
بیا فرض کنیم خانه مان در اعماق دل آسمان در میان ابر های پشمکی قرار دارد.
آن بالا فقط منو توییم دور از شلوغی ها دور از آدمها دور از همه چیز....
صبح ها با بوسه هایم از خواب بیدار میشوی در بالای بالکن مان مینشینیم و همان صبحانه مورد علاقه ات را میخوریم با عشق نگاهت میکنم و از دید خودم از تو عکس میگیرم و در حالی که تو غر غر میکنی تند تند عکسبرداری میکنم ، شگفت زده عکسهایت را نگاه میکنم قند در دلم آب میشود همانطور قربان صدقه ات میروم و با خوشحالی نشانت میدهم تا ببینی آنطور که فکر میکنی نیست تو خیلی زیبایی آن صورت سفید و قشنگت مانند ماه میماند آن مژه های بلند و چشمای قهوه ای رنگت هوش از سر آدم میبرد هر دفه که نگاهت میکنم قلبم ذوق زده میشود. فقط مانده ام که با دل من چه کار کرده ای که هر موقع تورا میبیند انگار دفه اولش هست که با همچین آدمی روبرو میشود...
هرچقدر از تو و زیبایی هایت بگویم کم است زبانم عاجز از اینهمه زیباییست.
بعد از خوردن صبحانه میرویم همان جای همیشگی مان در بلند ترین جای آسمان سرم را روی پایت میگذارم ترکیب صورت تو و ابر های پشمکی را میبینم با دوربین کوچک قدیمی ام وقتی حواست نیست از آن زاویه عکس میگیرم تو با موهایم بازی میکنی، باهم کلی صحبت میکنیم و ابر ها را تماشا میکنیم .
به رسم همیشگی مان بعد از شام هم به همانجا میرویم تا ماه را تماشا کنیم درکنار هم دراز میکشیم و در سکوت و سیاهی شب فرو میرویم. لذت میبرم از این قاب، آسمان ،ماه، یک او که هست، ذوق چشمانش، این دوست داشتن ها تمام اینها را با وجودم میپرستم .
خودش خبر ندارد اما من از دید خودم از او کلی عکس گرفته ام میخواهم به او ثابت کنم که چقدر زیباست ....
دلم میخواهد از تمام لحظاتی که چشمانم او را میبینند ثبت شوند تمامشان ،شما نمیدانید او چقدر زیباست.....
رها رادمهر_