تا حالا دلتنگ یه انسان شدین؟
همیشه میشنوم سخته،،،
ولی هیچ جا نگفتن دقیقا چیه
خب من دلتنگ خیلی چیزا شدم، مدرسه ام،تاب تاب بازی، گرگم به هوا، هفت سنگ، خوابیدن رو علف های نم دار...میون گل ها نگاه کردن به پرنده های آبی، همونایی که هر سال پاییز میومدن...یا اون پلیکان های صورتی داخل دریاچه با پاهای بلند،،،تا حالا پلیکان دیدین؟شاید فلمینگو باشه یه دریاچه بود که تو بارون درست میشد؛تو بهار این دریاچه بخاطر بارندگی زیاد بزرگتر میشد و اون پرنده های بلند و صورتی میومدن توش...چقد دلتنگشون شدم.
اما،،،
دلتنگ هیچ آدمی نشدم،،
هیچکس!
من نمیدونم دلتنگی برای آدما چیه،،،نمیدونم چرا اینهمه عاشق آدمی میشن که رفته...مگه دوست داشتن دست خود آدم نیست؟
مگه کنترل احساسات دست ما نیست؟
من خیلی نوشته ها و گفته های اغراق آمیز دیدم و شنیدم ولی درک نمیکنم و الان...
یه جورایی سردرگمم...
این عادیه؟دلتنگ درخت و گل و آسمون و زمین و اتفاقات بشی اما دلتنگ هیچ آدمی نشی؟
خب شاید اگه یکی رو که برام عزیزه از دست بدم دلتنگش بشم اما راستش اینکه اگه بخوام کسی برام عزیز نیست...
هرچند زحمت زیادی میخواد ولی میشه،،،