
میخواهم برایت نامه بنویسم اما نمیدانم از کجا باید شروع کنم. مستقیم سر اصل مطلب میروم . بشدت دلتنگ تو هستم تو نمیدانی نمیفهمی حتی زره ای هم حسش نمیکنی ولی دلم برایت لک زده .نمیدانم چه صدایت کنم نیمه من یا ،نور من یا ،ماه من افسوس که خودت هم نیستی تا بگویی چه صدایت کنم خیلی قبل تر ها« تمام من »صدایت میکردم .میدانی یک روزی باید تمام جاهای خالی که نبودی برایم را پر کنی با بودنت.بودنت در زندگیم مزه لیمو ترش میدهد . انگار در سرنوشتمان نوشته شده که باید در این دوری و دلتنگی جان بدهیم اما میخواهم بدانی هیچوقت صورت ماهت را با تمام جزئیاتش از یاد نخواهم برد . این دلتنگی و دوری را با مکالمه های طولانی کمی میشود پر کرد فقط کمی .... اصلا دلتنگی را به چه طریق میتوان جمع کرد ؟!من این راه را اصلا بلد نیستم:) میخواهم بدانی هیچوقت لبخند زیبایت را فراموش نخواهم کرد تمام من ... میدانی بعضی شب ها دلتنگی بدجور به سراغم می آید گلویم را در دستانش میگیرد و فشار میدهد با فشار هایش اشک هایم سرازیر میشود خیلی درد دارد خیلی... اما به امید روز های قشنگی که باورشان دارم تحمل میکنم میدانم که روز های فوق العاده ای پیش روی ماست.... تو قشنگترین آدم زندگی من هستی خیلی قشنگ و این را خودت نمیدانی.. آرامشم با تورا ، با یک دنیا عوض نمیکنم?
چه دنیای عجیبی
چه روزگار غریبی
من برای تو مینویسم همه میخوانند الا تو......
رها رادمهر_