
جانم به لب آمد از تماشایِ این تنهایی؛ چنان هوایِ تو در رگهایِ شعرم پیچید گویی کلمات، در گلویم طعمِ خاکستر میگیرند. دلتنگی بیامان، فراتر از واژهها؛ رودی خروشان که هیچ سدی از "من" و "تو" را تاب نمیآورد.
صبح، وقتی سپیده با انگشتانِ سردش بر شیشهی پنجره نقاشی میکشد، من آنجا، میانِ لرزشِ بخار و مه شیشهی نمدار، به دنبالِ ردی از نگاهِ تو میگردم. آن بخارِ نازک، تنها مرزی است که مرا به تو پیوند میدهد؛ گویی میخواهم با نوکِ انگشتانم، غبارِ سردِ زمان را کنار بزنم تا شاید دوباره در چشمانت گم شوم.
قلبِ من، کشتیِ سرگردانی در اقیانوسِ بیکرانِ سرنوشت، لنگرگاهش را تنها در اعماقِ بیصدا و مقدسِ قلبِ تو انداخته است. اگر طوفانها بیایند و بروند، فصلها در پیِ هم خاکستر شوند، این لنگر، در بسترِ عشقِ تو چنان در گل نشسته که هیچ دستی، حتی دستِ سنگینِ تقدیر، توانِ بلند کردنش را ندارد.
من، در این سکوتِ مهآلود، میانِ بخار و تنهایی، تنها نامِ تو را بر شیشهی سردِ صبح، مشق میکنم... همین و بس.