
چرا هنوز، هر دم خداحافظی خورشید بی فروغ، بر نیمکتهای نم زدهی پارک مینشینم و چشم به راهِ نمنم باران مینگرم؟
تا شاید نسیمی سرگردان، دزدانه از کوچههای خاطره بگذرد و عطرِ دلانگیز حضورت را با خود بیاورد؛ شاید برگِ زردی از شاخه جدا شود و در این تونلِ بیپایانِ زمان، نشانی از قدمهای تو بر زمین نقش زند.
ثانیهها بیرحمانه عبور میکنند، اما برای من، هر لحظه همانجا ایستاده است؛ درست در امتدادِ آخرین نگاهت، جایی میانِ سکوتِ باران و لرزشِ چراغهای خاموشِ پارک.
من هنوز چشم به راهِ ردِّ نگاه توام؛ نگاهی که روزی میتوانست تمامِ شب را به صبحی روشن بدل کند.
اما چرا نمیپذیرم که تو از این هزارتویِ تنهایی بیرون رفتهای؟
چرا باور نمیکنم که دیگر در ایستگاهِ خاطرات، چشم به راهِ من نیستی؟
چرا هنوز، با هر صدای قدمی، قلبم به شوق میتپد و خیال میکند تویی که زیر چتری خیس، از انتهای کوچه با قدمهای سریع میآیی؟
شاید چون عشق، رفتن را باور نمیکند؛
قلب عاشق، حتی پس از خاموشیِ آخرین چراغ، در ویرانههایِ خاطره شمعی روشن نگه میدارد.
شاید برای همین است که هنوز طعمِ شیرینِ انتظارت، در درونِ روحم باقی مانده؛ حتی اگر دیگر هیچ رهگذری زیر چترِ باران، شبیهِ تو نباشد.
تو رفتهای…
اما من هنوز در همان غروبِ ناتمام ماندهام؛
کنار نیمکتی که باران آن را آرامآرام میشوید،
زیر درختی که برگهایش نام تو را زمزمه میکنند،
و در قلبی که نمیداند چگونه باید با نبودنت کنار بیاید؛
قلبی که هر شب، به امیدِ بازگشتِ محالِ تو،
پنجرهای رو به باران باز میگذارد.