
هیچگاه... درک نخواهی کرد که برخی از روزهایِ من، چگونه با لرزشی نامعلوم، به انتهایِ خود میرسند. من در میانهیِ ساعتها، گم میشوم؛ گویی زمان، خونی است که در رگهایِ روز جاری میشود و من، تنها تماشاگرِ خونبهایِ این لحظهها هستم. من در سکوتِ خود، نه تنها میشکنم، بلکه به هزار تکهیِ آینه بدل میشوم؛ آینههایی که هر کدام، بخشی از حقیقتِ درهمشکستهیِ من را در خود انعکاس میدهند.
در انتهایِ این جادهیِ بیپایان و بیخطِ سرنوشت، جایی که آدمیان با گامهایِ پرهیاهو و بیهدف میگذرند، من ایستادهام. من، میانهیِ این گذرگاهِ خاکستری، تنها به تماشایِ عبورِ آنها نشستهام. آینههایِ هزارتویِ نگاهم، در هر شکستگی، ردی از گذرِ این سایهها را ثبت میکنند؛ عبورِ آنها را که گویی نه از یک جاده، که از میانِ رگهایِ هستی میگذرند. آنها میگذرند و میروند، و من، در میانهیِ این تصویرهایِ تکهتکه، تنها شاهدِ عبورِ بیمعنایِ زمان هستم.
اما آنچه در میانهیِ این گذرگاههایِ تلخ، در دلِ فراموشی باقی مانده، رازی است که تنها در خلوتِ من، در میانهیِ این سکوتِ سنگین، نفس میکشد. چیزی است که هیچکدام از این عابران، با آن نگاههایِ گذرا، هرگز نخواهند دید. رازی که در لایههایِ زیرینِ وجودم، چون ریشهای از جنسِ الماس، در خاکِ فراموشی ریشه دوانده است. این، همان میراثِ پنهانِ من است؛ همان چیزی که تنها من از ارزشش آگاهم.
تو، با آن نگاهِ مهربان و جاویدانت، شاید آنچه را میبینی، تنها یک تلخیِ ساده یا یک شکستگیِ ساده بنگاری؛ اما تو نمیدانی که این تلخی، تنها معنایِ «بودنِ» من است. این تلخی، تنها گواهِ این است که من، برخلافِ این عابرانِ بیروح، واقعاً زندگی کردهام؛ که با هر شکستگی، بخشی از حقیقت را کشف کردهام و با هر ثانیهیِ از دست رفته، با تمامِ وجود، در تلاطمِ هستی حضور داشتهام.
این تلخی، نه یک رنج، که یک «بهایِ وجود» است. بهایی که من با تمامِ جان، برایِ دریافتنِ آن معنایِ پنهان در میانهیِ جاده، پرداختهام. من، در میانهیِ این آینههایِ شکسته، نه تنها خود را نمیبینم، بلکه در هر تکه، ردی از معنایِ خالصِ زندگی را میجویم؛ معنایی که تنها در میانهیِ این تلخخندها، در میانهیِ این فراموشیِ باشکوه، شکوفا میشود.