
دیگر به این اهمیت نمیدهم که نوشته هایم یا متن هایی که برایت مینویسم یا هر چیزی که راجب تو هست و به تو مربوط میشود را نادیده میگیری اینها را از خودت یاد گرفته ام که اهمیت ندهم درست از همان موقعی متوجه این شدم که من و دوست داشتنم را نادیده میگیری من هم یاد گرفتم شبیه به تو باشم وقتی فهمیدم کار از کار گذشته و تو ، من را آن طور که باید دوست نداری دیگر برایم اهمیت نداشت که به نوشته ها و صحبت هایم واکنش خاصی نشان میدهی یا نمیدهی از آن روز به بعد فقط برای خودم نوشتم .
تو حتی حضور من را هم نا دیده میگیری و این درد ناک است . عیبی ندارد بالاخره یکروز متوجه این میشوی و دیگر آنجا کار از کار گذشته میدانی خسته ام از اینکه همش من اهمیت بدهم به تو همش من نگران تو باشم همش من دوستت داشته باشم همش من به تو فکر کنم همش من اولین پیام را بدهم همش من من من.
من خیلی ازت محبت و توجه گدایی کرده ام ،اما تو هیچ کاری نکردی... همیشه طوری رفتار کرده ای که انگار مجبوری من را تحمل کنی...
تو خیلی وقت هست که چشمان لعنتیت را به رویم بسته ای و من را نمیبینی و مدام در حال تکرار این کاری.
من نمیخاستم که تمام وقت برای من باشی و به من فکر کنی من نمیخاستم همه را بخاطر من رها کنی نه من نمیخاستم اینطوری، من فقط گفتم با من طوری رفتار نکن که احساس کنم یه موجود اضافی و بیخودام و تو دقیقا همین کار را کردی . انگار از اینکه مرا بازیچه خودت کردی و عذابم میدهی لذت میبری.
من هم قلب دارم ،احساسات دارم ، یکهو خسته میشوم و بیخیال همه چیز میشوم....
اما اگر روزی پشیمان شوی و باز به سمت من برگردی من با کمال میل قبول میکنم چون از دوست داشتن من به تو چیزی کم نمیشود من فقط یاد گرفته ام که اهمیت ندهم به تویی که در من نفوذ کرده ای.
از اینکه نفهمیدم در من چه میگذرد کم آوردم ...
رها رادمهر_