تباه

آخر وقت کاری بود و من به خانه باز می گشتم لباس کهنه بر تن داشتم در خیابان فکر می کردم دائما کسی دارد دنبال من می آید و من از این جریان بی مهابا می هراسیدم زیر آسمان هفت طبقه چشم هایم به جستجوی یک چیز بود و آن هم احساس خوبی که بتوانم آن را پیدا کنم. چند سال می شد که با مهتاب ازدواج کرده بودم زندگی سرد و کابوس واری که هر چه می گذشت بیشتر در آن باتلاق جنون فرو می رفتم، او بسیار از من نفرت داشت و مرا از خودش می راند این رفتارها برای من دردآور بود و زخمی عمیق بر پشتم می نهاد. هر بار از من و زندگی ای که برای وی درست کرده بودم گله می کرد و تمام مشکلات را مانند پتکی بر سرم فرود می آورد و با کلمات آزار دهنده اش مرا مثل یک کاغذ مچاله می ساخت او با من مثل برده ها رفتار می کرد و من بغضم می گرفت و مهتاب می گفت: شوهر که ندارم با یک بچه ازدواج کرده ام باید من از تو مثل یک بچه مراقبت کنم. به تنهایی پناه برده بودم و ساعت ها می نشستم و به فکر فرو می رفتم او هر شب با من بر سر این که چرا نتوانستم زندگی ای که به او قولش را داده بودم را فراهم بسازم سرزنشم می کرد هیچ گاه نمی گذاشت او را ببوسم و یا به او نزدیکی داشته باشم پول بسیار اندکی دستمزد کار من بود، دومین سالگرد ازدواجمان یک شاخه گل رُز آبی برای مهتاب گرفتم به خانه که رسیدم در اتاقش در حال گرفتن شماره ای بود در را باز کردم با اخم‌ نگاهم کرد و من با احترام خاصی گفتم .. سلام این شاخه گل را برای تو گرفته ام عزیزم ببخشید که بسیار ناچیز است.. او گل را گرفت، گل را بوئید اما با احساس لجاجت آمیزی دانه به دانه پر پرش ساخت و بعد به صورتم پرتاب کرد او با جدیت گفت : دیگر از این کارها گذشته است نمی‌ خواهم ببینمت ..همه چیز برای من ترسناک بود و تبدیل به مردی ساکت و آسی شده بودم حالا که دارم این ها را طومار وار می نویسم بیشتر این احساس بیچارگی را در خودم می یابم چند بار مهتاب را دیده بودم که تلفن را بغل کرده است و با فردی صمیمانه در حال مکالمه بود، هر گاه متوجه حضور من می شد طلب کارانه به من می نگریست یا لحن حرف زدنش را عوض می کرد نمی دانم پشت خط چه کسی بود! عرقی سردی بر جبینم می نشست و به اتاق خود می رفتم و بالش پاره ای را روی صورتم می نهادم و غرق در گریه می شدم. صدای قهقه ی بی شرمانه‌ ی مهتاب را می شنیدم که با فردی ناشناس ساعت ها تلفنی صحبت می کرد. آن شب که تقريبأ با یک دیگر قهر بودیم و حرفی با من نمی‌زد پشت در آمد سایه ی او را زیر لبه های در می دیدم که ایستاده است و شروع کرد آهسته در زدن، او با غروری متکبرانه گفت: اگر در را باز نکنم مرا هرگز نخواهد بخشید.. با آن حس بی نهایت ناتوان در را باز را به روی او گشودم پشت در او با گره ای که به موهایش بسته بود و لباسی که سال قبل برایش خریده بودم را به تن داشت مهتاب با لبخندی مریض و شیطنت آمیز به من گفت دیر وقت می آید و با نگاهی پلید از خانه خارج شد. آن شب خوابم نمی برد سرم را زیر دست خود نهاده بودم و مثل افرادی که هیچ گاه زنده نبوده اند به دیوار خیره شده بودم نصفی از شب گذشته بود که صدای پای مهتاب را آهسته از راهرو می شنیدم به تندی از اتاق خارج شدم نگاهش به من خیره ماند و تکان نمی‌ خورد آرایش صورتش کاملأ پاک شده بود‌ با نگاهی تحقیر آمیز به حمام رفت و دوش گرفت و بعد در حال خشک کردن موهایش به اتاق رفت به دنبالش رفتم در را محکم به رویم بست و دشنام داد؛ از سوراخ در که روی چِفت در بود نگاهش می کردم حوله را بر جا لباسی آویزان کرد بدن برهنه اش را می دیدم روی شانه هایش جای زخم ناخن بود بسیار از خودم و زندگی ام بیزار گشته بودم بعد لباس خواب پوشید به تخت خواب رفت و دراز کشید و ملافه را روی خود انداخت.‌ صبح وقتی از خانه می رفتم لباس زیر مهتاب را در سبد دیدم که آغشته به خون بود انگشت دست های سردم می لرزید لباس زیرش را برداشتم، به صورت خود گرفتم و با تمام وجود بوئیدمش و اشک هایم مانند یک رود جاری شد. آن روز اصلأ نتوانستم به محل کار بروم دیگر هیچ چیز برای من اهمیت نداشت هر بار مهتاب را در اطرافم می یافتم که دارد به من می خندد، نه تنها او بلکه احساس می کردم همه ی آدم‌ ها دارند به من می خندند و من مانند دلقکی غمگین و افسرده به خانه می آمدم، شبی تاریک بود از آن شب های تیره و تار، بدترین شب زندگی ام بود مهتاب مرد غریبه ای را به خانه آورد و در مقابل من دست هایش را به شانه های او آویخت و نگاهش را دمی از چشم های من بر نمی داشت و با نیش خندهای وقیحانه اش به من می نگریست. دست هایم را با خشم‌ مشت کردم به اتاق رفتم و مثل مردی آشفته و خشمگین قدم می‌ زدم احساس خفگی داشتم دائما به گلویم دست می زدم احساس می کردم چیزی دارد خفه ام می کند به ندرت می توانستم نفس بکشم روی تخت نشستم دست هایم‌ را به هم گره زدم فردی مرده به حساب می آمدم و احساس پوچی نفرت انگیزی در دلم می کردم سر و صدای مهتاب و مرد غریبه تمام خانه را فرا گرفته بود گوشم را گرفته بودم چشم هایم‌ را بستم و هر آن آرزوی مرگ را برای خود می خواستم تلخی آن شب برای همیشه در قلبم باقی خواهد ماند به خیابان رفتم و مثل مردی دیوانه می‌ گریستم در حوالی میدان شهر چند جوان سر به سرم گذاشتند و مورد آزار آن ها قرار گرفتم نمی خواستم به خانه باز گردم در خیابان شروع کردم به دویدن به طوری که خط چین خیابان مثل خطی بی انتها ادامه داشت دو مامور سر وقتم آمدند از من سوالاتی کردند ..اینجا چه کار می کنید این وقت شب؟! /زنم او امشب، (نمی دانستم چه باید بگویم) :بگویید آقا چه اتفاقی افتاده است؟ اگر مشکلی هست به ما بگو! /نه،نه،نه چیز خاصی نیست. آن ها بعد از کمی مکث رفتند، به خانه برگشتم در را آرام باز کردم از پشت سوراخ در به اتاق مهتاب نگاه کردم چیزی که می دیدم قلبم را می فشرد مهتاب بدون لباس بستر مرد غریبه خوابیده بود. صبح بیرون از خانه روی پله خوابم برده بود مرد غریبه بالای سرم ایستاد و با تمسخر روی شانه ام زد و گفت: شب خوبی بود هاها، او از خانه دور شد، به اتاق مهتاب رفتم در خواب بود کنار تختش نشستم و گریستم اما مهتاب که تا به حال این رفتار را از او ندیده بودم گلویم را محکم گرفت و مرا به دیوار چسباند و از من خواست که بدون اجازه وارد اتاقش نشوم زیر گودی چشم هایش سیاه بود به اتاق خود برگشتم حالت روحی و روانی بدی داشتم هر لحظه دلم می خواست خودم را با یک چیزی خلاص کنم. روزهای آخری که با مهتاب بودم به سیگار رو آورده بود و هر شب در اتاق با ولع سیگار می کشید. فکرهایم را کرده بودم می‌خواستم یک شب که گرم روی تختش خوابیده است با بالش خفه اش کنم و یکی از آن شب ها بود که مثل همیشه دیر وقت به خانه آمد دهانش بوی سیگار و شراب می داد به اتاق رفت از سوراخ در دوباره نگاهش می کردم لباس هایش را در آورد اما این بار با همان اندام برهنه به طرف در آمد مرا پشت در دید جا خورد و لحظه ای مات و مبهوت ماند به طرف یخچال رفت لیوان آب را پر کرد و نوشید به اتاق رفتم بعد از چند دقیقه چشم هایم‌ را باز کردم ساعت حول و حوش دوازده بامداد بود به اتاق مهتاب رفتم آنقدر آرام که نمی خواستم بیدار شود دستکش استریل به دست هایم کرده بودم بالای سر مهتاب رفتم در خوابی بسیار آرام بود موهای بور و گندمی اش روی صورتش را پوشانده بود ساعت کوچک کوکی کنار تخت روی میز کوچک قهوه ای رنگ تیک تاک می کرد ملافه ی سفید رنگ روی نیمی از اندامش بود تمام خاطرات گذشته با او از جلوی‌ چشم هایم گذشت خنده های اوایل زندگی و آن حرف های عاشقانه مان چقدر زود گذشت و او تبدیل به یک شخص دیگر شد کاملأ بی تفاوت. روی تخت خوابش نشستم او با صدای آرام گفت: چرا نخوابیدی؟ ؛او بیدار بود! از اتاق مهتاب به اتاق خودم رفتم. نمی توانستم بخوابم و هر بار فکر کشتن مهتاب به فکرم می رسید که بروم همین الان و کارش را تمام بکنم از جایم برخواستم دوباره به اتاقش رفتم این بار به نظر می رسید خوابیده است و می توانستم راحت کارم را انجام بدهم بالش را برداشتم آرام ، آرام به سمتش بردم و محکم روی صورتش قرار دادم می خواست جیغ بکشد اما نمی توانست، دست هایش را به صورتم می کشید، شروع کرد به دست و پا زدن می دانستم دیگر آخر کار است و او دارد می میرد در آن لحظه مردی شبیه به من را رو به رویم دیدم آتشی در چشم هایش شعله می افکند، دست هایم سست شد مهتاب جیغ زنان به کنج اتاق دوید به سمت مهتاب رفتم و او بیشتر جیغ می کشید او را به آغوش فشردم اشک می ریخت و شیون می زد در آن لحظه همه چیز ناپدید شد، بیدار شدم و فهمیدم داشتم خواب می دیدم، به عکس خودم در آیینه می نگریستم عبوس، غمگین، افسرده. مهتاب یادداشتی را روی میز نهاده بود کاغذ را برداشتم آن یادداشت تنها چیزی هست که از او دارم این طور نوشته بود: من دیگر نمی توانم با تو ادامه بدهم بهتر است از یک دیگر جدا باشیم به اتاقش رفتم تمام وسایلش را جمع کرده بود و رفته بود. چند ماه گذشت که او را با همان مرد غریبه دیدم با لباسی سانتی مانتال و کفش پاشنه بلند، به دنبالشان رفتم اما در جمعیت گمشان کردم به خانه برگشتم همسایه ها نگاهشان به من تحقیر آمیز بود آن ها مرا مردی بی ارزش و بی اهمیت می خواندند. روزی در شهر شایعه ای پیچیده بود که مرا به فکر وا می داشت می‌گفتند مردی همسرش را با جنینی در شکم به قتل رسانده است. مرد قاتل نیز به دلیل مصرف بالای ماریجوانا خودکشی کرده بود به پزشک قانونی که رفتم ملافه ی سفید را از صورت آن زن کنار زدم، زن به قتل رسیده مهتاب بود.چند روز قبل از آن اتفاق تلفن خانه ام زنگ خورد پشت تلفن صدای مهتاب بود که حق حق کنان، با تمنا و خواهش می خواست پیش او بروم و کمکش کنم نتوانستم جلوی اشک هایم را بگیرم اما آدرسی از او نداشتم و او خیلی زود تلفن را قطع کرد و بوق اشغال خورد. سال هاست از این وقایع می گذرد بسیار دلم برای بدی های مهتاب تنگ شده است آنجا که اشکم را در می آورد و بغض می کردم او می گفت: شوهر که ندارم با یک بچه ازدواج کرده ام باید من از تو مثل یک بچه مراقبت کنم. چقدر تلخ است.