میخانه پر است از آدم، همه جا را روشن کرده اند.
زن و مرد ها مانند مردگان فرسوده نشسته اند و می هایشان را جرعه جرعه می نوشند. دو مرد و یک زن آهنگی آرام می نوازند.
کنار آنها چند مرد نظامی با هیکلی درشت نشسته اند و بلند بلند حرف می زنند.
مردی بلند قامت وارد می خانه میشود و با باز شدن در صدای زنگ در می خانه می پیچد.
لحظه ای چند با ترشرویی می خانه را نگاه می کند، سپس یک لبخند کوچک گوشه ی لبش نقش می بندد انگار که فکر بکری به سرش زده باشد.
به سمت نوازندگان می رود چیزی در گوش آنها پچ پچ میکند..
انگشت های زن نوازنده سریع تر روی پیانو می جنبد و مرد های نوازنده دسته ی ویولن را سریع تر تکان میدهند و همه باهم شروع به خواندن می کنند.
«من از تپههای مهآلود برخاستهام
از ریشههای کهن، از میانِ خاک برآمدهام
در رگهای من، جریانی از رودهای سرد است
و در چشمهای من، شکوهِ خورشیدِ بیحد است»
مرد بلند قامت دستش را روی سینه اش می گذارد و این بار بلند تر می خوانند:
«من قلبی مغرور و نجیب و خوب دارم
من تا ابد در خاک پدری ام می مانم
هیچکس، هیچکس، هیچکس!
نمی تواند، نمی تواند، نمی تواند!
این شادی را از من بگیرد!
من مرغ رها شده در قفس هستم!
من زندانی سرخوش هستم!»
آدم ها مست مست بلند می خندند، حالا همه از جایشان بلند شدند و با هم می خوانند.
زن ها دست هایشان را در هوا تکان می دهند و می رقصند، بی پروا، سرخوش، و رها!

یکی از مرد های نظامی بلند می شود و چیزی در گوش صاحب می خانه پچ پچ می کند:
_این می خانه باید بسته شود!
_چرا؟ اینجا که همه شادند
مرد نظامی با قاطعیت بیشتری نگاهش میکند و می گوید:
همین که گفتم، باید بسته شود!