اواسط پاییز بود برای مطالعه یه کتاب حجیم از کتابخونه گرفته بودم که نصفی ازش رو خونده بودم اما نصفی دیگش مونده بود
هوم هوم صدای مادرم رو می شنیدم که داشت من و صدا می زد و من احساس سنگینی شدیدی می کردم.
"هی پسر خوابی با توام بیدار شو سرت لای کتاب مونده این کتاب چی داره هی می خونیش پا شو صورتت و یه آب بزن... هاان... هی باتوام"
"چیه مامان بزار بخوابم نمی تونم از سر جام پا شم پاهام حرکت نمی کنن..."
"چی! معلومه خب سه روزه خودتو توی اتاق زندونی کردی پا شو بیا برو بیرون یه هوایی به کلت بخوره پوسیدی"
"مامان می گم نمی تونم پاشم متوجه می شی یا نه دست از سرم بردار"
"خیلی خب پس این طور سیب برات پوست گرفتم گذاشتم توی بشقاب گذاشتم کنار لیوانت روی میز"
"هوم ممنون خیلی خستم دلم می خواد باز بخوابم اصلأ نمی تونم پاهام تکون بدم"
"دست بردار از این مسخره بازی فهمیدی تا چند دقیقه دیگه از اتاق می یای بیرون خیلی خب من رفتم"
"پاهام و به زور راست کردم و هر بار روی زانو می افتادم انگار استخوان نداشته باشم"
مادرم حکم این رو داشت که هر بار وقتی خوابم کتاب رو از روی صورتم بر داره من و بیدار کنه یا اینکه اگه ببینه چراغ مطالعه روشنه خاموشش کنه از بس که توی خونه مونده بودم افسردگی گرفته بودم شب های زیادی بود که تا خود صبح بیدار بودم وقتی توی راهرو راه می رفتم مثل یه مرده ی متحرک شده بودم چند بار هم باعث شدم تا خواهر کوچولوم از دیدن من بترسه یه بار اون مثل برق به سمتم دوید و دستاش و دورم حلقه زد من داشتم با موبایل با یکی از دوست هام حرف می زدم یادم نمی یاد درباره ی چی بود خواهر کوچولوم پاچه ی شلوارم و گرفت و گفت :
"داداش، داداش می شه من و ببری دستشویی !"
"هان! چی! تو دیگه بزرگ شدی باید خودت بری"
نگاهش رو از من برنمی داشت و تقلای شیرینی توی چشماش موج می زد تماس رو قطع کردم مجبور شدم ببرمش اون بعد از اینکه کارش و تموم کرد بالا و پایین پرید و مثل یه روباه پنجه های کوچیک شو روی صورتم کشید اون حدودا سر هم ۴۰ سانت می شد...
طی ساعاتی از شب دوس داشتم که به دامن شب پناه ببرم و به خودم بقبولونم که از تاریکی نمی ترسم به جاده ای تاریک می رفتم و اونجا روی نیمکت پاهام رو روی هم می زاشتم و می‌نشستم حس خوبی بود تا حدودی می شد گفت اندک تعدادی آدم هم که البته همشون ناشناس بودن رو می دیدم با چهره های متفاوت اونجا جایی نزدیک به یک خیابون که از اونجا می تونستی به یک خیابون خلوت برسی این هم بگم جای هپروتی بود و هر کس پا شو به اونجا می زاشت مطمئنا گم می شد
قوز کرده بودم این مشکل همیشه باهام بود حتی تو مدرسه پاهام رو زمین سائیده می شد مثل یه آدم معمولی داشتم توی اون خیابون پرسه می زدم دقایقی جلوی یه اتاقک چوبی اطراق کرده بودم که یک دختر و پسر از توش بیرون امدن با دیدن من حول کردن پسره آب دهنش و قورت داد و بعد دست دختره رو گرفت و به سمت خیابون رفت دختر یه تاپ و یه دامن کوتاه به تن داشت و پسر یه پیراهن بلند و شلواری کتان پوشیده بود دختری که همراهش بود یه بار سرش و چرخوند و به سر تا پام نگاهی سر سری انداخت لب های آلبالویی رنگش و فشار داد و چشماش و بست.
دقایق آخر شب، شب گردی های بی وقفه ام رو به پایان می گذروندم که یه مرد با یه بارونی سیاه که موهای لَختش روی چشم هاش و پوشونده بود رو به روم ظاهر شد ابتدا ترس برم داشت و خیلی ترسیدم زیرا داشت به سمت من قدم بر می داشت و با هر قدمش قلبم تند تر می زد با قدم های نیمه اش از کنارم مثل اجل معلق عبور کرد و به انتهای خیابون رفت... به خونه رفتم مامانم و خواهر کوچولوم خوابیده بودن.
وقتی چشمام و باز کردم دیدم روی تخت ولو شدم و خوابم برده عقربه ی ساعت روی ۸ و ربع بود از چیزی که دیدم خیلی ترسیدم موهام! آره یه مشت از موهام توی دستم بود کم کم ریزش مو گرفته بودم و از بس خواهر کوچولوم با اون دستای کوچکیش موهام و توی مشتش محکم می کشید و طوری که انگار از این کار لذت می برد. مادرم یه نیم روی عسلی توی ماهیتابه درست کرد اونقدر گرسنم بود که می خواستم همه شو بخورم یه لقمه خوردم و بقیه رو به خواهر کوچولوم دادم و اون با شیطنت همیشگی از زیر میز صبحونه پاورچین پاورچین امد و یه هو توی بغلم افتاد و منم حسابی قلقلکش دادم و بوسیدمش و اون ساده گانه می خندید.
صبح اون روز بارون ریز تندی می بارید و تا شب بند نیومد و مثل همیشه افسرده توی اتاقم بودم صبح فرداش هم همین طور بود و هوا انگار می خواست تا چند روز یک بند بباره. یه بارونی بلند پوشیدم و به سمت پاتوق همیشگیم خیابون کنار خونمون رفتم بارون همچنان صورت خیابون رو می شست. دوباره مرد بارونی پوش توی خیابون بود که این بار سریع تر حرکت می کرد نیمی از صورتش رو این بار دیدم ریش سفیدی داشت با صورتی استخوانی و لب هایی پهن موهای بلندش روی صورتش تکون می خورد. می خواستم به خونه برم بارون شدید تر شده بود مرد بارونی پوش رو نمی دیدم انگار محو شده بود. نور کور کننده ی ماشین پلیس توی چشمام افتاد یه لحظه جا خوردم و سر جام بی حرکت ایستادم دو مامور پلیس با اسلحه به طرف من با صدای بلند گفتن
"دستات و بزار روی سرت حرکت اضافی نکن وگرنه شلیک می کنم"
چیزی به ذهنم نمی رسید نمی تونستم چیزی بگم فقط جمله ای که تونستم به زبون بیارم این بود
"به چه جرمی؟!"
دستبند بهم زدن من و سوار ماشین کردن و تو بازداشتگاه از من سوالاتی شد روزنامه ای رو بهم نشون دادن که عکس مرد بارونی پوش تو اون روزنامه ی حوادث بود دنبال مجرمی سابقه دار بودن مردی که بارونی پوشیده بود و من با اون بارونی لعنتی که اون شب به تن کردم مورد شک و شبهه ی پلیس قرار گرفتم.
دختری جوون رو برای شناسایی آوردن نفس راحتی کشیدم با خودم گفتم حداقل اون دختر می تونه من و از این مخمصه نجات بده و بتونم آزاد بشم اگه چهره ی مرد بارونی پوش رو دیده باشه مطمئنا من و تشخیص می ده باز دست هام می لرزید و حس بدی داشتم چقدر نفرت انگیز بود وقتی دختر تو اتاق بازجویی حاضر شد باورم نمی شد و باورش برام خیلی سخت بود اون دختر همون دختری بود که دو روز پیش همراه با پسری دیده بودم. نگاهی مسلوب به من کرد صورتش مثل گچ سفید شد و اشک های مرواریدبارش روی گونه های صافش زیر لامپ اتاق بازجویی می درخشید طوری نگاهم کرد که پلک نمی زد بازرس دور دختر چرخی زد و پشت سرش ایستاد و با صدایی از ته گلو گفت :
"شما این جون رو می شناسی ؟! قشنگ فکر کن ببین جایی اون و ندیدی ؟! ...
اون با کمی مکث جواب داد
" ن ه ن ه اون نیست "
با این جمله ای که دختر گفت از ته دلم احساس خوش حالی کردم و دوس داشتم به پاش بیوفتم و ازش ممنون بشم...
"شما گفتی اون یه بارونی پوشیده این هم بارونی تنش هست قشنگ فکر کنید"
"نه، نه، اون مسن تر بود"
کلید دستبند رو باز کردن مچ دست هام درد گرفته بود به خونه رفتم ساعت حول و حوش ۱ بامداد بود. نمی تونستم بخوابم گرفتن من جای مرد مسنی که بارونی پوشیده بود و ماجرای اون دختر که امشب دیدمش فکرم و درگیر کرده بود... تو همین فکر ها بودم که موبایلم زنگ خورد شماره ی یه فرد ناشناس بود هر چقدر گفتم الو شما؟ چرا حرف نمی زنید فقط صدای نفس هاشو می شنیدم... تا چند بار زنگ زد آخرش به حرف امد صدای نازک دختری پشت موبایل رو می شنیدم که به زور می تونست کلمات رو جا به جا کنه انگار بغضی عظیم توی گلوش گیر کرده بود.
"آقا ببخشید مزاحم شدم شماره ی شما رو از اداره پلیس گرفتم اون شب خواستم بدونم شما چرا اونجا بودید!"
با کمال خونسردی جوابش رو این طور دادم
"من برای چند دقیقه خلوت کردن و قدم زدن به اون حوالی رفته بودم من امشب خیلی ناگهانی با پلیس برخورد کردم نفهمیدم چی شد و هنوز هم گیج هستم"
"اوه من شما رو درک می کنم بله متاسفانه این اشتباه همیشه از پلیس ها سر می زنه لطفأ راستش رو به من بگید شما مرد بارونی پوش رو دیدید؟"
کمی مکث کردم هر چقدر به ذهنم فشار آوردم به این باور رسیدم دلیلی نداره دروغ بگم
"بله من دیدمش فقط تو یک لحظه و بعد از اون تو امتداد خیابون محو شد به طوری که اصلأ اونجا نبوده"
"اوه اهوم من از شما ممنونم که راستش رو گفتید ببخشید فقط یک سوال دیگه شما چرا امشب بارونی پوشیده بودید؟"
"هوم خب هوا به شدت بوران داشت و من تصمیم گرفتم بدون بارونی از خونه بیرون نیام هیچ به ذهنم هم نمی رسید که بخواد همچین اتفاقی رخ بده"
"هوم"
"می شه منم یه سوال از شما محترمانه بپرسم"
"اهم بله بپرسید اختیار دارید"
"اون مرد بارونی پوش کیه؟! چیکار کرده"
صدای حق حق رو از پشت گوشی شنیدم صداش و صاف کرد و این طور گفت
"اون روز ما از اتاقک اجاره ای به شهر می رفتیم تو نیمه ی راه به یه کافی شاپ رفتیم و قهوه سفارش دادیم مرد بارونی پوش به طوری که صورتش معلوم نمی شد از دور به من خیره شده بود به دوست پسرم این موضوع رو گفتم خواست به طرف مرد بارونی پوش بره اما من مانع شدم"
"خب این همه ی اتفاق بود!"
"نه ماجرا این جا تموم نمی شه ما با یه وَن به شهر در حال حرکت بودیم به یه اقامتگاه رسیدیم که دوست پسرم گفت شب رو اونجا بمونیم من قبول کردم اتاق گرفتیم وقتی مرد بارونی پوش رو توی اقامتگاه دیدم خیلی ترسیدم اون تموم مدت تعقیبمون کرده بود این بار چیزی به دوست پسرم نگفتم... به اتاق رفتیم وقتی دوست پسرم به سرویس بهداشتی رفت مرد بارونی پوش وارد اتاق شد و دستای قدرتمندش و روی گلوم گذاشت و با تموم قدرت فشار می داد نمی تونستم حتی جیغ بکشم دوست پسرم اون رو از پشت گرفت و هل داد اما اون به سمت دوست پسرم رفت و با چند ضربه ی چاقو دوست پسرم رو به قتل رسوند و از اونجا فرار کرد"
"واقعأ متاسفم نمی دونم دلیل این کارش چی بوده اما این طور فکر می کنم یک فرد روانی بوده ...الو... الو... خانوم... الو..."
ادامه دارد...
