
آن لحظه که نخستین شکاف را بر پیکرهیِ ویرانهیِ دلت دیدم، گمان بردم که این ترکها، پناه تنهاییاند؛ گمان بردم که این شکافها، کالبدی دارند و از سرمایِ تنهایی، میلرزند. میخواستم با لطافتِ مهربانیم، بر آنها بوسه زنم؛ میخواستم با مهرِ جان، از میانِ آن گودالهایِ تاریک، شکوفهای از جنسِ نور برآرم؛ چرا که میدانستم با ذرهای محبت، میتوانِ باغی را از خاکسترِ اندوه، به بهشتِ شکوفایی رساند.
اما دریغ که دلِ تو، نه باغ بود و نه حتی زمینی برای کاشتنِ امید. دلِ تو، بی آنکه کسی در آن قدم بگذارد، فرسوده بود؛ گویی از سرما، از نمِ اشکی که هرگز به زمین نرسید، در میانهیِ بیپناهی، از خود مرده بود. من، تمامِ عطر وجودم را به پایِ ریشههای درختانت ریختم، اما تو... تو حتی با چشمِ خیال هم، من را ندیدی.
در حالی که من، در جستوجویِ تو، میانِ خورده شیشهها و سنگها، جان میباختم، تو با خیالی سرد و بیروح، در آغوشِ تاریکترینِ شب، در خوابی عمیق و غریبه آرام گرفتی؛ گویی شب، برای تو نه فرارسیدنِ سکون، که پناهی از برای فرار تماشایِ حقیقت بود. تو در خواب، از من و از عشقم، در بیخبری فرو مانده بودی، و من... من تنها شاهدِ غروبِ بیصدایِ تمامِ جهانم بودم.