اتاق از نَفَسِ غیبتت پُر است.
من؛تنها درختِ بیبرگیام
بر زمینِ سردِ چراها.
یادت خاکستری میبارد:
دستانم را میسوزاند،
و باد زمزمه میکند:
«فصلِ تو، همیشه رفتن بود.»
همان درد، همان آهنگِ شکسته،
اما در قالبِ کلماتِ کمتر.
همراهِ تو در این سکوتام.
