
تو، همچون پریِ قصههایی که در میان تپههای مهآلود، بر پشت شاپرکهای ظریفِ دشت، به سوی سپیدهی فردا اوج میگیرند. در میانهی دشت آرزو به پرواز درآمدی. گویی جانی از جنس رویا در میان تپشهای خاک زنده کردی. اما بدان ای شعلهی کوچک از جنس نور، اینجا در میان این سرزمینِ پر از غبار و آدمیان، هنوز هم چشمانی هست که با حیرت، به تلالوی آفتابِ درخشانِ روحِ آزاد تو خیره مانده است؛ چشمانی که در جستجوی معنا، در تماشای پرواز تو، آرام میگیرد.
تو، همچون دنبالهی بادبادکی که در میان گیسوانِ درهمتنیدهی دشتها رها شده، تنها راهِ رسیدن این افکار رها به اوج هستی. پس هر بار که بال میگشایی، برای هر لحظهی پروازت، برای هر بار چرخیدنت میان ابرها، از دلِ این جهانِ خسته، شوقی برای شادی سر میدهد.
پرواز را فراموش نکن، ای پرندهی کوچکِ باغِ آرزوهای من؛ چرا که تو تنها معنایِ پریدن در این سکوتِ ابدی پرهیاهو هستی.