
(موسیقی آغازین: ملودیک، با حسی از تعلیق و اندوهی پنهان – فضایی شبیه به موسیقی متن فیلمهای روانشناختی که تنهایی و تامل را القا میکند.)
گوینده:
(با صدایی آرام، گرفته و کمی لرزان)
نگاهش روی من ثابت ماند. نگاهی که گویی هزاران اقیانوسِ پرسش را در خود داشت؛ پرسشهایی که در سکوتِ سنگینِ میانِ ما، در هوا موج میزدند. تمامِ حرفهایم، تمامِ لحظاتِ همدلانهی میانمان، در کسری از ثانیه در عمقِ آن نگاه، واکاوی شد. و ناگهان، آن جرقهی امید، آن تحسینِ ناب، مانندِ شعلهای که در خاکستر فرو بنشیند، در چشمانش خاموش گشت.
(مکث کوتاه، موسیقی برای لحظهای عمیقتر میشود.)
گوینده:
(با تردید و اندوهی درونی)
شاید در پاسخ تردید کرد، شاید در نگاهِ من، برق بازتابِ تحسینی فراتر از مرزهایِ رابطهی بیمار و پزشک را دید؟ شاید نگران شد که این احساساتِ پیچیده، چهارچوبِ حرفهایِ آشنا را در هم بشکند؟ یا آن نگاهِ آخر حک شده در ذهنم ، همراه با سرمایی ناگهانی که چون دیواری بلند، مسیری صعبالعبور و کوهستانی در مقابلم کشید، تنها راهِ حفظِ فاصلهی حرفهای بود؟ شاید همهچیز تنها خستگیِ مفرطِ پایانِ روز بود و من، با ذهنِ آشفتهام و احساساتم ، بیش از حد به این نگاهِ گذرا معنا میدادم. هر چه بود، آن لحظه، پایانی بود بر آن مسیرِ کوتاه و پرامید. گفتگویِ ناگهانیِ او با همکارش، و بازگشت به فضایِ حرفهای، چون بهمنی بر تمامِ آن لحظاتِ ناب فرود آمد. گویی آن لحظهی شگرف هرگز اتفاق نیفتاده بود. او تنها به همکارش پرداخت، و ما هر دو، خاموش شدیم؛ شورِ وجودیِ او به سکوتی سرد بدل گشت و گرمایِ هیجانِ من، از شوکی ناگهانی، به سرمایی استخوانی. آنجا بود که دریافتم، روابطِ انسانی هم در قوانینِ سخت و سردِ دنیایِ حرفه ای آنجا، گویی ممنوع بود و اجازه طلوع نداشت؛ واقعیتی تلخ که طعمِ گسِ آن را شاید برای اولین بار پس از سالها زندگی و کار در دنیایِ حرفهای، حس می کردم.
(موسیقی: دوباره با همان حسِ تعلیقِ آغازین، اما این بار با لایهای از حسرت، گرهی کورِ احساسی و اندوهی عمیق در هم میآمیزد.)
گوینده:
(قدمهایش آهستهتر و سنگینتر از قبل به نظر میرسند، گویی باری نامرئی بر دوشش سنگینی میکند.)
به سمتِ پذیرش رفتم تا هزینهی باقیمانده را تسویه کنم. مسئولِ پذیرش، با حیرتِ پنهان در صدایش؛ همانطور که بیش از همیشه منتظر پرونده مانده بود، با لحنی کنایه آمیز گفت: «چند لحظه صبر کنید... شاید نیازی به پرداختِ هزینه نباشد.»
و در آخر بدون خداحافظی، گویی دلم برای رفتن نبود... اما راه دیگری هم نداشتم.
گوینده با لحنی نجواگونه و حسرت بار؛
"تمامی واژه ها زاده نمی شوند تا به باور زمین قصه ها برسند. گاهی در برخی نگاهها و مکث های طولانی آنقدر گلواژه نهفته است به دیوار سکوت و فاصله که آدمی را میخکوب می کند تا یادت برود تنها یک خداحافظ بی رمق مانده بود در جان کلامت."
(مکثی کوتاه، موسیقی برای لحظهای اوج میگیرد، گویی که قرار است رازی فاش شود، سپس آرام میشود و حسی از انتظار را باقی میگذارد.)
گوینده:
(صدایی که حاملِ حسی از پایانِ باز، بدهیِ نامعلوم و شگفتیِ عمیق است.)
و اینگونه بود که درست در آستانهی پرداختِ آخرین بدهیِ مالی، باری نامعلوم، اما بسیار عمیقتر، بر دوشِ احساسم سنگینی کرد. داستانی که با دردی جسمی آغاز شده بود، به نقطهای با پایانِ گنگ و نامشخص رسید. پزشکی که در ابتدا تنها یک متخصصِ متعهد بود، تدریجاً در ذهنِ من به تصویری فرازمینی از انسانیت، همدلی و گذشت بدل شد؛ تصویری که دوباره، جرقهی اعتماد و همدلی را در دلِ این روزهایِ سخت، در من روشن کرد. اکنون به نظر می رسید صبورتر شده ام، اما آن زمان گویی چراغی در وجودم خاموش شده بود؛ که دوست داشتم تا ابد در وجودم روشن بماند. شاید همیشه، در تاریکترین لحظاتِ زندگی، نوری از انسانیتِ ناب، در انتظارِ کشف شدن، میدرخشد و درسی که در سکوت آموختم. او بعنوان ساختار قاعده محور جامعه ، نوری در وجودش داشت که اجازه بروزش را به طور کامل در فضای مدرن نداشت و من نیز با احساساتی در جستجوی معنا که اجازهی لمس هر نوری را نداشتم. شاید بتوان گفت این بازتاب دو وجهه حقیقت انسان امروز بود که در دو قطب معنا و اجبار زندگی لمس شد.
گوینده(با صدایی مملو از احساس و تحسین) :
"ای مهرِ همدلانه نشسته بر دِل، باورِ طبیبِ جانِ خسته، برخاسته از دِل.
دُرّ نایاب شدی در این زمانهٔ بی دِل؛ هان، بگو چگونه ماندهای اینقدر پُر دِل؟"
(موسیقی پایانی: ملایم، آرام و با حسی از امیدواریِ محتاطانه که در میانِ ابهام باقی مانده است. ملودی به تدریج محو میشود و سکوتِ نهایی را به ارمغان میآورد.)