بارونی ۲

...اون قبل از اینکه این حرف و بزنم گوشی رو قطع کرده بود باز شماره شو گرفتم اما مشغول بود با خودم فکر می کردم که مرد بارونی پوش کیه؟ احتمالأ اون یه قاتل سریالی هست! که فقط به قتل سوژه هاش فکر می کنه و بعد هم می ره و سر به نیستشون می کنه... صدای قطره های بارون از پشت پنجره می امد صدای بادی هم به روی چفت پنجره می خورد و به صدا در می آوردش دلم به حال دختر بیچاره می سوخت اون سنی نداشت و خیلی نوجون بود حتمأ الان شب اذاب آوری رو داره طی می کنه... نیمه های شب بود بیرون از اتاقم یه سایه ی نسبتأ بزرگ روی دیوار دیدم یه چیزی که داشت توی راهرو آهسته راه می رفت و تا حدودی هم می تونستم صدای پاشو بشنوم فکر کردم خیال برم داشته خودم و به خواب زدم صدای پاهاش نزدیک تر شد سرم و به طرف صدا چرخوندم چیزی که می دیدم قابل باور نبود یه چیز خیلی کوچولو که پارچه ی سفیدی روی سرش بود داشت به طرفم می امد زبونم بند امده بود و می خواستم داد بزنم کاملأ مثل یک روح سفید پوش بود پارچه ی سفید از روی سرش سُر خورد و روی زمین پهن شد اون موجود کوچولو خواهرم بود چشماش تقريبأ بسته‌ و نیمی باز بود باروم نمیشد که داشت توی خواب راه می رفت چند بار صداش کردم ولی توجه نکرد چند لحظه بعد اون با یه نیش خند زبونش و بیرون انداخت و یه لحظه شبیه خل و چل ها شد و مثل وزغ جَست زد و به صورتم چسبید

" هی داری چکار می کنی با توام دختره ی دیونه عقلت و از دست دادی نزدیک بود زهره ترک بشم این چه کاریه"

"خب یکی طلبت بود یه بار من و تا حد مرگ ترسونده بودی"

داشتم موهاش نوازش می دادم و به این صورت بهش گفتم

"هان!!! خب از روی عمد نترسوندمت... خب دیگه تکرار نشه باشه کوچولو"

قیافه ش و مظلوم کرد و با کلمات بچه‌گانه گفت

"باچه ولی خودت کوچولویی"

اون بعد از این جمله به سرعت از اتاق بیرون رفت.

چند روز بود که مداوم بارون می بارید و بند نمی امد صبح روز چهارشنبه هوا سکوتی رو بلعیده بود که حس تهوع آوری داشت این و می تونستم کاملأ متوجه بشم و من با حسی بی رمق و کسل آور توی اتاقم دراز کشیده بودم شب اون روز دوباره دختر ناشناس زنگ زد و در حالیکه صداش می لغزید این طور گفت

"باید ببخشید آقای محترم که من دوباره مزاحم شما شدم خواستم بگم خیلی از این روزها می ترسم دائم فکر می کنم هر لحظه مرد بارونی پوش سراغم بیاد و من رو بکشه من تنها زندگی می کنم"

"نه استدعا دارم من شما رو درک می کنم این هراس شما رو می پذیرم چه کمکی از دستم بر می یاد"

"می تونم از شما خواهشی داشته باشم آقا"

"هوم بله بفرمایید"

"پلیس داره به جستجوش ادامه می ده اما من باز خیالم راحت نیست من از شما خواهش دارم که اگه جایی با مرد بارونی پوش برخورد کردید سريعا به بنده اطلاع بدید"

"ببینید من سعی مو می کنم که بتونم راجع به مرد بارونی پوش اطلاعات کسب کنم و اگه دیدمش حتمأ باهاتون تماس می گیرم"

"من خیلی خیلی از شما ممنونم شما لطف بزرگی به من می کنید ببخشید می تونم با شما آخر هفته یک ملاقات کوتاه داشته باشم"

"آخر هفته! بله حتمأ خودم و به شما می رسونم"

نمی دونستم چرا دارم این کار و می کنم انگار داشتم شجاعت به خرج می دادم داشتم تو دل یه ماجراجویی خطرناک می رفتم اون آدرس رو داد و بعد روز جمعه ساعت ۸ صبح با من تماس گرفت به جایی که گفته بود رفتم از من خواست صورتم و بپوشونم و ماسک بزنم این طور گفته بود که شاید مرد بارونی پوش ما رو با هم ببینه این حرفش من و کمی به فکر برد و برای لحظاتی خاطره ی تلخی از سرم گذشت... توی یک کافه ی کوچیک با هم قرار گذاشته بودیم تموم لباس هاش سیاه بود از جمله لاک روی ناخن هاش رُژی که روی لب هاش زده بود هم سیاه بود با چشم های بادومیش بهم زل زده بود اون مثل ساحره ها بود روی صندلی نشست پاهاش و روی هم انداخت و با صدایی ملیح شروع به صبحت کرد چشم های سیاه ماتی داشت اون لحظه انگار گوش هام هیچی نمی شنیدن به لب هاش که می جنبید نگاه می کردم دخترک دستشو جلوی صورتم تکون داد و گفت

"آقا حواست بهم هست با شمام"

"هاان! نه بله حواسم هست"

"خیلی خب داشتم می گفتم"

اون از رابطه ش با دوست پسرش گفت و از تمومی جزئیات کوچیکی که براش تو این مدت اتفاق افتاده بود و من مثل یه پسر خیلی آروم داشتم به حرفاش گوش می دادم

از توی کیف کوچیک چرم سیاه رنگش پاکت سیگاری رو در آورد با لبخندی گفت

"نمی کشید"

"نه ممنون"

سیگارش رو روشن کرد و با ولع سیگار رو پُک می زد در حالیکه سیگار می کشید و دودش و توی هوا ول می داد حرف می زد

"من چند شبه کابوس می بینم نمی تونم چشم روی هم بزارم همش صورت مرد بارونی پوش رو جلوم می بینم خیلی می ترسم من دختر ترسویی ام!"

"نه این طور نیست هرگز هر کس جای شما بود هم به این افکار تن می داد و نمی تونست به همین راحتی ها فراموشش کنه پس نباید انقدر خودتون رو سرزنش کنید"

"هوم من وقتی دیدمتون فکرش و می کردم شما خیلی آدم با شخصیتی باشید"

"ممنونم شما هم خیلی متین و با وقار هستید"

سرش رو پایین انداخت ته مونده ی سیگارش و روی میز کافه خاموش کرد

"خفه شو؛ خفه شو؛ خفه شو"

"هاان! با منید؟!"

" نه نه باید ببخشید نه من از بچگی با خودم صحبت می کنم دچار حمله ی عصبی شدم من خیلی استرس دارم نه با شما نبودم لطفأ لطفأ ناراحت نشید"

دستش و زیر چونه اش گذاشت و با لبخند نگاهم می کرد انقدر غمگین بود که کبودی رگ های نازک زیر چشم هاشو می تونستم ببینم بغض کرده بود نیمی از موهای سیاه لَختش به صورتش چسبیده بود حسابی عرق کرده بود با اون نگاه التهاب انگیز صورتش و بالاتر آورد و مثل یه ابر پُر از بارون ترکید صورتش خیس شد رُژ زیر خط چشماش مثل جوهر سیاه روی صورتش‌ لغزید و پایین امد.

خیلی دلم براش سوخت دخترک بیچاره

"خواهش می کنم به خودتون مسلط باشید شما نباید به همین زودی خودتون رو ببازید اتفاقی که افتاده دردناکه امیدوارم بتونم تو این مدت برای شما دوست خوبی باشم من نهایت سعی مو می کنم"

با صدای گرفته و خفه شده این طور گفت

"خیلی ممنونم آقا هوم کاش؛ کاش همه ی اینا یه خواب بوده باشه"

از جاش بلند شد انگار خیلی خسته باشه با اون حالت گفت

"خیلی خب من باید برم باهاتون تماس می گیرم"

"ببخشید فقط اسمتون چیه!"

با لبخند ملیحی گفت

"من؟ مژده ... خیلی خب فعلأ"

به خونه برگشتم به هر جای خونه که می رفتم چشمای مژده رو می دیدم دائما صداش توی گوشم بود شب تاریکی بود به جاده ی خلوت همیشگی رفتم یک زن که پاهاش کمی می لنگید و یک دختر کوتاه قد از اونجا عبور کردن از ته جاده یه مرد با پالتویی بلند رو دیدم مرد بارونی پوش بود! تصمیم گرفتم تعقیبش کنم حس خوبی نداشتم همون لباس های قبل رو پوشیده بود وقتی نفس می کشید بخار از دهنش بیرون می امد و تو هوا پخش می شد خیلی با احتیاط به دنبالش رفتم خیلی تند راه می رفت به مژده زنگ زدم اما بر نمی داشت بعد از چند بار زنگ زدن جواب داد و گوشی رو برداشت خواب آلود بود و بعد گوشی رو قطع کرد مرد بارونی پوش توی چشم به هم زدن سوار یک ماشین شخصی شد و رفت.

فرداش صبحِ زود مژده زنگ زد و برای شب قرار گذاشت ببینمش به یه خونه رفتیم که یک پیرزن اونجا بود و با دیدن من بهم خیره شد لبخند ترشی زد و به اتاق دیگه ای رفت مژده به صورت یک مهماندار از من پذیرایی کرد اما اون گفته بود تنها زندگی می کنم! مژده چایی گذاشت و فنجون رو پر کرد همچنان که داشت چایی می ریخت به من نگاه می کرد موبایل مژده زنگ خورد و با اظطراب به موبایل خیره شد دوباره سیگار روشن کرد مشغول کشیدن شد وقتی خواست موبایلش و برداره از کیفش یه اسلحه ی کوچیک روی زمین افتاد اسلحه رو برداشت و به طرفم گرفت و به چشمام زل زد و بلند خندید

"هی داری چیکار می کنی"

"اوه نه نترس من یه دختر ظعیفم خب از وقتی مرد بارونی دوست پسرم رو به قتل رسوند این اسلحه رو گذاشتم توی کیفم تا وقتی دیدمش نتونه بهم آسیب بزنه حتی وقتی شب ها می خوابم این اسلحه رو زیر بالشم می زارم"

"لطفأ مراقب باش فکر کردم واقعأ می خوای بهم شلیک کنی"

اون با صدای بلند خندید و به من اشاره کرد

"می تونم بپرسم از کجا آوردیش"

"عا عا این دیگه به من مربوطه"

"هوم راستی یادم رفت بهت بگم من مرد بارونی پوش رو دیشب دیدم اما هر چقدر بهت زنگ زدم تو رد می دادی"

"واقعأ؟ کجا؟"

"توی خیابون همون جا که قبلأ دیده بودمش"

"خب خوبه تونستی سرنخی ازش گیر بیاری"

"نه نتونستم"

"خیلی خب اشکالی نداره دیگه برو منم باید برم"

"باشه من هم چند شبه بی خوابم دوباره می بینیم هم و؟!"

"هوم نمی دونم اگه امکان باشه"

وقتی به خونه رفتم لباس هام رو در آوردم و دوش گرفتم در حال دوش گرفتن همش به مژده فکر می کردم صداهاش و نفس کشیدناش و تموم کلماتش توی ذهنم پخش می شد مژده شب باهام تماس گرفت و این طور غافلگیرانه به همه چیز پایان داد

"من ازت ممنونم تا اینجا همراهم بودی اما دیگه نمی خوام خودت و به دردسر بندازی اگه هر جا مرد بارونی پوش و دیدی ازش فاصله بگیر و هیچ وقت در موردش با کسی صحبت نکن دیگه نمی خوام باهام‌ تماس بگیری و نمی خوام ببینمت عذر می خوام خدانگهدار"

بعد گوشی رو گذاشت و بوق اشغال خورد دقیقه های زیادی به فکر فرو رفتم نمی دونم چطور یه هو رفتارش تقییر کرد... یه شب از شب ها به صورتم ماسک زدم و به خیابون رفتم در عین ناباوری دوباره مرد بارونی پوش رو دیدم این بار صورتش کاملأ نمایان بود تموم فکرام اشتباه بود اون آدم مسنی نبود بلکه یک جوان بیست و اندی ساله بود چشم های آبی رنگ داشت و موهای جوی گندمی و قدی نسبتأ بلند بعد از خیابون گذر کرد می خواستم برای آخرین بار تعقیبش کنم به دنبالش رفتم پشت تلفن کارتی خیابون پنهون شده بودم مرد بارونی پوش به دو طرف خیابون نگاه کرد و به آپارتمانی رفت دختری اندازه قد و قواره ی مژده از در آپارتمان بیرون امد! نه! درست می دیدم اون مژده بود دامن و پیراهن کوتاه سفید رنگ به تن کرده بود روی نوک پاهاش ایستاد و لب های قاتل معشوقش و بوسید بارونیِ خیسِ مرد رو محکم توی مشت های کوچیکش گرفت.

افسردگی گرفتم و بعد از مدتی دیگه هیچ وقت اونجا ندیدمش. من هر شب یه بارونیِ خاکستری می پوشم و به اون خیابون می رم.