نشانه ها

من از تو می نگارم

از طلوع یک دم

خورشید بی کرانی

که در نوردیده...با غم

نگار نیک زاده

تبسمی دگر کن

من ماهتاب عشقم

بنام من سحر کن

اما بدان که عشقیست

بین من و تو ماهتاب

اگر چه دوریم زه هم

اما همیشه هست باز

راهی که تو بیایی

منم که انتظار

چشم به گردشی که

رساندم به آن جان

اگرچه بی قرارم

همیشه در تب و تابم

اما برای این عشق

گذشتمم از جانم

دانم که میدانی

اگر رسم به خورشید

جهان به هم کشاند

امروز برای اويست

که ایستاده ام به سطح

سطحی از خودم نیست

بخششی ایست به عالم

دستم به آسمان است

تا که اشاره اید

هرکه رود پی خویش

آن بذر عشق که کاشته است

تا درود پی خویش

من تو از که... دوریم

دور ی به بی راهی

چشمانم نديدش

آن آشکار...نهانی

جمعی در پی خویش

من نام تو بدیدم

آنجا که رفتم از تو همه به من... خنديدن

صدایشان رسا بود...

احمق ببين کجا رفت..!!?

اما دلم که باتوست...رویای من سحر کرد

من در پی سبزه زار

درب بهشت باز شد بعدی

دگر نشسته ام

ان خانه زود فنا شد

سطح که زمین نیست

آدم دگر همین نیست

عالم مقدس است و..

آنجا که غم ...به رنگ نیست

دانی که من چه گویم اما

حسی که بجز من نیست

آدم دگر به معنا

رسیده ام به آنجا

یا رب

به پیک دیگر

خيسانديم به والله

نه دانم که اینجا نه ماندم به آنجا

چشمم دگر ببيند

جسمم توان ندارد

بگیر از صبويم

خاکی دگر نخواهم

آزاد گشتم از خویش

قفس دگر نخواهم

اشرف ببين خلايق

در بند خویش اسیرند

ملک و زر سیم و .. در پی یک هويجند

راست تو گفتی ای یار

بس است... حال بشو تو بيدارّ....