
گفتی: "دوستت دارم"... و با این کلام، جهانِ من از هم گسست. گویی پردهای از ابریشمِ سوخته میان من و هستی کشیده شد و من، بیاراده، به سوی خیابان هجرت کردم.
اتاق، چون حصاری تنگ و بیروح، دیگر جایی برای گشودن بالهای من نبود؛ پروازِ من در میانِ این دیوارهای بلند، چون تماشای بال زدنِ سیمرغی در قفسی شیشهای بود؛ بیصدا و بیامید. در مرکز عشقِ تو، چنان زیباییِ فراوانی نهفته بود که گویی خورشیدی در میانِ خاکسترِ وجودم شعله کشید؛ آتشی که نه برای سوختن، بلکه برای تاباندن بود، اما مرا در میانِ شعلههای خود فرو برد.
در میانِ این دیوارهای بلند و ممتد، جایی که سایههای تنهایی، تاریکیهای عمیق و پرکشش را در خود میکشیدند، معنای آزادی، چون عطری گمشده در باد، غایب بود. من، در این حصارِ سکوت، ناگزیر به کوچِ اجباریِ زمانم ؛ گویی از شکافی در تاریکی، به درونِ تونلی بیانتها فرو رفتم تا خود را به جادهی پهناور و بیکرانِ "ارزو" برسانم.
در پهنایِ آن جادهی بیانتها، ایستادم تا تصویرِ تو را —آن قابِ نقاشیِ بینظیر که از نور و معنا ساخته شده— در تار و پودِ خیال خود حک کنم؛ نه به عنوان یک خاطره، که به عنوان نقشِ جاودانِ مهربانی، بر سپیدیِ روحم.