آن شب ماه، قرص بود و قرمز.
من ترسیده بودم، هراسان بودم، شجاع نبودم. باید پناهِ خواهرِ کوچکترم میشدم اما بلد نبودم.
آن شب ماه قرص بود و قرمز.
دستش را گرفتم و به سمت ترمینال رفتیم. حتی از رفتنمان مطمئن نبودم. چه میدانستم آخر؟ روز اول جنگ بود و همه چیز مبهم! در مسیر خانه تا ترمینال موشکها را در آسمان میدیدیم، صداهایشان اما از خودشان ترسناکتر. هر لحظه میگفتم تمام است. ما نخواهیم رسید.
آن شب ماه قرص بود و قرمز.
ما رسیدیم. به ترمینال غرب رسیدیم. از ترمینال غرب، هم میدان آزادی مشخص بود و هم برج میلاد. همیشه دوستشان داشتم. بیش از هرجای تهران. غریب شده بودند، چنان غریب که فرصتی برای در آغوش کشیدنشان نداشتم. و دوباره موشکها و صدا، اینبار در یک قاب. قابی که فراموش نمیشود. برج میلاد و آزادی، و موشکانی زرد بر بالای سرشان که پدافندانی قرمز به دنبالشان میرفتند.
آن شب ماه قرص بود و قرمز.
باید به خواهر کوچکترم لبخند میزدم و میگفتم که چیزی نیست، تمام میشود، به خانه خواهیم رسید، در صحت و سلامت، اما نمیتوانستم. سوار بر اتوبوس شدیم و کنار یکدیگر نشستیم، سعی میکردم بدون آنکه نگاهش کنم دستانش را بگیرم. گرفتم. لرزه به تمام وجودم افتاده بود. گویی که او اینبار خواهر بزرگترم است، در آغوشم گرفت. میخواستم با تمام وجود گریه کنم. اما نه، نباید. خواهرِ کوچکترم دَه سال اختلاف سنیمان را برعکس کرد. اینبار من سیزده ساله بودم. که به خواهر بزرگترم پناه برده میبردم.
آن شب ماه قرص بود و قرمز.
اتوبوس به راه افتاد، تنها چیزی که در آن لحظه میخواستم خارج شدن از تهران بود. گفته بودم، من که شجاع نبودم. میترسیدم. اتوبوس مارا کم کم از تهران دور میکرد، از دور اما مشخص بود، صداها نه، اما نور موشکها و پدافندها چرا. رویم را که از شهر برگرداندم، ماه راه دیدم. آن شب ماه قرص بود و قرمز. اما هر چه از تهران که فاصله میگرفتیم، به راستی که قرمزیاش کمتر میشد.
آن شب ماه قرص بود و قرمز.
اما دلم؟ نه. قرص نمیشد.
حتی با دور شدن از تهران.
تمام شب را بیدار بودم، در گروه تلگرامی دانشگاه هنر بیدار بودم. همه از بدتر شدن شرایط میگفتند. تمام شب را بیدار بودم، سیاهی در جاده تمام نمیشد، تاریکی با چراغ ماشینها روشن نمیشد. انگار که شب آمده بود که بماند.
آن شب ماه قرص بود و قرمز.
بلیت به بندرعباس گیرمان نیامده بود، حتی کرمان. نزدیکترین شهر به خانه یزد بود که معجزهوار دو بلیت گیرمان آمد.
پدر و مادرمان قرار بود تا یزد به دنبالمان بیایند. تمام شب را بیدار بودم. اما اوضاع تهران؟ وخیم. و نگرانی برای عزیزانم در آنجا؟ نمیتوانم چیزی در موردش بنویسم....
آن شب ماه قرص بود و قرمز.
گوگل مپ خبر از نزدیکی به یزد را میداد. این یعنی احتمال در آغوش کشیدن پدر و مادر زیادتر شده بود. و امانتیشان را میتوانستم سالم به دستشان برسانم. خواهر کوچکم را میگویم.
سیاهی اما هنوز زنده بود. به پنجره خیره بودم. به پنجره خیره بودم و خورشید را دیدم. خبر از تمام شدن آن شبِ لعنتی را میداد. تاریکی به یکباره پاره شد. نور آمد، ما به یزد و خانواده رسیدیم. و چندیدن ساعت بعد، به خانه.
اما آن شب ماه قرص بود و قرمز!
و تهرانِ عزیزم و عزیزانم در تهران؛
دوازده شبانه روز چنین احساساتی را به دل راه دادند.
آنها اما شجاع بودند. برعکس من...
«۱۴۰۴/۰۳/۲۳ - اولین روز جنگ»
