خب من خاطره های زیادی دارم، دیشب برق رفت منم از تاریکی می ترسم.
نمیدونم چرا ولی می ترسم..
رفتم پشت بوم حالم خوب نبود تو خونه با خواهرم تنها بودم و.. شما بهتر میدونید خواهرای بزرگ چجورین، بد نیستن ولی خب،،
پشم بوم هم تاریک بود، از لامپ شارژی استفاده کردم ولی شارژ اونم خالی شد😩
خواستم شعر بخونم اما آقای شاعر، شعر هاش رو خیلی عاشقانه و غمگین نوشته بود.
منم هی حس میکردم یه چیزی تو گلوم گیر کرده، بهش چی میگفتن...آها همون بغضه.
بعدش به ماه نگاه کردم، نور ماه یاد آور خاطره هاست.
یاد سال ها قبل افتادم...
وقتی تو روستا بودیم، وقتی بابام کولم میکرد و می رفتیم بیرون بعد بابام با دستش یکی از ستاره ها رو نشونه میکرد و میگفت:« اون ستاره برای توعه»
من یه ستاره ی دیگه کنار اون رو نشون می دادم میگفتم:«اون یکی برای بابا، اون یکی برای مامان و...»
یکم بزرگ تر که شدم به جای بابام با دوستم به ستاره ها نگاه میکردیم و از ماه و ستاره و سیارات مختلف حرف میزدیم.
وقتی یکم دیگه بزرگ شدم و اومدم شهر تنهایی با ماه حرف میزدم، آقای ماه... دوست من بود. و الان برام یه یاد آوره یاد آور خاطره ها.
همونطور خیره به آسمون و ماه پرنور دبشتم فکر میکردم که نسیم سردی وزید...و دوباره خاطره ها زنده شدن...
روز های سرد پاییز و زمستون، تو خونه بخاری هیزمی روشن میکردیم و مثل جهنم میشد! بدی بخاری هیزمی همینه که نمیشه تنظیمش کرد🤷🏻
ولی بیرون سرد بود،خیلی سرد.
زیپ کاپشنم رو تا ته میکشیدم فوتبالم رو پا میکردم و سوار موتور میشدم، همیشه بابام منو به مدرسه میبرد، از اول تا آخر راه با بابام حرف میزدم و خیلی از حرفام برای برگشت می موند🙃
روستایی که من توش بودم از اون روستا های رویایی نبود ولی حسی که داشت...
بهار سال های پر باران اونجا عین بهشت میشد اما زمستونا هوا سرد بود همه جا خشک بود و مجبور بودی غذا رو تو اون سرما بپزی.
من هیچوقت روی آتیش غذا نپختم اما خواهرم...الان بگی روستا اولین چیزی که میگه اینکه اونجا غذا پختن سخته اصلا دوس ندارم اونجا زندگی کنم😂
غوق خاطرات بودم،تازه داشتم احساساتی میشدم حتی اشکم جاری شد...
که یهو یه صدایی اومد...و خب من از تاریکی میترسم🤷🏻🤦🏻
پله ها رو یکی دوتا که چه عرض کنم، چهار پنج تایی پریدم😂
خب بعدش برقا اومد و منم رفتم سروقت کارام.
خب دیگه یکم طولانی شد منم برم سرکار، بای بای
