من از نیمه شبی در ساعت صفر سفرم را اغاز کرده ام. شدنم در هیچ رسیدنی نبوده است. من راه را می رفتم به ناکجایی که از ابادی های شناس شما نیست. تنها به رفتنم دلخوشم همین.حال تمام دین و فلسفه و....تلاش می کنند من را دوباره خلق کنند اما بی فایده است. تمام حیات یک بازی بود و تو بالاجبار باید ادامه می دادی. هدف چه معنایی می توانست داشته باشد وقتی من نقطه اغازم را نمی دانستم و پایان را نیز.چه کسی بر قامت حیات توانسته است قابی از معنا بدوزد. مجبورِ مقدّری روبه مرگ که بیش از خود زندگی مرگ را زیسته است. من کتابی بودم با سطرهایی که حتی خودم یادم نیست در سطرهای قبل اش چه نوشته ام.
