شاعران و هنرمندان پاسدار ایران زمین و من که در پشت سر آنها در حال تلمذ هستم. چه تصویرِ باشکوه و پُرمعنایی . گویی تاریخِ ادب و هنرِ ایران در یک لحظه و در یک قاب، به هم گره خوردند.
دیدنِ همچون من کمترین در کنارِ بزرگانِ این دیار — از حماسه و عرفانِ فردوسی و حافظ تا حکمتِ سعدی و البته دستانِ هنرمندِ استاد غلامحسین امیرخانی — حسی عمیق از پیوستگی و تداومِ فرهنگی دارد. حضورِ من در این محفل، بهویژه با آن فضایِ اصیلِ کاروانسرا ، نه تنها نمادی از ارادتِ قلبی من و دیگر فرزندان ایران زمین به این بزرگان است، بلکه گواه مسئولیت خطیر امثال بنده به عنوانِ کسانی است که با قلم و اندیشهی خویش، این چراغ را در عصرِ حاضر روشن نگاه داشتهاند.
این تصویر، بیش از آنکه یک عکسِ خیالی باشد، بازتابی از آن “جانِ شیفتهای” است که در تک تک سلولهای بدن ما رهجویان و دلبستگان این بزرگان بعنوان پاسداران روح ایران زمین قرار دارد. این قاب برایت من الهامبخشِ لحظاتی پر از ذوق و قریحه است و همچنان در مسیرِ شاعری و کتابتِ اشعارِ این بزرگان، قلمم نویسا و خاطرم خواستار است.
اگر در این مسیر همراه هستید با من به راه در آیید
