما بزنم نه پرت و پلا نیست فقط من این گونه خیال می کنم که چیزهایی که الان به شما می گویم چیزهایی هزیان گونه است لطفأ لطفأ استدعا می کنم ویلیام عزیز من دخترکی نادان هستم به چشم های مسلوب من نگاه بیاندازید آه ویلیام به جان بی رمق و بی جان من نگاه بیاندازید ویلیام عزیز این دخترک بی نوا و دیوانه عاشق شده است خنده دار است مگر نه؟! نه نگویید که من می دانم شما را به پروردگار مرا سرزنش نکنید آخر، آخر، چطور باید من این سخنان را به شما می گفتم تلخ است ویلیام عزیز ببینید این دخترک عقلش را از دست داده است و می خواهد تا پای جان از شما بخواهد فقط او را دوست داشته باشید ویلیام عزیز ویلیام عزیز من بی نهایت زیر دست های شما کوچک و تحقیر شده ام آنگاه که برای شما به خدمتگذاری می پردازم خود را کوچک ترین انسان می بینم ویلیام عزیز من جسارت کردم می دانم اینجا اما این دخترک چطور باید این نگاه های مردانه ی شما را تامل کند آنگاه که دوست دارد به آغوش شما سپرده شود و این دخترک دیوانه از شما فقط نوازشی بخواهد و احساسی مطلوب و جانکاه. ویلیام عزیز روزهای زیادی است که این احساس ملامت آمیز را با خود به دنبال می کشم و هر شب به فکر شما به خواب می روم نه ویلیام عزیز شما باید عذرخواهی من را پذیرا باشید آه نمی دانید چقدر سخت است که در مقابل شما این طور سخنرانی کردن ویلیام عزیز ویلیام عزیز خیالتان آسوده این دخترک برای همیشه قلبش را نثار شما خواهد کرد فقط ویلیام عزیز خودتان می دانید این دخترک سر به هوا هر وقت که با شما دیدار می کند احساسی آشنا و لبریز از عشق را در خود احساس می کند شما بگویید این دخترک چگونه باید زیر بار این همه احساس غریب دوام بیاورد ویلیام عزیز ویلیام عزیز لطفأ لطفأ"

خواهرم بعد از این اجرای لبریز از احساسش بهم چشم دوخت و با جسارتی غیر قابل انکار به روی صورتم خم شد و به صورتم هجوم آورد لب های داغش و روی لب های من قرار داد و خیلی بی صدا مکید. لحظه ای بعد به خودش امد و گفت:

"نه، نه، نه من دارم چیکار می کنم نه من و ببخش نه من من، من و ببخش من زیادی تو نمایشنامه غرق شده بودم"

روی گوشه ای از موهاش دست کشیدم و گفتم:

"نه اشکالی نداره"

من و مامانم این اجراش و توی تئاتر هم تماشا کردیم. اون بی حد و اندازه به نمایش جون می داد و تموم کلمات رو به خوبی ادا می کرد. رویا اون شب بعد از نمایش که سالن غرق تشویقی بی حد و حصر بود برام دست تکون داد و بوسه ای برای من و مامان فرستاد. به راستی که شب شکوهمندی بود.

از چشم های زیباتون ممنونم♡

رویا
۲
۰
hamed-rahmani
hamed-rahmani
✍️
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید