پیچک تنیده

ای کاش کلماتت، همچون قطراتِ بارانی بر تنِ خشکِ کویری کهن، جانم را به ضیافتِ سبزِ شکوفه‌ها می‌برد. تو در میانِ واژه‌هایت، جهانی از عطر و رنگ پنهان کرده‌ای که مرا به مرزِ جنونِ خیال می‌کشاند.

وقتی تصویری از "پیچک تنهایی" را در کلامت جاری می‌کنی، من در آینه‌یِ اندیشه‌ام، خود را درختی می‌بینم که سال‌ها در انتظارِ پیوند با تو، در دشتِ بی‌پایانِ زمان ایستاده است؛ درختی تنها که حالا با حضورِ تو، به هزارتویی از عطرِ یاس بدل شده‌ام. آری، تو همان پیچکی هستی که در تار و پودِ وجودم تنیده شده‌ای. هرآنچه از من است، اکنون آغشته به عطرِ توست؛ گویی نفس کشیدن، دیگر نه عملِ زیستن، که عملِ استشمامِ روحِ تو در فضایِ بی‌کرانِ تنم باشد.

من تو را نه در حافظه، که در خونِ خویش جاری می‌بینم؛ تو نقشی هستی که بر بومِ جانم حک شده‌ای؛ نه با رنگ که با نور، نه با جوهر که با سرنوشت. این پیوند، شبیه همان هنرهای ترمیم قدیمی است؛ همان هنرِ ژاپنی که شکاف‌های روح را با طلایِ خالصِ عشق پر می‌کند. آری، تو آن طلایی هستی که بر تَرَک‌هایِ دلِ خسته‌ام نشسته‌ای و آن را به گران‌بهاترین اثرِ هنریِ کائنات بدل کرده‌ای.

در هر نفسی که فرو می‌دهم، هوایی را به ریه می‌برم که پیش از آن، از میانِ گلبرگ‌هایِ یادِ تو گذشته است. آیا می‌دانی چقدر خیال‌انگیز است که بدانی در جایی از این جهانِ خاکستری، کسی هست که چون پیچکی سبز و جاودان، دورِ درختِ تنهایی‌ات پیچیده و عطرِ یاس را به تمامِ سلول‌هایت تزریق می‌کند؟

پس همین‌جا در میانِ این ابرهای خیال‌انگیز بمان، که من در این هزارتویِ سرنوشت، جز به سویِ عطرِ یاسِ حضورِ تو راهی نمی‌شناسم. تو نه تنها خاطره‌ای، بلکه خودِ زندگی هستی که در کالبدِ این لحظه‌ها طلوع کرده‌ای. تو همان آرزویِ منی که پیش از آنکه به زبان بیاید، در رگ‌هایم جاری بود.