مقدمه (این داستان کوتاه رو حدود دو سال پیش فکر کنم نوشتم و چیزی که مو به تنم راست کرد این بود که وسط داستان نوشتم دو سال می گذره از نامه ای که می نویسم و حالا دو سال شده و دو سال گذشته خیلی دنیا عجیبه نمی دونم به هر حال اونقدر هم حضور ذهن ندارم. تقريبأ تو همچین روزهایی بود که نوشتمش. توی یادداشت های موبایلم مونده بود گفتم بزارمش توی سایت دوس داشتنی ویرگول. داستان کوتاهم در مورد برادر کوچیکتری هست که برای برادربزرگترش تو جنگ نامه می نویسه. اگر ایراداتی داشت ببخشید.)
سلام برادر پایان روز های ماه تابستان است که این نامه را برای تو می نویسمش هر آنچه را که در این نامه قید کرده ام اظهارات من نسبت به تو و آنچه بر من گذشته است مطمئنم حالا می دانی من آدم سر به راهی ام شاید بگویی هنوز نادانم و خرده اندکی در کارهای شخصی خود ضعف دارم و در تصمیماتم دچار اختلال هستم و شاید هم این را بدانی تجرباتی که داشته ام توانست مرا عاقل تر کند از جای دوری با تو گفتگو خواهم کرد که نمی توانی بدانی کجا است حتمأ الان حدس می زنی روی آن میز قدیمیِ پدر که بر آن دفتر و دستک هایش را می چید باشم خیر برادر جان آن جا نیستم این بار در گوشه ای از اتاق قرار گرفته ام و همچنان که پنجره نور ماه را به داخل می تاباند و من این افق را نظاره گر هستم در این ادراک پیوسته با تنهایی می نویسم بسیار خوش حالم دوباره می توانم برای تو نامه ای را ارسال کنم هر وقت شروع به نوشتن می کنم روح تازه ای در جسم من به وجد می آید می دانی آن گاه که تسلیم عقاید خود شدم چقدر دردناک بود به خودم برگردانده شوم-هنوز که هنوز است باور های غلطی دارم نمی دانم چطور شد به این باورها رسیده ام برادر باید بیایم و با هم ملاقات مختصری داشته باشیم یک خوش و بش گرم بر سر میز رو در روی هم باشیم و یک دیگر را به چالش برانگیزیم راستی خیلی وقت است که با هم مچ نیانداخته ایم. برادر این روزها حال نافرمی دارم انگار که یک کولی هستم که هر جا که باشد خود را می گردانم و تکلفم را خوب سرانجام می بخشم-می دانی برادر اگر دیری نپائید و جنگ شد بیا تا با هم به جبهه ی نبرد برویم با کلاهای سبز و تفنگی بزرگ در دست با خیالی که فکر می کنیم دیگر هرگز به خانه بر نمی گردیم بجنگیم آن وقت که قلب هامان درست می تپد و همه چیز زنده به نظر می آید_دختری را که دوست داشتم را به یاد خواهم آورد به دویدن در میدان تیر خواهم پرداخت و مثل یک دیوانه که جاده را می کاود در جستجوی ابدیت خواهم رفت. وقتی که گفتم جنگ حتمأ صدای گُرّه بمب ها را می شنوی صدای غلتیدن فشنگ ها که از سینه ی تفنگ می افتد صدای موجی که مثل فرکانس رادیو داخل گوش هامان می پیچد_بگذار بگویم همچنان که برایت می نویسم کودکان آواره و بی خانمان زیادی را می بینم که در کنار مادرهاشان ایستاده اند. برادر اگر این بار یک دیگر را ملاقات کردیم لطفأ دست از آن عقایدی که داشتی بردار با صراحت کاملا قاطع با من به بحث می پرداختی و چشم در چشم من می گفتی ما انسان ها تشنه ی کشت و کشتاریم به دلیل این که زنده بمانیم اما تا کی برادر؟! خیال می کنی همه چیز ادامه پیدا خواهد کرد خب می دانم انسان ها مقاصد زیادی دارند و هر کدامشان برای خودشان و برای منافع هاشان می جنگند اما زندگی در همه گیری و روایت خطی از جنگ و مسلسل ها کشتار های وحشیانه آیا به کجا و کدامین شبحه خواهد رسید-باشد که کوله هامان را از جیره های مواد اولیه پر کنیم و به دور دست ها بپیماییم-چقدر خوب می شود زمانی که پای خلاصه ای از زندگی بمانیم و آن را در مغزمان بگنجانیم-برادر کنجکاو شدم بدانم چگونه اوقاتت را در شهر می گذرانی آیا پاکتِ نامه هایم را با لبخند می گشایی؟ یا آن را با صدای بلند یا آرام می خوانی و نه آیا هنوز مثل آن وقت که گروهبان بودی جدی هستی و یا همه چیز را به باد فراموشی سپرده ای خیالت با من است برادر روزهای زیادی گذشته است. اما من همچنان قدر دانستم که به یاد تو باشم و نامه ای برای تو بفرستم چنان چه نمی دانم کجا به سر می بری و این روزها مشغول چه کاری هستی برادر من دیگر مثل قبلأ هایم نیستم که بتوانم هر کسی را از کیش خود بدانم ممکن است یادت باشد زمانی که در دبیرستان بودم عاشق دختری به نام گُلی شده بودم که گیسوانش فراخ و بلند و چشم عسلی بود اما هرگز نشد احساسی را که به او داشتم را به گلی بگویم چقدر بیچاره و خرفت بودم که نمی توانستم به چشمان دختری که دوستش داشتم نگاه بیاندازم آن وقت که می خندید لپ هایش چال می افتاد و من غرق لبخند او و صدای سازمانندش می گشتم_ افسوس سال هاست که دیگر او را ندیده ام یادم است یک شب بارانی بود خوب به یاد دارم به راستی که شب دراماتیکی بود من کاملا سبک و بی وزن بودم در خانه شان را چند بار زدم و گلی وقتی در را گشود با چهره ای که مثل یک گل بشکافد لبخند زد من سلام گفتم و گلی نیز پاسخ داد چیزی نمی توانستیم بگوییم همه ی حرف هایمان در چشم های ساده مان بیداد می کرد با یک حالت ادای احترام باشکوه شاخه گلی آبی رنگ به سمتش دراز کردم و گلی شاخه گل و من را با هم به آغوش گرفت داخل که رفتم در کنار گُلی نشستم در دل تاریکی به چشمان سیاهش که کمی با درخششی همراه بود می نگریستم گلی روی میز شمع های زیادی روشن کرده بود انگار یک مراسم باشکوه و شاهانه باشد برادر ، گلی دختر بامزه ای بود هر وقت او را می دیدم دستانش را دور گردنم حلقه می کرد و با یک لبخند که انگار تمام شیطنتش را در آن پنهان می ساخت به من می نگریست او با تمام کسانی که دیده بودم طوری دیگر بود آن شب گلی از من پذیرایی کرد دستانم را گرفت و من را روی مبل نشاند و من مثل یک پسر خیلی با ادب که گویا پسر تیمسار باشم رفتار می کردم و او با عشق و علاقه و شاعرانگی با من سخن می گفت_ همه اش فکر می کردم یکی از خویشاوندان گلی از در می آید و من را با او می بیند_ گلی آن شب شامی که تدارک دیده بود بسیار رنگ و رو و بوی خوبی داشت یک نوع برنج دم کشیده و غیمه ای با گوشت بره که هر کسی را انگشت به دهن می گذاشت گلی بعد از شام با اصرار از من خواست که پیشش بمانم و من که نمی توانستم این درخواست او را رد کنم این پیشنهادش را قبول کردم. وقتی خودش را در آغوشم لم داد بوی خوش موهایش قلبم را به تصرف گرفت ، دست هایش را در دستانم قفل کرد ، چشمان گیرایش را به چشمانم دوخت آن گاه که گرمای نفس هایش را احساس می کردم و لب هایش به لب هایم برخورد کرد دستانم را لای موهای افشانش بردم آناً صدای در خانه با شدت تمام باز گردید ما در اتاق بودیم صدای زنی آمد که به تندی گفت:گلی کجایی دختر منم و ناگهان صدا قطع شد صدای دویدن زنی را شنیدیم که با عجله می دوید و صدای بوم بوم پایش زمین را می لرزاند_ گلی با ترسی که او را فرا گرفته بود به من خیره شد خواستم چیزی بگویم گلی انگشت اشاره اش را روی لب هایم گذاشت_ صدای زن دوباره تکرار شد این بار با بی پروایی گفت:گلی کجای؟ خونه ای؟ بدو یه چیزی درست کن دارم از گشنگی می میرم_گلی با اشاره و لحنی آرام از من خواست تا سریع آن جا را ترک بکنم با نفسی که بر آوردم از او پرسیدم آن زن کیست؟ گلی دستانم را فشرد و گفت: خواهرم است او تازه از تهران بازگشته آن جا درس می خواند_ گلی با من برخاست به چشمان ذاغش چشم دوختم بخشش و عذر را در چشمانش می دیدم و من با یک بوسه از لپ های گلی در را گشودم تا نصفی از بدنم را از در بیرون نهادم ناگهان با خواهر گلی که هاج و واج به من می نگریست رو به رو شدم چشمانش پلک نمی زد به آهستگی سر تکان دادم من تا به حال خواهرش را ندیده بودم لباسی سبز مثل دانشجوهای افسری یا راحت تر بگویم مارکسیستی بر تن داشت خواهر گلی بی حرکت مثل مترسک سم وبک بی آن که چیزی بگوید به من خیره شده بود انگار چیزی بخواهد بگوید اما نتواند یا مثل این می ماند که من از کجا و چطور وارد خانه شده ام و حتمأ در دلش سودای گلی را می کشید پایم را که از در بیرون نهادم ناگهان صدای بلند خنده اش فضای خانه را پر کرده بود او غش و ظعف رفت و چنان بلند می خندید که تا خانه در گوش هایم مانده بود گویا خواهر گلی دخترک بیچاره را دیده است که با چه عشق و اهتزازی پشت سر من ایستاده بوده و نگاهم داشته است. بله برادر خب نمی دانم حالا گلی چه شده است چه اتفاقی برای او افتاده است اصلا اگر مرا ببینید مرا می شناسد نمی دانم احتمالأ ازدواج کرده است و صاحب دنگ خانه و تشکیلات مفصلی شده است یا پایش را روی هم لم داده و به کلفتش دستور می دهد نه برادر نه اشتباه می کنم گلی؟ نه! گلی چنین دختری نبوده و نیست می دانم او الان احتمالا درگیر دانشگاه یا مشغول کار آبرومندی است. سال های درازی است که با انسان های کمی مشاجره داشته ام نمی دانم ولی به نظرم تنهایی ام را بیشتر از آن اشخاصی دوست دارم که برای منافع شخصی خود به پیرامون من نزدیک می شوند و بعد که مرا برهنه و سراسیمه در عذاب دیدند از من مثل مرده ای که کفن پیچش کرده باشند عبور می کنند اما هر چه است تنهایی قدم می زنم این گونه فعل را به سر می گذارنم شکافی در ذهنم به وجود آمده گاهی سخنانم را رک و راحت می گویم گاهی در گفته هایم کند می شوم و چیزی را نمی توانم اثبات بکنم گاه کور می شوم گاه لال گویی که من سال هاست همه چیز را از یاد برده ام برادر تکرار می کنم علائم بیماری بدی در من دیده شده است آه برادر نمی خواستم بگویم و تو را ناراحتت کنم کینه ای در دلم از آدم ها بر جا مانده است که همه چیز را در نزدم مثل یک فرد بیدار اما بی روح تبدیل کرده در داخل خانه ای هستم که اتاقش بوی خاک می دهد و متکایی که دارم سرد است راستی شب ها نیز بی خواب شده ام. برادر همه چیز از تو را به باد فراموشی سپرده ام و خیال دارم تو نیز بدانی ما برادریم اینجا یک نفر هنوز تو را دوست می دارد. ولی برادر هرگز آن روز را که الکل خورده بودم و تو با عصبانیت با من رفتار کردی را فراموش نخواهم کرد البته شاید حق داشتی آخر من که فکر نمی کردم الکل باشد فکر می کردم آب است اصلأ دخیل نبود این نکته را بگویم به هر حال بگذریم-خیال می کنم آدمی مثل تو در درونم به من می گوید الکل می تواند جانم را بگیرد و مرا به آدمی بیگانه تبدیل بکند- برادر نامه هایم را بدون جواب نگذار آخر تا این وقت من برای تو ده ها نامه نوشته ام باید بدانم چرا جواب نمی دهی-نکند..نکند..تو..نه باور نمی کنم تو باید بازگردی_
یادت می آید وقتی یونیفرم های نظامی را به تن کردیم اولین بار می گفتیم این لباسی است که باید تا آخر عمرمان به آن وفادار بمانیم باید رفتاری آمیخته با غرور و اطاعت طلبی از سسله مراتب خود می داشتیم من از صدای کودکان خشنود می گشتم آن ها آن زمان که پشت دیوار مدرسه هایی که حال خرابه اند و موشک ها روی آن ها ریخته شده است به بازی و آواز خواندن می پرداختند بگذار محترمانه بگویم برادر ما در جبهه های مشخصی به خدمت روانه شدیم که هر جا فرصتی داشتیم برای یک دیگر نامه بنویسیم من هر روز پوتین هایم را می پوشیدم و به جوخه می رفتم آنجا نگهبان هایی را می دیدم که مثل آدم فضایی ها لباس می پوشیدند و چهره خود را می پوشاندند-برادر دو سال است که دیگر خبری از تو ندارم و من به دیار بازگشته ام بگو چه شده است برایم بنویس بگو که حالت خوب است فقط کافیست همین را بگویی تا بدانم باز می توانم تو را ببینمت_ می دانی می خواهم فقط همین را بدانم بعد دیگر نامه ای نمی نویسم مگر می شود تو برادرت را از یاد برده باشی آه برادر چقدر تلخ است. این واژه ها را برایت کلمه به کلمه در نامه به کار می برم اگر اتفاقی افتاده است بگو تا به کمک تو بیایم از دوستان قدیمی ات سراغت را گرفتم اما آن ها هم مثل من خبری از تو ندارند شاید آن جا عاشق دختری از کشوری غریبه شده ای با او به تخت خواب رفته ای و حالا نیز که داری این نامه را می خوانی او نیز با تو به کلمات من بنگرد و لبخند زنان تو را تماشا کند-برادر اگر این طور باشد بسیار خوش حال می شوم اما این را بدان این آخرین بار است قلم در دست گرفته ام و روی خط کاغذها برای تو شفاف از همه چیز می نویسم-شاید نگرانی من بی دلیل است اصلا هم اهمیت نمی دهی و کلا نمی خواهی به اینجا بازگردی کسی چه می داند شاید این نامه به دست یک کودک برسد و او با این نامه موشکی درست بکند و آن را روی هوا رها سازد. این نیز ممکن است شتری نامه ام را در دهان بگیرد و فرض چیزی دیگر کند و آن را بجود یا در یک خیابان خویس از باران تند تمام نوشته هایم از بین برود و زیر لگد های عابران له شود_ یادت است برادر مادر همیشه وقتی از پدر می گفت مو به تن مان می ایستاد او مو به مو از پدر و خاطراتش می گفت پدر جنگ های زیادی را دیده است و تا آن وقت نیز در کنار مرز عراق مطالب زیادی را یاد گرفته بود از کمین گاه تا نبرد زمینی با دشمنانی که سودای تجاوز به سرزمین مان را به سر داشتند_برادر من دیگر با مادر مرافعه نمی کنم دختری را برایم زیر سر دارد که هرگاه نامش را به من می گوید تا من از او بپرسم چندان خوش اقبال نیستم خودت که می دانی ممکن است دخترک بی نوا از کله بزرگ من خوشش نیاید. برادر پائیز در راه است و من به سن بالاتر می روم غربتی عظیم کنار خودم احساس می کنم این طور فکر می کنم که هر چیزی مرا احاطه کرده است و هر چه بخواهد از من به عمل می آورد اما باید صبور باشم تا آن وقت که به دیدار تو می آیم_ می خواهم برایت کلماتی را بازگو کنم که شاید از شنیدنشان تو به خودت بیای شاید داری با ما لج می کنی و یا اصلا فقط نامه ها را می خوانی و آن ها را با بی خیالی روی میز کارت می گذاری شاید مامور بالارتبه ای شده ای و حال سربازها وقتی تو از کنارشان عبور می کنی به تو احترام می گذارند یا اصلا ممکن است دوباره از همه چیز دل کنده باشی. مدت زیادی است گرفتار توهم و هزیان گویی های بسیاری شده ام کاش می توانستم ذره ای تکاملم را نسبت به جهان و آن اتفاقاتی که دور و اطرافمان می افتد یکسان بسازم هر چقدر فکر می کنم خسته تر می شوم و به خوابی عمیق فرو می روم_ انسان هایی که با سیاست در کارهاشان و رفتارهاشان انسان را مجاب می کنند تا به آن ها بپیوندی و با آن ها به مقر کسانی بروی که هرگز خیالش را نیز نمی کردی آن ها را ببینی و به آن ها نزدیک شوی مقام های عالی رتبه که به تو به عنوان یک فقیر با جامه کهنه و مندرس می نگرند و پیش شان مثل یک سرباز وفادار حضور به عمل می آوری_می دانم برادر دنیا دایره ای است که ما در آن سازمان یافته ایم تا هر کدام زیر ممالکت خود به خیابان ها برویم و جوری در زمان اسکان گزینیم- خیال می کنم دستانم دارند چیزی که نمی خواهم را می نویسند آن ها مرا به صورتی دچار شک و تردید می کنند همیشه وقتی برای تو می نویسم انگار حسی که سرد مثل یک روز برفی باشد بر دستانم چیره می شود و تمام جان دادن هایم و جان کندن هایم را نمایان می سازد-یک آن به خود می آیم می بینم چقدر ساکتم و ملموس و دشوار لب به سخن باز می گشایم_چشمانم را می بندم خودم را دونده ای می بینم که در جاده ای بی انتها در حال دویدن هستم پاهایم ذوق رفتن دارند آنقدر که مثل روحی خیابان ها را به دنبال بدن نیمه جان خودش همه جا را جستجو بکند_برادر از اینکه بیش از حد برادر خطابت می کنم مرا ببخش من از این کلمه‌ی زیبا لذت می برم-یک بار برابر تو زانو خواهم زد و به تو احترام می گذارم باید بدانی من آن طور ویران شده و آسیب پذیر شده ام که از خود سلب اختیار کرده ام و به دنبال شور و حالی از تخیل های خود هستم از گفتارهای غیرعادی بیزار شده ام- شاید هم وقتی ببینمت بی اعتنا از کنارت عبور کنم و ساعت ها در کهولت ذهن بیمارم خودم را معاخضه کنم که چرا؟!_نه برادر نه من به استثنا تو را دوست خواهم داشت و هرگز چنین رفتاری ملامت آمیز و تکبرورزانه از خود نشان نخواهم داد_بسیار خب حالا باید بدانی من همان برادری هستم که میل به خسارت زدن به کسی را ندارم و بسیار ترحم آمیز رفتار می نمایم حال که پس از جنگ به خانه بازگشته ام نیز همین گونه ام ریش هایم را کوتاه نکرده ام مثل چگوارا لباس می پوشم و شجاعانه سخن می گویم_برادر نیمی از شب فرا رسیده است تندی کردن هایم را در کلماتم که گاهی باعث به روز کنش هایی می شود که در من رخنه می کند را ببخش بعضی وقت ها فکر می کنم ساکن هیچ کجا نیستم و اصلا وجود ندارم انگار که لبه ی پرتگاه بلندی باشم و زیر پایم ناگهان تهی شود و من مثل پری سبک از آن بالا سقوط کنم و لاشه ای از من فقط بر جای بماند و... آه برادر منصفانه نیست من به کراحت سخن گفتم اما آنچه می خواهم بگویم این است چگونه می شود انسان ها یک دیگر را لبریز از خودکفایی و ابتذال کنند من این چیزها را خسته کننده می بینم مثل اینکه پیرمردی سال ها به تنهایی سر کرده است و در واپسین عمر خود در کنار شومینه روی صندلی چوبی در حال اندیشیدن به گذشته های دور خود باشد و در آن حال و هوای عرفانی دار فانی را وداع می گوید. برادر سایه ات مستدام باد تو مثل یک افسر کارآمد خودت را برای ما نمایان ساختی_گاهی وقت ها فکر می کنم این نامه نوشتن ها بی فایده است من برای یک انسان خیالی نامه می نویسم اصلا تو کجا هستی ؟ در جبهه مقدم ، یا آن جا که شب و روزهایش یکی است و همه ی مردمش تنشان بوی گوشت گندیده می دهد آه برادر مریض شده ام بدن درد دارم آنقدر که گویی احساس این را دارم که بیماری بدخیمی گرفته ام و خیال می کنم زیاد زنده نمی مانم.
