
در ردپایم، که فراتر از یک نشان است، در آن ردی که حتی از خودِ خاک هم گریزان است، در پیِ چه میگردید؟
من، با تمامِ وزنِ این سنگینیِ ناپیدا، چنان بر سینهیِ این سرزمینِ کوهستانی کوبیدهام که گویی میخواستم زمین را به تپشهایِ قلبِ خود وادارم؛ کوبیدم تا این کوهها، همچون قلبِ من، از شدتِ این اصابتِ مهارناپذیر، ترک بردارند. میخواستم چنان شکافی در دلِ هستی ایجاد کنم که حتی شکافِ میانِ سنگها هم نتواند ردِ عبورِ مرا در خود جای دهد. من برایِ یافتنِ نیستی آمده بودم...
میخواستم، چون غریبی هیچ نگاهی، حتی از دوردستهایِ ابدیت، نتواند در میانهیِ غبارِ من، ردِ نگاهم را بیابد. میخواستم وقتی از این جغرافیایِ تنگِ هستی کوچ میکنم، چنان تهی و بیرد و نشان باشم که گویی هرگز از این میان نگذشتهام.
من، در این چاردیواریِ بیانتهایِ دنیا، با قدمهایی که از جنسِ سنگ و از جانی که از جنسِ رهاییست، کوچ کردم. من، که روزگاری نگهبانِ ریشههایِ کهن و اصالتِ این زمینِ پاک بودم، اکنون خود را به فراموشی سپردهام. من از یاد بردهام که ریشهام کجا بود، و اصالتم از کجا پدید آمده؛ چرا که در جستجویِ آن «ناپیداییِ مطلق»، تمامِ پیوندهایِ زمین را با آسمان گسستم.
اکنون، من نه یک مسافر، که یک «گذرگاهِ خالی» هستم؛ شکافی در کوهستان، که حتی باد نیز از میانِ آن عبور میکند، اما هیچ ردی از من، در میانهیِ آن سکوتِ سپید، نمییابد.