دلم را به هر غریبه ای سپردم و در فقدانش سوختم می دانستم حیله است اما به این نگاه های تامل بار آنان دامن می دادم مرا ببخش بانوی من! پسرِ خوبی برای تو نبوده ام شیشه ی احساس و رویایم را شکستم و برای تکه تکه هایش اشک تمساح ریختم! با هر که گفتم و خندیدم و به خودم ترحم می کردم مثل پروانه ای تو را به بازی گرفتم و گاهی از سر لج دست هایت را رد کردم. نازنینم به پای تو نیافتادم و زیر پای هر بیگانه ای له شدم به چشم های هر کسی دل باختم و سودای او را در سر پروراندم یادم رفته بود که پیراهنم روی رخت آویزت است همین کافی بود. بانوی من از کتابی در زیر خاکستر ها در آمده ام تمام کلمات باکره اش را باردار خواهم ساخت. مرا ببخش ستاره ها را فوت کردم و خاموش شدند مانند شن ریختند و من در خیالم مثل یک کودک کنجکاو ستاره ها را در دست هایم مُشت کردم. هر چه کردم اشتباه بود میلِ برگشتن به آغوش تو را دارم مانند سگی برای دلبران بی چشم و رو فرمان بردار بودم بانوی من کنیز شمایم موهایت را هر گاه مشت می کنم خیالم می گوید خوشه های طلایی شالیزار است و این اندیشه در سرم بیدار خواهد شد که روزی از گور بر خواهم خواست و موهایت را در دست هایم دِرو می کنم. بانوی من مانند موسی دریای سرخ را خواهم شکافت و به آبی چشمان تو خواهم رسید. مرا ببخش تقلا می کنم من گناهکارم با هر بادی وزیده ام و به هر سازی رقصیده ام گوشواره هایت را چنگ انداخته ام و زبانم را بد چرخانده ام نگاهم را به هر تنی آلوده کرده ام بانوی من سزاوار آتشم یا باغی پر از گل ها. بگو که بهشت زیباست من معنای هیچکدام را نمی دانم چگونه است که این ایمان از من گرفته شده است. چوپان گرگ زاده ای هستم که دندان هایم برای شکار گوسفند های خود تیز است. از اندام غول آسای زندگی بالا رفته ام اقیانوس را می بینم و شیفته ی چشمان هیولای زیر آب ها می شوم. با گریه های شبانه ام مرا تنها نگذار بانوی من این رفتار یک بیماری است بله بیمارم تو را گاه پیرزنی خیال می کنم که دست های چروکیده ات را دور گردنم انداخته ای و می خواهد خفه ام کند صدای نحیف و اهریمن وارت مرا بسیار می ترساند، نه این تو نیستی من خوب می شناسمت و گاه دختری جوان تصورت می کنم که در وسط جنگل ها رها شده ای و به سمتم خواهی آمد. بال های سفیدت را خواهی گشود و از بلندای صخره ها سقوط خواهی کرد. بانوی من بیشتر از این ها با تو حرف دارم هر چه نوشتم ضمیمه ی احساسم بود و آن را برایت ستاندم.
بانوی من! پری چهره ی من! شما کجا و من کجا بگذارید دست بوس شما باشم بانو حالم بسیار اندوهگین است مانند پسر نوح شده ام که دلم را عصیانگران در استبداد گرفته اند. به شیاطین رو آوردم موی پریشان به رقص در آمدند و سیر می خندیدند و عاشق بازی کردن با آن ها شدم مرا مثال قصابی سلاخی کردند. بانوی من مرا ببخش گیسوی گندم گون تو را نبوسیدم. کاش که می شد مثل کودکی هایم مرا به آغوش بکشی با آن قد و قواره ی کوچکم. از پا فتاده ای در این حوالی ام که روحم را به ارزانی به هر کسی بفروخته ام بانوی من زیبارویان مرا به تمسخر گرفته اند و تهمت عجیب الخلقه ام زده اند به هر کس لبخند می زنم او با حس تنفر به من می نگرد و غمگین و اندوهناک در گوشه ای از این دنیا قدم می زنم. فرقی دیگر ندارد زیر درخت گیلاس خواب باشم یا انجیر همه چیز برایم رنگ سیاه و تیره دارد. بانوی من گویا در چشم های بی نهایت زیبای تو خدا را می شود نگاه کرد و با آن مدت ها حرف زد. مرا ببخش بانوی من روزهای زیادی است که فقط می توانم در خواب نگاهت کنم آنقدر نگاهت می کنم تا خوابم ببرد گاهی وقت ها بغض می کنم و اشک می ریزم و با خودم می گویم اگر تو یک روز نباشی من چه کار کنم! بانوی من فرشته ای با لباس توریِ پُف کرده را تصور می کنم که به قواره ی یک بند انگشت است آهسته می آید یک جا می نشیند و آرام لبخند می زند.