
اندوه من... از سایهی شب نیز به من نزدیکتر است؛
مثل نفسهای خستهی دیواری قدیمی که رطوبتِ باران را در استخوانهایش نفس کشیده باشد.
وندر نهانخانهای در دوردستِ جان، جایی که هیچ پنجرهای به سوی صبح باز نمیشود، با عمقِ نگاهی بیشتر — نگاهی که همهچیز را دیده، همهچیز را فهمیده، و در سکوتی ژرف، به افقِ خاموشِ رفتنها دوخته شده است.
شبپرهها میانِ پستوخانهی دلی تنها خوابیدهاند...
بالهای خاکی خاکستریشان را بر روی خاطراتِ کهنه گستردهاند و در گوشهی تاریکِ سینهام، آرام و بیصدا، مرگِ پروانگی را خواب میبینند.
اینجا، در این خانهی مهآلود، هیچ چراغی برای بازگشت روشن نیست؛ چرا که خودِ راه، گم شده است در هیاهویِ نسیمی که نامِ تو را از خاطرهی باغچهها پاک کرد.
و هر حسرت، بازیِ غریبیست به سرانجامی نهان...
بازیِ دستها که در هم گره خوردند و هرگز باز نشدند، بازیِ نگاهها که در بنبستِ زمان گیر افتادند.
اما در این سیاهیِ متراکم، در این هزارتویِ دور از دسترس، چیزی هنوز میدرخشد:
چون نوری تازه، لابهلای شببوهایِ پژمرده، سایهی تردیدِ سیاهی بازمانده است...
سایهای که نه میرود و نه میماند، نه میشکفد و نه میپوسد؛
تنها عطرِ گسِ یادِ تو را در شبهای بیستارهی من، تا مرزِ تباهی نفس میکشد.