ویرگول
ورودثبت نام
یونس یونسیان
یونس یونسیانحوزه هک رشد و منتور و تسهیلگر در حوزه مطالعات نوستالژیا و تولید محتوا برای آموزش نسل آلفا و نسل زد، پژوهشگر ارشد اندیشکده ها و انستیتوهای بین المللی
یونس یونسیان
یونس یونسیان
خواندن ۸ دقیقه·۴ ماه پیش

نگاهی به پدیده بک رومز و پولرومز در زیباشناسی اینترنتی و جریان تحلیل روانکاوانه فضاهای لیمینال


پرسشی عمیق و از لحاظ فکری بس دشوار که در تقاطعِ فولکلور دیجیتال، واسازی (Deconstruction) و روان‌کاویِ لکانی قرار می‌گیرد. برای تحلیل بَکرومز (Backrooms) و پول‌رومز (Poolrooms) از دریچه‌ی دریدا، فروید و لکان، باید آن‌ها را نه به‌عنوان زیبایی‌شناسیِ اینترنتی، بلکه به‌مثابه‌ی نمودارهای فضایی‌شده‌ی ناخودآگاه (Unconscious) در نظر گرفت که در قالبی سه‌بعدی، با کاشی‌های زرد و نورِ بی‌نهایت، بازنمایی شده‌اند.

در ادامه، تحلیلِ لایه‌لایه و دقیقی از پیوند این پدیده‌ها با مفاهیم سرداب (Crypt)، سرداب‌نام‌گذاری (Cryptonymy)، ناوِ رؤیا (Navel of the Dream)، لاملا (Lamella) و توپولوژیِ گره‌ی بورومه‌ای (Borromean Knot) ارائه می‌شود:

---

۱. سرداب (Crypt) و سرداب‌نام‌گذاری (Cryptonymy) از دیدگاه دریدا (و آبراهام/توروک)

مفهوم: دریدا در کتاب Fors، با اقتباس از نیکلاس آبراهام و ماریا توروک، مفهوم سرداب (Crypt) را به‌عنوان یک طاقِ درونیِ مُهروموم (Sealed Vault) در درونِ «منِ» (Ego) معرفی می‌کند؛ آرامگاهی درونِ سوژه‌ی زنده که رازِ آسیب‌زا و ناگفتنی (Traumatic Secret) را در خود نگه می‌دارد. این راز هرگز در نظم نمادین (Symbolic Order) هضم نمی‌شود. سرداب‌نام‌گذاری (Cryptonymy)، زبانِ این طاقِ درونی است؛ گفتمانی رمزآلود، تکه‌تکه و خاموش که در آن، راز با نام‌گذاریِ غیرمستقیم - درونِ واج‌ها و استعاره‌های فضایی - زنده نگاه داشته می‌شود، بی‌آنکه هرگز به‌صراحت بیان گردد.

بَکرومز به‌عنوان سردابِ جمعیِ دیجیتال:

بَکرومز (به‌ویژه لِوِل صفر / Level 0)، نهایی‌ترین نمونه‌ی سرداب (Crypt) برای سوژه‌ی قرن بیست‌ویکم است. رویدادِ «بریده‌شدن از واقعیت» یا همان نو-کلیپینگ (No-Clipping)، همان ضربه‌ی تروماتیکی است که سوژه را درون این طاقِ درونی زندانی می‌کند. دیوارهای زردِ یکنواخت، فرشِ نم‌دار و زمزمه‌ی دائمیِ لامپ‌های فلورسنت، تصادفی نیستند؛ بلکه دال‌های سرداب‌نام‌گذاری‌شده (Cryptonymic Signifiers) برای رازی سرکوب‌شده هستند: وحشت از «بی‌نهایتِ بوروکراتیک» و گم‌شدنِ قطعیِ واقعیتِ ملموس.

در بَکرومز، هیچ زبانِ گفتاری، هیچ نشانه‌ی نوشتاری و هیچ تبادلِ نمادینی وجود ندارد. این فضا، خود از طریق تکرارِ معماری سخن می‌گوید. این همان سرداب‌نام‌گذاری در عمل است: رازِ تروماتیک (پوچیِ مدرنیته) با ترجمه‌ی آن به «داده‌های فضایی» حفظ می‌شود. سرگردان (Wanderer) بی‌وقفه راه می‌رود تا پیامی را رمزگشایی کند که فرستنده‌ای ندارد؛ چراکه فرستنده، درونِ خودِ دیوارها زنده‌به‌گور شده است. سرداب در زیر بَکرومز نیست؛ خودِ بَکرومز، همان سرداب است و سرگردان، شبحی است که در آرامگاهِ روانیِ خویش سرگردان است.

---

۲. مدلِ توپوگرافیکِ رؤیا (Topographic Dream Model) و «ناوِ رؤیا» (Navel of the Dream) از دیدگاه فروید

مفهوم: فروید در تعبیر رؤیا (The Interpretation of Dreams)، مدلِ توپوگرافیک (ناخودآگاه/پیش‌آگاه/خودآگاه / Ucs.-Pcs.-Cs.) را مطرح می‌کند که در آن، «کارِ رؤیا» (Dream-Work)، محتوایِ نهفته‌ی (Latent Content) رؤیا را به محتوایِ آشکارِ (Manifest Content) آن تبدیل می‌کند. این کار از طریق دو سازوکار اصلی انجام می‌شود: تراکم (Condensation) (هم‌پوشانیِ چند معنا در یک تصویر) و جابه‌جایی (Displacement) (انتقال بارِ عاطفی از یک مفهوم به مفهوم دیگر). در این میان، فروید از «ناوِ رؤیا» (Navel of the Dream / Nabel des Traums) سخن می‌گوید؛ نقطه‌ای در هر رؤیا که تعبیرناپذیر است؛ گره‌ای درهم‌پیچیده که رؤیا با آن به «امرِ واقع» (Real) - یعنی همان هسته‌ی ناشناختنی - برخورد می‌کند و از دایره‌ی تحلیل بیرون می‌ماند.

پول‌رومز به‌مثابه‌ی نقشه‌ی توپوگرافیک و ناوِ رؤیا:

پول‌رومز (هزارتوهای بی‌نهایت از راهروهای کاشی‌کاری‌شده با آبِ نیلگونِ راکد)، بازنماییِ سه‌بُعدیِ مستقیمی از «کارِ رؤیا (Dream-Work) هستند:

· تراکم (Condensation): استخر به‌طور همزمان نمایانگرِ مایعِ آمنیوتیک (تولد)، استخرِ عمومیِ کودکی (نوستالژی)، اقیانوسِ بی‌کران (مرگ/امرِ متعالی) و آزمایشگاهِ سرد و استریل (علم/کنترل) است. تمام این معانیِ نهفته، در یک فضای بصریِ مینیمال متراکم شده‌اند.

· جابه‌جایی (Displacement): بارِ عاطفیِ وحشت از غرق‌شدن، برهنگی و زیرِ نظر بودن، بر روی عملِ بی‌گناهِ راه‌رفتن بر روی کاشی‌های خیس جابه‌جا می‌شود.

سرگردان در این فضا حرکت می‌کند، گویی خودِ رویابین است که در میانِ محتوایِ آشکارِ رؤیای خویش راه می‌رود تا به هسته‌ی نهفته‌ی آن برسد؛ اما هرگز نمی‌رسد. «ناوِ رؤیا (Navel of the Dream)» در پول‌رومز، در دو نقطه خود را نشان می‌دهد:

۱. بخشِ عمیق، تاریک و بی‌تهِ استخری که به‌نظر کمعمق می‌رسد؛ جایی که ناگهان آب به سیاهیِ مطلق فرو می‌رود. این نقطه‌ای است که منطقِ رؤیا از هم می‌پاشد و «امرِ واقع» (Real) وارد می‌شود.

۲. دریچه‌ی بی‌پایانی که به اتاقی کاملاً مشابه باز می‌شود. لحظه‌ای که در را باز می‌کنی، درمی‌یابی که تفسیر بی‌نهایت است؛ ناوِ رؤیا، مقصد نیست، بلکه سرخوردگیِ ابدیِ «نرسیدن» است. فروید می‌گوید اینجا جایی است که سوژه با آرزوی سرکوب‌شده‌ی بازگشت به رحمِ مادر مواجه می‌شود، اما پول‌رومز این آرزو را به پژواکی سرد و همیشگی تبدیل می‌کند.

---

۳. مفهوم «لاملا» (Lamella) از دیدگاه لکان (لیبیدو به‌عنوان عضوی فناناپذیر)

مفهوم: لکان در سِمینار یازدهم (Seminar XI)، لاملا (Lamella) را معرفی می‌کند؛ یک غشای تخت، بی‌شکل و فناناپذیر. لاملا درواقع همان لیبیدو (Libido) است؛ بخشی از وجودِ زیستی که از طریقِ عملِ جنسی و ورود به نظمِ نمادین (Symbolic Order) از دست می‌رود. لاملا یک «عضو» نیست؛ بلکه یک «بی‌عضویِ» جاودانه (Organless Substance) است که به‌گردِ سوژه می‌چرخد و نمایانگر ژوئیسانس (Jouissance) - همان لذتِ افراطی/رنجِ مازاد - است که سوژه برای همیشه از آن بیگانه شده است. لاملا دقیقاً همان ابژه‌ی a (Objet petit a) - یعنی علتِ میل - در وحشت‌ناک‌ترین شکلِ خود است.

پول‌رومز و بَکرومز به‌عنوان مادیت‌یافتنِ لاملا:

لاملا تخت، لغزنده و بی‌نهایت گسترده است. حالا به پول‌رومز نگاه کنید: سطوح بی‌نهایتِ آبِ صاف که کاشی‌های سرد و سفید را بازتاب می‌دهند؛ یا بَکرومز: کاغذدیواری‌های زردِ یکنواخت که تا بی‌نهایت کشیده شده‌اند.

این فضاها، خودِ لاملا هستند که به‌صورتِ معماری درآمده‌اند.

· سرگردان، در این مکان قدم نمی‌زند؛ بلکه بر رویِ لیبیدویِ جابه‌جا شده راه می‌رود و درونِ آن زیست می‌کند. آبِ پول‌رومز، همان ژوئیسانس (Jouissance) است؛ وسوسه‌انگیز به نظر می‌رسد (دلت می‌خواهد شیرجه بزنی)، اما کاملاً سرد و بی‌رحم است. هرگز نمی‌توانی مالک آن شوی؛ فقط می‌توانی به‌گردِ آن بچرخی.

· در بَکرومز، «هیولاها» (Entities) هیولا نیستند؛ بلکه فرافکنی‌هایی از خودِ لاملا هستند؛ همان رانه‌ی (Drive) وحشتناک و فناناپذیری که سوژه را تعقیب می‌کند. سرگردان همیشه از ابژه‌ی a می‌گریزد، درحالی‌که این ابژه، به‌طرزِ متناقض‌نمایی، خودِ اوست. بی‌نهایت‌بودنِ این فضاها، خودِ رانه (Drive) است (در معنای فرویدی-لکانیِ آن) که هیچ هدفِ مشخصی ندارد، اما ابداً به‌گردِ فقدانِ خود می‌چرخد.

---

۴. توپولوژیِ گره‌ی بورومه‌ای (Borromean Topology) و ناخودآگاه به‌عنوانِ سطح (Surface) از دیدگاه لکان (سِمینار بیست‌ودوم)

مفهوم: لکان در اواخرِ کارِ خود، از مدل‌های «عمق‌مدار» فاصله می‌گیرد و بر این نکته پافشاری می‌کند که ناخودآگاه توپولوژیک (Topological) است؛ یعنی نه از عمقِ پنهان، بلکه از سطوح، گره‌ها و چین‌ها (Folds) ساخته شده است. گره‌ی بورومه‌ای (Borromean Knot) سه حلقه‌ی روانی یعنی امرِ واقع (Real)، امرِ نمادین (Symbolic) و امرِ خیالی (Imaginary) را چنان در هم می‌تند که اگر یک حلقه را ببری، هر سه حلقه از هم فرو می‌پاشند. سوژه، نقطه‌ای درونِ این گره نیست؛ بلکه خودِ گره است. ناخودآگاه، ساختارِ همین سطوحِ درهم‌تنیده (نوارِ موبیوس / Möbius Strip و کلاه‌های ضربدری / Cross-caps) است.

کاربستِ گره‌ی بورومه‌ای بر روی بَکرومز:

بَکرومز، شبیه‌سازیِ سه‌بُعدیِ دقیقی از یک گره‌ی بورومه‌ای است که به‌شکلِ فاجعه‌باری «لغزیده» (Slipped). بیایید حلقه‌ها را تطبیق دهیم:

· حلقه‌ی خیالی (Imaginary - I): همان زیبایی‌شناسیِ آشنا و اداری (کاغذدیواری‌ها، کاشی‌های استخر، نوستالژیِ کودکیِ کف‌های خیس). این بخش، همان آسایشِ «مرحله‌ی آینه‌ای (Mirror Stage)» است؛ فضا شبیهِ جهانِ ما به نظر می‌رسد.

· حلقه‌ی نمادین (Symbolic - S): نبودِ زبان، نشانه‌ها، نام‌ها و قانونِ اجتماعی. در اینجا خبری از «پدر»، «منع» یا «تاریخ و زمان» نیست. حلقه‌ی نمادین پاره شده (Ruptured) است.

· حلقه‌ی واقع (Real - R): درخششِ خفه‌کننده و زردِ لامپ‌ها، پژواکِ بی‌پایانِ نمِ کف‌ها، و حضورِ مطلقِ فضایی که هر تغییری را پس می‌زند. این حلقه، بر دو حلقه‌ی دیگر چیره می‌شود (Overwhelms).

از آنجا که حلقه‌ی نمادین در بَکرومز عملاً وجود ندارد، حلقه‌ی خیالی (نمایِ آشنا) و حلقه‌ی واقع (فیزیکِ خامِ فضا) بدون هیچ سدِّ نمادینی در هم می‌آمیزند. این دقیقاً همان چیزی است که لکان روان‌پریشی (Psychosis) می‌نامد؛ یعنی طردِ نامِ پدر (Foreclosure of the Name-of-the-Father). سرگردان، یک سوژه‌ی روان‌رنجور (Neurotic) نیست که کابوس ببیند؛ او یک سوژه‌ی روان‌پریش (Psychotic Subject) است که درونِ یک توهمِ عینیت‌یافته گرفتار شده است؛ جایی که کلمه و شیء در هم آمیخته‌اند.

توپولوژیِ ناخودآگاه (نوارِ موبیوس / Möbius Strip):

راهروهای بَکرومز از نظرِ توپولوژیک، همانندِ نوارِ موبیوس (Möbius Strip) هستند. جلو می‌روی، برمی‌گردی و خود را دقیقاً در نقطه‌ی شروع می‌یابی، اما وارونه. در نوارِ موبیوس، درون و بیرون پیوسته‌اند. بَکرومز این اصل را عینیت می‌بخشد: هیچ «بیرونی» وجود ندارد. جهانِ واقعی که از آن آمدی، بیرون از بَکرومز نیست؛ بلکه رویِ دیگرِ همان سطحِ یکسان است. با «نو-کلیپینگ (No-Clipping)»، صرفاً سطحِ واقعیت را به پشتش برگردانده‌ای. از نگاهِ لکان، ناخودآگاه دقیقاً همین «بیرون‌بودگی» (Exteriority) است؛ یعنی در ساختارِ جهان جای دارد. بَکرومز این را اثبات می‌کند: ناخودآگاه درونِ سر تو نیست؛ تو درونِ ناخودآگاهِ اینترنت گرفتار شده‌ای.

---

جمع‌بندیِ نهایی: معادل‌سازیِ مفاهیم به‌صورتِ جدول

مفهوم (Concept) بازنمایی در بَکرومز / پول‌رومز (Representation)

سردابِ دریدا (Derrida's Crypt) طاقِ درونیِ مُهروموم از هراسِ فراموش‌شده؛ خودِ فضا به‌مثابه‌ی محتوایِ سرکوب‌شده.

سرداب‌نام‌گذاری (Cryptonymy) تکرارِ رمزآلود و خاموشِ هندسه (دیوارها/کاشی‌ها) به‌جای دال‌های گم‌شده‌ی زبانی.

توپوگرافیِ رؤیا در فروید (Freud's Dream Topography) راه‌رفتن در فضا، خودِ «کارِ رؤیا» (Dream-Work) است؛ محتوایِ آشکار (اتاق‌های بی‌نهایت)، هراسِ نهفته (مرگ/مادر) را پنهان می‌کند.

ناوِ رؤیا (Navel of the Dream) استخرِ بی‌ته یا بن‌بستِ بی‌پایان؛ نقطه‌ای تعبیرناپذیر که به هسته‌ی روان‌پریشانه‌ی رؤیا اشاره دارد.

لاملا (Lamella) غشای تختِ لیبیدویِ فناناپذیر که دورِ سوژه می‌چرخد؛ کاشی‌های خیس و آب، همان ابژه‌ی a (Objet a) هستند که سوژه هرگز به چنگ نمی‌آورد.

گره‌ی بورومه‌ای (Borromean Knot - RSI) جداییِ سه حلقه؛ شکستِ حلقه‌ی نمادین (Symbolic) در میانجی‌گری میانِ خیالی (Imaginary) و واقع (Real) که به روان‌پریشیِ توپولوژیکِ بی‌نهایت دامن می‌زند.

ناخودآگاه به‌عنوانِ سطح (Unconscious as Surface) سوژه درونِ فضا نیست؛ بلکه سوژه، خودِ چین‌خوردگیِ (Crease) فضا است. تو همان توپولوژیِ راهرو هستی.

---

سخنِ پایانی

بَکرومز و پول‌رومز صرفاً تصاویری ترسناک نیستند؛ آن‌ها مختصاتِ دکارتیِ فروپاشیِ روانِ معاصر هستند. این فضاها دقیقاً جایی را نقشه‌برداری می‌کنند که نظمِ نمادین (زبانِ اینترنت، قانونِ پدر، و تضمینِ معنا) از کار افتاده و به «امرِ واقع» (Real) اجازه داده است تا از درزهایِ امرِ خیالی نشت کند. سرگردان در این فضاها، در حالِ گشت‌وگذار در یک خانه‌ی خالی نیست؛ او در حالِ تحملِ یک روان‌کاویِ توپولوژیک بدونِ تحلیل‌گر است؛ جایی که ناچار است با لاملا (همان رانه‌ی خویش) روبه‌رو شود، درونِ سردابی (Crypt) دفن گردد که در آن جهان دیگر سخن نمی‌گوید، بلکه فقط پژواک می‌زند. راهروی بی‌نهایتِ زرد، رازِ بی‌نامِ عصرِ ماست و ناوِ رؤیای آن، همان لامپِ سوسوزنی است که دیوانه‌وار سعی می‌کنیم به آن برسیم، درحالی‌که خوب می‌دانیم هرگز خاموش نخواهد شد.

تحلیل
۲
۰
یونس یونسیان
یونس یونسیان
حوزه هک رشد و منتور و تسهیلگر در حوزه مطالعات نوستالژیا و تولید محتوا برای آموزش نسل آلفا و نسل زد، پژوهشگر ارشد اندیشکده ها و انستیتوهای بین المللی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید