دخترم تازه به دنیا آمده بود وای که چقدر منتظر این روزها بودم. روزها از پی هم میگذشتند و فرشته کوچکم روز به روز بزرگتر میشد. در خانه ای دو طبقه زندگی میکردیم در محلهای نه چندان خوب. دخترم شبها خواب نداشت نزدیک صبح که هوا گرگ و میش میشد تازه خوابش میگرفت. تا میخواستم من هم چشمهایم را ببندم ، صدای وانتی ها در خانه میپیچید.از 《نان خشکی》بگیر تا《بزاز》که انگار منتظر بودند تا من بخوابم و با بلندگوهای دلنوازشان! بیدارم کنند. همینطور که در دیوار گشت میزدم چشمم به یک آپارتمان زیبا در محلهای که قبلا تعریفش را شنیده بودم،افتاد. سریع به شوهرم زنگ زدم و آگهی را برایش ارسال کردم. در عرض یک یا دو هفته،واحد را خریدیم.الان درست هفت سال از آن روز ها میگذرد و من از همان جا برایتان مینویسم.دیوار جان ممنون که هستی