
دوست دارم برایت بنویسم اما نمیدانم چه بگویم از کجا شروع کنم ....
بیا به خیالاتمان برویم در آنجا که کسی نیست فقط منو توییم در آنجا به چشم های زیبایت نگاه کنم و به تو بگویم که آنها از غروب آفتاب و ابر های پشمکی زیباتر هستند...
بیا در خیالمان به قعر آسمان پرواز کنیم من همیشه آرزویه بال هایی در پشت سرم را دارم، بیا در خیالمان به آن سو پرواز کنیم بیا به قلعه هاول سری بزنیم، بیا به شهر ارواح برویم، بیا به تماشای ابرهای پشمکی آبی و بنفش بنشینیم ، بیا به بلند ترین جای آسمان برویم بستنی بخوریم و به تماشای شهر بنشینیم ، بیا در زیر باران خیس شویم و برقصیم، بیا به دریا برویم و از صدای موج دریا لذت ببریم، بیا به ماه برویم و چند روزی در کنار ماه بمانیم ، بیا به دوست داشتن ها نگاه کنیم، بیا به بالای قله های برفیِ پر از مِه سفر کنیم
بال هایت را باز کن زیبا ترینم با من پرواز کن، در خیالمان پرواز کن
باید از واقعیت دور شویم،باید در رویا بمانیم و غرق شویم چند روز
بیا به خورشید سفر کنیم ، من به تو قول میدهم که اتفاقی نخواهد افتاد....
شاید خورشید از دیدن منو تو به کره ای از گل های آفتابگردان تبدیل شد..
بیا کمی به خودمان در این بالا استراحت بدهیم ،برایم بخند ، بخند که خندتو از هر چیزی که تصورش را بکنی زیباتر است
باید یک سری هم به دشت لوندر ها بزنیم، لوندر ها باید به تو بگویند من چقدر عاشق تو هستم، آری عشق!
عشق چیز عجیبی ست، ناگهان به سراغت می آید درست همانجا که حتی فکرش را نمیکنی ،یک هو یک آدم قلپی میوفتد وسط قلبت ، ناگهان تورا از این رو به آن رو میکند
تو در من رخ داده ای ، تو در من رسوخ کرده ای، تو مرا عوض کردی و حال من عاشق دیوانه ی توام.
عشق معنا ندارد ، عشق معنا نمیخواهد، عشق عشق است! عشق را باید معنا داد
عشق مانند چشم های بادمی ات
عشق مانند خنده هایت
عشق مانند تو !
کاش میشد تا ابد در خیالمان زندگی کنیم.
اما اینها تمامشان فقط یک رویا هستند
باید از قعر آسمان به پایین برویم
باید از ابر های پشمکی رد شویم
باید از دشت لوندر خداحافظی کنیم
باید به رفتن قلعه هاول نگاه کنیم
حتی باید از شهر ارواح هم برویم
باید به خودمان برگردیم،به دنیای واقعی!
شاید همه این ها یک رویا باشند
اما عشق من به تو رویا نیست
و باید بگویم من با تمام وجود عاشق تو هستم
من با تو شکفتم
راستی بسیار مشتاقم که دوباره تو را ببینم و دوباره هوایی که تو نفس میکشی را نفس بکشم
میدانی چرا ؟!
چون تو می آیی و به آن قسمت از قلبم که اکلیلی است دست پیدا میکنی ، می آیی و کلمات را از لابه لای شیار های ذهنم بیرون میکشی ، تو می آیی و آن قسمت از من را که مدت هاست خاکستری ست را زرد و بنفش میکنی ، تو وجودت در زندگی ام ضروریست سعی نکن که مرا تنها بگذاری با خیالاتم ...
بودنت حال مرا خوب میکند:)


رها رادمهر_